Morgunblaðið - 03.03.2022, Blaðsíða 52

52 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. MARS 2022
✝
Guðmundur
Örn fæddist í
Reykjavík 5. júní
1961. Hann lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja 15.
febrúar 2022.
Guðmundur var
sonur Flosa Gunn-
arssonar skip-
stjóra, f. 24. ágúst
1933, d. 26. maí
1990, og Margrét-
ar Helgu Jóhannsdóttur leik-
konu, f. 4. maí 1940.
Alsystir Guðmundar er Jak-
obína Flosadóttir, f. 12. októ-
ber 1962. Hálfbróðir Guð-
mundar sammæðra er Valur
Jóhann Vífilsson, f. 2. sept-
ember 1956, og hálfsystur hans
samfeðra eru Anna Lilja Flosa-
dóttir, f. 1. júlí 1974, og Rósa
Dögg Flosadóttir, f. 26. nóv-
ember 1975.
Guðmundur eignaðist Andra
Fannar Guðmundsson, f. 11.
maí 1981, d. 6. janúar 2015,
með Birnu Hauksdóttur. Eig-
hann flutti aftur til Reykjavík-
ur með móður sinni, systur og
móðurömmu. Hann gekk í
Austurbæjarskóla og síðar
Menntaskólann á Ísafirði. Eftir
stutta viðkomu í lagadeild Há-
skóla Íslands fór Guðmundur á
sjó með föður sínum og stund-
aði síðan sjómennsku til ársins
2015 þegar hann þurfti að
hætta heilsu sinnar vegna. Eft-
ir það stundaði hann margs
konar bóklegt nám og stefndi á
vinnu í landi með tíð og tíma.
Guðmundur og Busadee bjuggu
í Keflavík ásamt sonum sínum
þremur og líkaði vel. Þau voru
samhent hjón og ferðuðust víða
og voru dugleg að heimsækja
ættingja Busadee í Taílandi,
sem og margvíslegar ferðir
innanlands og utan. Guðmund-
ur hafði mikinn áhuga á lax-
veiði og stundaði hana mikið
með vinum og fjölskyldu, en
hann var einnig vel að sér í
þjóðmálum og bókmenntum og
hafði síðustu árin áhuga á bíl-
um og fór mikið utan vegna
þess áhugamáls.
Útför Guðmundar fer fram
frá Keflavíkurkirkju í dag, 3.
mars 2022, kl. 13. Hlekkir á
streymi:
https://tinyurl.com/2p8c2tkm
https://www.mbl.is/andlat
inkona Andra var
Sara Sturludóttir
og eignuðust þau
tvö börn; Alex, f.
2008, og Kristrúnu
Elmu, f. 2012.
Guðmundur
eignaðist dæturnar
Fjólu Dröfn og
Margréti Helgu 14.
nóvember 1984
með Unu Þóreyju
Sigurðardóttur og
ólust þær upp á Akureyri.
Fjóla Dröfn er gift Vali Þór
Kristjánssyni, f. 24. janúar
1980, og eiga þau tvö börn;
Þóreyju Lilju, f. 2018, og
Bjarka Þór, f. 2021.
Þann 2. nóvember árið 2000
giftist Guðmundur Busadee
Phoonsawat, f. 9. október 1970.
Þau eiga þrjá syni: Helga Nar-
in, f. 12. mars 1991, Ólaf, f. 12.
janúar 1996, og Flosa Gunnar,
f. 13. september 2003.
Guðmundur fæddist í
Reykjavík en ólst upp í Mos-
fellssveit til 8 ára aldurs þegar
Elsku pabbi.
Svartur leðurjakki, kókópuffs í
morgunmat, skrítnar mjólkur-
fernur og kötturinn Tómas sitja
sterkt í æskuminningunum úr
rauða húsinu á Bergstaðastræt-
inu. Þú varst töffari og Reykjavík-
urheimsóknirnar voru ævintýri
fyrir litlar stelpur. Það var alltaf
gaman því þannig varst þú, vildir
hafa alla glaða og ánægða. Síðan
urðum við unglingar og þú kynnt-
ist henni elsku Rung þinni sem
tók krökkunum þínum þremur
svo vel, og á nokkrum árum vor-
um við orðin 6 systkini með flókna
tengingasögu en samt svo týpíska.
Það var svo fallegt að sjá þig loks-
ins blómstra í fjölskylduhlutverk-
inu, þú varst svo stoltur af strák-
unum ykkar og heimsóknirnar til
Keflavíkur voru matarævintýri og
góðar stundir þar sem þú lékst á
als oddi og allir voru glaðir eins og
þú vildir hafa það. Því þannig
varstu, hress og kátur og vildir
allt fyrir alla gera. En þú fórst allt
of snöggt og allt of fljótt. Og það
er svo sárt. Það er sárt að hafa
ekki getað kvatt þig. Það er sárt
að hafa ekki fengið fleiri stundir
með þér og það er sárt að þú fáir
ekki að fylgjast með barnabörn-
unum vaxa úr grasi því þú elskaðir
afahlutverkið. Það er huggandi í
sorginni að vita af ykkur Andra
aftur saman og við munum hugsa
til þín með þakklæti fyrir allar
góðu stundirnar, brandarana og
gleðina, góða matinn og alla ástina
sem þú hafðir að gefa. Og pössum
það að barnabörnin fái að heyra
sögur af Gumma afa því minning
þín mun svo sannarlega lifa.
Gakk þú út í græna lundinn,
gáðu fram á bláu sundin.
Mundu, að það er stutt hver stundin,
stopult jarðneskt yndi þitt.
Vorið kemur, heimur hlýnar,
hjartað mitt!
(Jóhannes úr Kötlum)
Elsku pabbi, takk fyrir allt og
góða ferð.
Þínar dætur,
Fjóla Dröfn og Margrét
Helga.
Í dag kveðjum við elsku
Gumma bróður, mág og frænda,
sem hefur skyndilega kvatt þessa
jarðvist og siglt inn í sólarlagið.
Margs er að minnast á kveðju-
stundu sem er eftirlifandi ástvin-
um þungbær.
Við Gummi bróðir vorum sam-
feðra og hann var elstur okkar í
hópi fjögurra samfeðra systkina.
Gummi átti einnig einn bróður
sammæðra eins og við yngri syst-
urnar móðurmegin. Þrátt fyrir
ólík systkinatengsl og að við höf-
um ekki alist upp öll saman var
alltaf góður andi í hópnum þegar
við hittumst, virðing borin fyrir
tengingunni og væntumþykja
ríkjandi.
Með útgerðar- og sjómanns-
genin úr föðurfjölskyldunni kom
ekki á óvart að sjómennskan í
ýmsum myndum yrði aðalævist-
arf Gumma bróður. Gummi stund-
aði um tíma sjóinn með pabba á
bátnum hans en síðar hjá fleiri út-
gerðum þar til hann varð frá að
hverfa vegna vinnuslyss.
Gummi bróðir var einstakur
maður sem verður best lýst sem
miklum öðlingi og ljúfmenni.
Gummi var harðduglegur, skarp-
greindur og mjög talnaglöggur
enda vissi hann alltaf hvað allt
kostaði, nánast upp á krónu. Það
kom sér vel þegar hann var kokk-
ur á sjónum og keypti inn fyrir út-
gerðina, en ekki síst í bílaviðskipt-
unum erlendis hin síðari ár þar
sem Gummi sótti sér glæsilega
bíla og vissi upp á hár hversu góð
viðskiptin voru. Gummi var orð-
heppinn, skemmtilegur og hnytt-
inn og það var gaman að hlusta á
sögurnar hans. Hann fylgdist vel
með þjóðfélagsmálum og hafði
sterkar skoðanir á mönnum og
málefnum. Gummi var mikill
veiðimaður og var duglegur að
fara í veiði með fjölskyldunni eða
góðum vinum. Hann hafði einnig
mikinn áhuga á íþróttum eins og
fótbolta og körfubolta og leiddist
ekki að ræða úrslit leikja, hvort
sem það var í enska boltanum eða
í körfuboltanum innanlands.
Gummi hafði mjög fallegt
hjartalag sem endurspeglaðist á
svo marga vegu en sértaklega í
góðvild hans til barnanna í fjöl-
skyldunni sem mátu hann líka
mikils. Áhugi hans var alltaf ein-
lægur þegar hann spurði þau út í
námið eða áhugamálin og hann
var alltaf rausnarlegur í gjöfum til
þeirra eins og annarra. Gummi
var mikill fjölskyldumaður sem
var óendanlega stoltur af börnun-
um sínum og barnabörnum. Hann
var frábær kokkur og mikill höfð-
ingi heim að sækja. Hann og
Busadee áttu fallegt heimili í
Reykjanesbæ og héldu þau hjónin
ófáar glæsilegar veislur þar. Það
er sárt að hugsa til þess að Gummi
muni ekki standa oftar í dyrunum
í Hátúninu að taka á móti gestum,
enginn plokkfiskur í sparibúningi,
rækjur í majó eða aðrir sérréttir
hans sem fengu iðulega að fljóta
með á kantinum ásamt öðrum
ljúffengum veitingum. Þótt sam-
verustundirnar hefðu eflaust mátt
vera fleiri þá munu fallegar minn-
ingar um Gumma bróður, mág og
frænda, ylja þegar sorgin knýr að
dyrum. Fyrir samverustundirnar
og hlýjuna í okkar garð verðum
við ævinlega þakklát.
Ég þakka Gumma bróður sam-
fylgdina í gegnum lífið og votta
Margréti Helgu móður hans,
Busadee eiginkonu hans, börnum,
barnabörnum og öðrum ástvinum
hugheila samúð. Minningin um
yndislega Gumma mun lifa í hjört-
um okkar um ókomna tíð.
Rósa Dögg Flosadóttir
og fjölskylda.
Vinátta okkar Gumma hafði
staðið í fjóra áratugi þegar hann
lést, óvænt og langt um aldur
fram. Við hittumst örfáum dögum
áður – í Hátúninu heima hjá hon-
um – þar sem hann bauð upp á
kaffi og tók bílinn minn í fóstur
ásamt því að skutla mér upp á
flugvöll eins og hann gerði oft.
Þegar við kvöddumst fyrir utan
flugstöðina sagði Gummi: „Ég
skal sækja þig, en ég kæri mig
ekki um neitt kóvid-vesen svo það
verður ekkert knúsast þegar þú
kemur heim aftur.“
Við kynntumst haustið 1982 og
það var gaman að kynnast
Gumma. Fyrstu árin lágu leiðir
okkar mest saman, vináttan óx og
það er óhætt að segja að við höfð-
um umtalsverð áhrif á líf hvor
annars. Minningarnar steyma
fram, núna þegar söknuðurinn
tekur við og sorgin litar dagana
sínum föla lit.
Gummi gerðist sjómaður og
hann kynnti mig fyrir dragnóta-
veiðum í Faxaflóa á báti föður
síns, Guðbjörginni, þar sem
Gummi var kokkur. Það var eft-
irminnilegt að standa við hlið hans
og gera að kola því handfljótari
kúttari fyrirfannst trúlega ekki í
íslenska flotanum. Það var heldur
ekki leiðinlegt að fá að njóta hæfi-
leika Gumma í matseld og
ógleymanleg er kvöldstundin þar
sem hann bauð gestum til kvöld-
verðar á heimili okkar Grétu á
Ægisíðunni og tókst að nota öll
áhöldin í eldhúsinu.
Gummi var hlýr maður, greind-
ur og skemmtilegur, hláturmildur
og húmorískur með afbrigðum.
Það var aldrei leiðinleg stund þeg-
ar hann var nálægt. Hann gat
vissulega verið meinhæðinn en
hræddist á sama tíma ekki að gera
góðlátlegt grín að sjálfum sér.
„Ég er byrjaður að safna hári,“
skrifaði hann okkur eitt sinn og
bætti við: „Ég geymi það í greið-
unni!“
Sambandið okkar á milli rofn-
aði aldrei þótt með árunum liði
stundum lengri tími á milli þess
sem við höfðum tök á að hittast.
Og það var lán að eiga með
Gumma þessa síðustu stund því
hún skerpir myndina af honum
eins og ég ætla að muna hann.
Við Gréta færum ástvinum og
fjölskyldu Gumma okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Kristján Kristjánsson.
Eftir stutt veikindi hefur kær
vinur minn, Guðmundur Örn
Flosason, kvatt lífið, alltof
snemma.
Fallegan haustdag 1977 flutti
ég inn á heimavist Menntaskólans
á Ísafirði. Múraður eftir sjó-
mennsku sumarsins bjó ég að ný-
keyptum hljómflutningsgræjum
og plötukassa. Ég setti strax plötu
á fóninn og „blastaði“ nýútkom-
inni plötu Boney M. Stuttu síðar
var bankað; strýhærður, freknótt-
ur rauðhaus sem náði vart and-
anum af hneykslun tilkynnti mér
að barnalega óþroskaður tónlist-
arsmekkur minn væri tortúr af
verstu gerð gagnvart siðmennt-
uðu fólki og því ætti ég vinsam-
lega að reyna að hemja græjuna
og ekki kvelja viðkvæmar hlustir
þroskaðra fólks á næstu herbergj-
um. Frá þessum fyrstu kynnum
okkar Gumma gat leiðin aðeins
legið upp á við.
Og það gerði hún svo sannar-
lega. Við Gummi vorum ekki sam-
an í bekk, en lífið á heimavistinni
bauð upp á mikla samveru hóps-
ins, sem slípaðist fljótt og vel. Við
skemmtum okkur saman, mikið
var spjallað og við tefldum og spil-
uðum, ekki síst í bridge nýttist vel
hans óbrigðula minni og athygl-
isgáfa. Gummi var glaðlyndur og
hafði skarpa og góðlátlega kímni-
gáfu sem naut sín vel í fjörugum
samræðum um tilveruna og lífs-
gátuna. Eftir samveruna á heima-
vistinni í nokkur örstutt,
skemmtileg ár skildu eðlilega leið-
ir og flaug hver í sína áttina. Um
áratug síðar kom ég aftur heim
eftir útlandadvöl og fyrir atbeina
karma rákumst við Gummi saman
á förnum vegi. Það var líkt og við
hefðum síðast hist daginn áður og
síðan hefur vináttan bara styrkst,
í meðvindi og mótvindi, gleði og
sorg.
Gummi var lengi sjómaður og
þegar hann heyrði að sjávarút-
vegsfræðingurinn ég hefði ekki
migið í saltan sjó um langt árabil
bauð hann mér í róður með sér og
skipsfélögum sínum, sem var sér-
deilis ánægjuleg upplifun í góðum
félagsskap. Eins og iðulega fór ég
heim með úrvalssoðningu. Báðir
vel giftir höfum við löngum fengið
leyfi til að vera áfram strákar og
farið árlega eða oftar í stangveiði-
ferðir, þar sem við höfum veitt
furðanlega, sem og kynnst lítt
þekktum hliðum á sjálfum okkur
eins og ómældri þolinmæði og áð-
ur óþekktu úthaldi í að berja á líf-
litlu vatni. Gummi sá um maðkana
og rækjusamlokurnar, ég var far-
þeginn. Og þegar hann sá, löngu á
undan mér, að rafmagn væri
framtíðin í bílum fórum við, að
hans frumkvæði, saman til Þýska-
lands, nutum samverunnar og
keyptum okkur splunkunýja bíla.
Gummi var enn ungur í anda,
ástfanginn af lífinu og yndislegu
konunni sinni, mannvænlegu
börnunum sínum og barnabörn-
unum, en þótt heilsan hafi vissu-
lega verið farin að stríða honum
var hann alls ekkert á leiðinni að
deyja. En enginn ræður sínum
næturstað og eftir sitjum við hin,
slegin og sorgmædd. Við búum þó
að því að vera ríkari en áður af ást,
vináttu og hlýju einstaks og góðs
drengs. Margar góðar og kærar
minningar munu lifa áfram með
okkur og vonandi með tímanum
mýkja sorgina. Öllum ástvinum
Gumma, hjartkærri eiginkonu
hans, elskuðum börnum, barna-
börnum, systkinum, móður og
vinum sendum við Hrefna og fjöl-
skyldan öll innilegar samúðar-
kveðjur.
Kristján Þ. Davíðsson.
Vinátta sem myndast á ung-
lingsárum varir stundum ævi-
langt. Slík vinátta getur verið jafn
djúp þótt samskiptin minnki með
árunum. Þannig var vinskapur
okkar Guðmundar Arnar Flosa-
sonar.
Hann var einn litríkasti skóla-
bróðir minn í menntaskóla. Við
vorum samt aðeins skólabræður í
einn vetur. Þetta var í fyrsta bekk
í Menntaskólanum á Ísafirði. Við
bjuggum á heimavistinni ásamt
öðrum ungmennum. Þetta var
skemmtilegur vetur með fjörugu
og lífsglöðu fólki. Samt færði ég
mig um set eftir þennan vetur og
lauk menntaskólanámi í Reykja-
vík. Guðmundur lauk sínu
menntaskólanámi á Ísafirði. Eftir
þennan vetur vorum við Guð-
mundur öðru hvoru í sambandi,
þó að oft liði langur tími á milli.
Guðmundur skar sig strax úr í
fjörlegum nemendahópnum.
Hann var óvenjulegur meðal ann-
ars vegna þess hve snöggur hann
var til svars og vel hann svaraði
fyrir sig. Hann gat líka verið fynd-
inn. Svo var hann óvenjuhrað-
mæltur, þannig að maður gat
þurft að hafa sig allan við að fylgj-
ast með því sem hann sagði, til að
missa ekki af neinu, líka vegna
þess að það sem hann sagði var oft
óvænt og birti nýja sýn á málin.
Það gat verið gaman að hlusta á
hann segja frá hugðarefnum sín-
um, til dæmis hafði hann sérlega
þroskaðan tónlistarsmekk og tjáði
skoðanir sínar um þau efni á af-
gerandi og oft aðdáunarverðan
hátt. Þegar maður var einhvers
staðar með Guðmundi hlustaði
maður oftast vel á það sem hann
hafði til málanna að leggja.
En kannski var annað einkenni
á Guðmundi sem olli því að manni
þótti strax vænt um hann. Guð-
mundur var nefnilega í senn bæði
töffari og harðjaxl og um leið við-
kvæmur maður sem var furðu
ófeiminn að viðurkenna veikleika
sína. Við hinir vorum líklega flest-
ir ragari við að viðurkenna veik-
leika okkar, bæði fyrir sjálfum
okkur og öðrum.
Þessa hlið sýndi Guðmundur af
sér alla þá tíð sem við þekktumst
og vakti mig oft til umhugsunar
með því.
Sumt fólk sem maður kynnist
vel á lífsleiðinni hefur til að bera
einhverja eiginleika sem maður
getur verið að læra af og dást að
áratugum saman, þrátt fyrir að
maður sjái þessa aðdáunarverðu
eiginleika kannski sjaldnast nema
við hversdagslegar aðstæður.
Þannig voru kynni mín af Guð-
mundi.
Fyrir fáeinum árum fékk ég að
fara með þeim skólabræðrum
mínum frá Ísafirði, Guðmundi og
Kristjáni Davíðssyni, í laxveiði í
Eystri-Rangá. Þetta er í eina
skiptið sem ég hef reynt að veiða
lax. Við gistum í sumarhúsi Krist-
jáns en Guðmundur hafði lagt til
nesti. Gaman var þegar Guð-
mundur dró veitingar upp úr
pússi sínu, þar á meðal sérlagað
rækjusalat. Guðmundur var góð-
ur kokkur og hafði afdráttarlaus-
ar skoðanir á slíkum efnum ekki
síður en tónlist og kunni að búa til
rækjusalat eins og það á að vera.
Veiðin gekk ekki vel hjá okkur,
þó að þessir tveir væru alvanir
laxveiðimenn. Það kom ekki á
óvart að Guðmundur væri mikill
keppnismaður í laxveiði eins og í
öðru. Og honum tókst á endanum
að verða aflakóngurinn í leiðangr-
inum með því að veiða eina laxinn
sem við náðum.Mitt framlag í
málinu var að grípa fiskiháfinn og
beita honum með góðri leiðsögn
veiðimannsins þegar kom að því
að landa aflanum.
Rétt áður en kóvid-farsóttin fór
að herja á landsmenn hittumst við
nokkrir skólafélagar á kaffihúsi
og ætluðum svo að halda áfram að
hittast þannig öðru hvoru til að
ræða málin. Því miður truflaði far-
sóttin illa þau áform. Á dögunum
hringdi svo okkar sameiginlegi
vinur, Kristján Davíðsson, í mig
og sagði mér að Guðmundur hefði
farið skyndilega á sjúkrahús dag-
inn áður og svo dáið nú um morg-
uninn. Það voru óvæntar og sorg-
legar fréttir. Ég vil senda
ástvinum Guðmundar, eiginkonu,
börnum, barnabörnum, móður og
systkinum innilegar samúðar-
kveðjur.
Þorbergur Þórsson.
Guðmundur Örn
Flosason
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
HALLGRÍMUR JÓNSSON
frá Laxamýri,
verður jarðsunginn fimmtudaginn 3. mars
í Laugarneskirkju klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkað.
Sveinbjörg Hallgrímsdóttir
Ásgerður Hallgrímsdóttir
Ingunn Elín Hróbjartsdóttir
Jóna Hróbjartsdóttir
Elín Margrét Hallgrímsdóttir
Álfhildur Hallgrímsdóttir