Morgunblaðið - 12.03.2022, Side 35

og treysti þá góðu vináttu sem
haldist hafði gegn um árin við
hjónin Huldu og Steindór á
Nautabúi.
Fljótlega flutti ég á ný heim í
Skagafjörð og má segja að frá því
hafi verið nánast daglegt sam-
band við tengdaforeldra mína; og
staða mín sem liðléttings við bú-
störf hafi eflst, allt þar til Steini
féll frá í nóvember 2003.
Þá urðu tímamót sem styrktu
enn betur vináttu okkar Huldu og
fjölgaði samverustundum við
þessa grandvöru og glaðlyndu
stúlku, þegar við Karen fluttum
fram á Nautabú og Hulda varð
góður nágranni á neðri hæð íbúð-
arhússins. Börn mín og barna-
börn nutu sömu alúðar Huldu,
sem gerði ekki mun á þeim og
öðrum ömmu- og langömmubörn-
um sínum.
Áhugasöm var Hulda ávallt um
viðfangsefni mín í leik og starfi og
umgekkst vini mína sem sína eig-
in.
Meðan heilsan dugði voru
verkefnin ærin sem við gátum
létt undir hvort með öðru, Hulda
ávallt til í það sem hendur dugðu
til og tel ég vandfundinn betri og
reyndari verkstjóra við bústörf,
hvort heldur var vegna umhirðu
fatnaðar, leiðsögn við mataröflun,
verklags við heyvinnu, skepnu-
hald, vangaveltur um veðurhorfur
eða bollaleggingar vegna bilana í
tækjum, stórum sem smáum.
Þegar kjarkur og þrek dvínaði,
sótti Hulda um að komast að hjá
Dvalarheimili aldraðra á Sauðár-
króki og dvaldi þar tæplega þrjú
ár við góða heilsu. Á þeim tíma
varð góð vinátta með Huldu og
þeim sem þar búa. Sterk vináttu-
bönd mynduðust með Huldu og
Svanhildi Guðjónsdóttur, líkast
sem þær væru góðar systur og
veit ég að missir Svanhildar og
annarra dvalar- og starfsmanna
er mikill.
Heilshugar óska ég að margir
eigi því láni að fagna að eiga svo
náin og kær samskipti við
tengdamóður sem ég hef notið.
Ég kveð af hjartans söknuði
Huldu Axelsdóttur, kæran vin
minn, fóstru og tengdamóður,
með þakklæti fyrir alúð í öllum
okkar samskiptum.
Eyjólfur Þór Þórarinsson.
Það var engu líkara en að tím-
inn liði hægar á Nautabúi, þó að
þar hafi verið nóg að gera allan
daginn. Þar þótti ömmu svo gott
að vera að hún sá sig aldrei til-
neydda til að vera að þvælast
neitt annað, eins og hún sjálf
hefði orðað það. Því var alltaf gott
að koma í kyrrðina í Skagafirð-
inum vitandi að þar var allt á sín-
um stað – kökurnar í búrinu,
kaffið á könnunni, góðgæti klárt
fyrir börnin og spilin tilbúin.
Allir fórum við bræðurnir í
sveit á Nautabú sem krakkar og
þótti sumum það ef til vill und-
arlegt, þar sem við gætum varla
lært mikið þar verandi sjálfir ald-
ir upp í sveit. Við lærðum jú á
talsvert eldri traktora en við átt-
um að venjast, hvernig skyldi gá
til veðurs og sitthvað um kart-
öfluræktun. En dýrmætast var
tvímælalaust að kynnast ömmu,
hennar sögu, venjum og skop-
skyni. Dugnaður hennar og jafn-
aðargeð var óviðjafnanlegt og
alltaf fann hún tíma til að segja
gamansögur, spila við okkur og
deila með okkur visku sinni.
Amma var veðurathugunar-
kona í yfir 40 ár og þegar við
bræðurnir vorum litlir þá sendi
amma veðurskeytin í gegnum
sveitasímann og hljómaði þá
númer veðurathugunarstöðvar-
innar 040555 hátt og skýrt vænt-
anlega um alla sveit. Þegar Veð-
urstofan nútímavæddist og fór
fram á að skeytin yrðu send með
tölvu þá héldu margir að amma
yrði í vandræðum með það, en
hún hafði aldrei notað tölvu á
þeim tímapunkti. Hún var mjög
fljót að tileinka sér þá nýju tækni
og aðrar nýjungar, t.d. þegar Fa-
cebook kom fram á sjónarsviðið
þá var amma Hulda fljót að skrá
sig inn þar, þá komin á níræð-
isaldur. Ekki vafðist það heldur
fyrir henni að læra á nýja bílinn
sem hún fékk sér komin yfir átt-
rætt, hún fletti því bara upp í
handbókinni þó að hún væri nú
ekki á íslensku.
Svona var amma ávallt já-
kvæð fyrir öllu, þannig gat hún
svo auðveldlega aðlagað sig
breytingum, en það eina sem
breyttist aldrei var hversu
gaman var að heimsækja hana.
Langömmubörnin voru jafn
spennt að hitta hana, bæði til að
spila og svo þurfti líka að mæla
hvort að þau væru ekki orðin
stærri en amma. Það var hefð
sem amma viðhafði þegar við
bræður komum í heimsókn og
enginn var orðinn stór nema
hafa náð ömmu Huldu í hæð.
Við erum þakklátir fyrir að
hafa átt hana í allan þennan
tíma en nú er komið að því að
hún hitti aftur afa Steindór sem
bíður hennar.
Lárus, Steindór og Vignir.
Það er ekki auðvelt að minn-
ast frænku og fósturmóður í ör-
fáum orðum, hennar líf er efni í
stóra bók. Samt sem áður lang-
ar mig til að setja nokkur orð á
blað og þakka fyrir mig, þakka
allan þann kærleika og uppeldi
sem hún veitti mér. Ég var í
sveit hjá þeim Huldu og Steina
mörg sumur frá því að ég var
sex ára til 14 ára. Á hverju vori
gat ég ekki beðið eftir skólalok-
um, þá dreif ég mig norður með
rútunni þar sem Steini frændi
beið eftir mér í Varmahlíð á
Willys-jeppanum.
Hulda var elsta systir pabba
og á milli allra systkinanna ríkti
mikill kærleikur, kærleikur sem
við systkinabörnin fengum að
njóta. Í verki sagði Hulda við
systkini sín: „Þitt barn er mitt
barn“. Hún var mikill náttúru-
unnandi, kunni skil á plöntum og
blómum og það var skrautgarð-
ur á Nautabúi. Hulda var ekki
kona sem flíkaði skoðunum eða
tilfinningum. En þegar hún
gerði það tók maður mjög vel
eftir. Nærvera hennar var ynd-
isleg, góð og hlý, ég man vel eft-
ir og hún minntist þess oft þeg-
ar ég sagði við hana (ég meinti
það, var kannski sex eða átta
ára) að ég myndi vilja eyða æv-
inni á elliheimili með henni. Ég
reiknaði það út að það væri al-
veg möguleiki miðað við aldur
okkar. Ég sem barn gat ekki
hugsað mér neitt betra en að
vera nálægt henni. Þegar ég
hugsa til Huldu þá er hlátur-
mildi fyrsta orðið sem kemur í
hugann. Ekkert var skemmti-
legra en þegar Hulda hló, þá
hitnaði í húsinu. Enda alltaf
hlýtt á Nautabúi. Hún hafði
gaman að því hve ég var matsár,
þegar hún var að leggja mat á
borðið fyrir gesti nefndi ég að
það væri kannski óþarfi að setja
svo mikinn mat á borðið. Ég
vildi ekki eyða þessu í gesti. Þá
tísti í Huldu.
Minningarnar eru svo margar,
þvottadagarnir þar sem vinnan
var gerð að skemmtilegu leikriti,
við Magga frænka dubbaðar upp
með skuplur og svuntu að hengja
upp þvottinn, sækja kýrnar á fitj-
ar þar sem krían var æst og
reyndi að hrekja okkur í burtu og
Axel frændi kenndi mér trixið að
fela mig undir bumbunni á kún-
um á meðan mesti æsingurinn
var. Svo þegar heyjað var og
bólstrar settir upp og ferjaðir
heim í hlöðu á gemsanum, eins og
pallbíllinn var kallaður. Töðu-
gjöldin að slætti loknum með
maltbruggi Huldu sem var ein-
staklega ljúffengt. Réttir að
hausti þar sem ég, lítil stúlka,
sofnaði í ullarbing á meðan fólkið
mitt kláraði verkin en ég var allt-
af, fannst mér, þátttakandi. Svo
mörg skemmtileg sumur þar sem
í minningunni var lífið leikur að
stráum. Áhyggjuleysi æskunnar á
ég þessu fólki, salti jarðar, að
þakka. Takk frænka mín.
Elísabet Guðbjörnsdóttir.
Þá er hún elsku Hulda, systir,
mágkona og frænka farin yfir í
sumarlandið.
Margar góðar minningar
streyma fram hjá okkur fjöl-
skyldunni, þegar við hugsum til
Huldu á Nautabúi. Hulda var elst
átta systkina og var hún ekki
gömul þegar hún fór að hugsa
um systkini sín af mikilli ábyrgð
á meðan foreldar þeirra stund-
uðu sjóinn. Hún var einstaklega
hlý og góð manneskja og hélt
hún uppteknum hætti alla tíð,
gagnvart systkinum sínum og
öðrum ættingjum. Enda var hún
ávallt í miklu uppáhaldi.
Hulda var oftar en ekki fastur
punktur í tilverunni, þegar við
fjölskyldan ókum um Norður-
landið og ósjaldan var kíkt við á
Nautabúi á leið okkar til Hjal-
teyrar, þar sem Hulda ólst upp.
Þessi lágvaxna, fallega kona með
stóra hjartað tók ávallt á móti
okkur eins og höfðingjar væru á
ferð. Þau hjónin, Hulda og Stein-
dór, voru bæði einstaklega gest-
risin og höfðu alltaf frá svo
mörgu að segja. Það var stutt í
gleði og hlátur í eldhúsinu, þegar
Hulda bar fram kræsingarnar og
Steindór sagði sögurnar. Frá
Nautabúi fór maður alltaf vel
nærður á sál og líkama. Þau voru
ófá systkinabörnin sem fengu að
koma í sveitina til Huldu frænku.
Minningar skjótast nú upp í
kollinn, um ferðir okkar með
traktornum, þar sem allur skar-
inn sat aftur í kerrunni og Axel
frændi keyrði keikur með okkur í
sveitabúðina Varmalæk. Þá er nú
eftirminnilegt tímabilið á Nauta-
búi, þegar folaldið missti mömmu
sínu og Hulda gekk því í móð-
urstað. Á því tímabili var alltaf
marengsterta í boði hjá Huldu
frænku, folaldið vildi bara rauð-
una úr egginu og eitthvað þurfti
nú að gera hvítuna. Þá var sko
veisla, eins og reyndar alltaf á
Nautabúi. Hulda gekk í öll verk á
sínu sveitaheimili og var hún mik-
ill kvenskörungur. Eitt af því sem
okkur systrum fannst svo
skemmtilegt og svolítið lýsandi
fyrir karaker hennar frænku okk-
ar var þegar hún kom yfir á
Hjalteyri á pallbílnum sem hún
var nýlega búin að festa kaup á,
komin á níræðisaldur. Henni
fannst hún svo örugg á bílnum
enda sá hún vel út um gluggana,
þó það sæist lítið í hana sjálfa inni
í bílnum. Enda komst hún á
Sæludaga í sveitinni yfir til Hjalt-
eyrar og verður það okkur ávallt
minnisstætt.
Síðustu árin dvaldi Hulda á
Hjúkrunar-og dvalarheimilinu á
Sauðárkróki. Bústörfin voru frá
og þá tók handverkið við. Það lék
allt í höndunum á Huldu frænku
og alltaf hafði hún eitthvað nýtt
til að sýna okkur. Síðasta skiptið
sem við kíktum við hjá henni sl.
haust smyglaði hún handmáluðu
postulíni til okkar fjölskyldunnar
í Covid-banninu og náðum við að
kveðja hana, sum okkar augliti til
auglitis og önnur í gegnum glerið,
eins og tíðkast hefur sl. tvö ár.
Hulda frænka er nú komin yfir
í sumarlandið og þar nýtur hún
örugglega lífsins, æðrulaus og
hógvær en jafnframt ákveðin og
lífsglöð. Hún var okkur mikils
virði. Hún var alla tíð í uppáhaldi
fyrir það að vera hin einstaklega
góða og hjartahlýja, systir, mág-
kona og frænka.
Farðu í friði elsku Hulda og
takk fyrir allar dýrmætu stund-
irnar í gegnum árin.
Valdimar, Alda og dætur.
MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. MARS 2022
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
ARNBJÖRN GUNNARSSON,
Ásabraut 14, Grindavík,
lést á heimili sínu miðvikudaginn 2. mars.
Útförin fer fram frá Grindavíkurkirkju
mánudaginn 14. mars klukkan 14.
Sigrún Sigurgeirsdóttir
Sara Arnbjörnsdóttir
Gunnar S. Arnbjörnsson Hrafnhildur Guðjónsdóttir
Aldís G. Rosenlund Rickard Rosenlund
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, sonur
og bróðir,
ÓSKAR GÚSTAF INGJALDUR
ÓLAFSSON,
Háeyrarvöllum 18, Eyrarbakka,
lést föstudaginn 4. mars á
Heilbrigðisstofnun Suðurlands.
Hann verður jarðsunginn frá Eyrarbakkakirkju mánudaginn
14. mars klukkan 13. Blóm og kransar vinsamlegast afþökkuð,
en þeim sem vilja minnast hans er bent á styrktarreikning
eftirlifandi eiginkonu og sonar; 0325-26-203, kt. 1906882089.
Athöfninni verður streymt hér: https://promynd.is/oskargustaf
Hlekk á streymi má einnig nálgast á mbl.is/andlat.
Ágústa Sverrisdóttir
Gísli Þór Óskarsson
Birna G. Þorleifsdóttir Ólafur Jón Gústafsson
Jóhanna Ólafsdóttir
Ólöf Birna Jensen
Kristbjörg Árný Jensen
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
STEINDÓR HERMANNSSON
Frá Myrkárdal,
Engimýri 5,
lést á heimili sínu þriðjudaginn 1. mars.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey
að ósk hins látna.
Kærar þakkir til starfsfólks heimahlynningar sjúkrahúss
Akureyrar fyrir hlýja og góða umönnun.
Magnús Páll Steindórsson Busabong Nachai
Þuríður Steindórsdóttir Tobias Sigurðsson
Sólrún Drífa Steindórsdóttir Jón Sverrir Friðriksson
og barnabörn
Elsku eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
SKÚLI SIGURÐSSON
vélfræðingur,
Smárarima 102,
Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans
miðvikudaginn 2. mars.
Útförin fer fram frá Grafarvogskirkju miðvikudaginn 16. mars
klukkan 13. Athöfninni verður einnig streymt á www.streyma.is.
Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat.
Anna Dýrfjörð
M. Stella Skúladóttir Þorgeir Pétursson
Skúli Skúlason Kristín Björnsdóttir
Signý S. Skúladóttir Ómar Þorsteinsson
Guðmundur K. Thoroddsen Halldóra Elíasdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÁSTA SIGURÐARDÓTTIR,
Túngötu 3, Vestmannaeyjum,
lést á hjúkrunarheimilinu Hraunbúðum
Vestmannaeyjum miðvikudaginn 9. mars.
Útförin fer fram frá Landakirkju
laugardaginn 26. mars klukkan 13.
Athöfninni verður streymt á vef Landakirkju, landakirkja.is.
Blóm og kransar vinsamlegast afþökkuð en þeim sem vilja
minnast hennar er bent á Krabbavörn Vestmannaeyja,
0582-26-2000, kt. 651090-2029.
Hlekk á streymi má einnig nálgast á mbl.is/andlat.
Sigurður Kristinn Ragnars. Margrét Elín Ragnheiðardóttir
Daði Garðarsson Magnea Ósk Magnúsdóttir
Ásbjörn Garðarsson
Gylfi Garðarsson
Sigmar Garðarsson Ragna Garðarsdóttir
Lilja Garðarsdóttir Gísli Magnússon
Gerður Garðarsdóttir Eyjólfur Heiðar Heiðmundsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir og amma,
GUÐRÚN GUNNARSDÓTTIR,
Herjólfsgötu 40, Hafnarfirði,
lést 5. mars á Hrafnistu í Hafnarfirði.
Útför hennar fer fram frá Víðistaðakirkju
þriðjudaginn 15. mars klukkan 13.
Gunnar Þór Hólmsteinsson
Jón Sigurðsson
Lilja G. Gunnarsdóttir Hilmar H. Eiríksson
Alexandra Guðrún Jónsd. Gunnar Örn Jónsson
Guðrún Lilja Hilmarsdóttir Gunnar Þór Hilmarsson
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
VÉSTEINN GUNNAR MAGNÚSSON
frá Langabotni í Geirþjófsfirði,
lést á Dvalarheimilinu í Stykkishólmi
mánudaginn 21. febrúar og verður
jarðsunginn frá Stykkishólmskirkju
mánudaginn 14. mars klukkan 14.
Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat.
Hildur Kristín Vésteinsdóttir Kristján Viktor Auðunsson
Auður Ingibjörg Vésteinsd. Egill Valberg Benediktsson
Magnús Valdimar Vésteins. Berglind Eva Ólafsdóttir
og barnabörn