Morgunblaðið - 13.05.2022, Síða 24

var þér afar mikilvægt og erum
við öll þakklát að þú hafir gert
svo mikið í því að gera stundirnar
okkar eftirminnilegar, þessar
stundir eru góðar minningar
núna. Þú varst alltaf til staðar,
sama hvað bjátaði á þá varstu þar
fyrir okkur, sama hversu stórt
eða lítið það var, þú bjóst til tíma
fyrir alla, fjölskylduna, vinina,
vinnufélagana, það skipti ekki
máli hvaða fólk það var, það voru
allir jafnir.
Sorg er til vegna ástar, eins og
þú sagðir alltaf þá eru tár okkar
perlur minninga sem við getum
yljað okkur við. Þú varst hjarta-
hlýr, brosmildur, með mikla rétt-
lætiskennd, þolinmóður, hjálp-
samur, umburðarlyndur, kurteis
en sagðir þó alltaf þinn hug og
góðvild einkenndi þinn persónu-
leika. Lífsglaðari mann er erfitt
að finna, þú varst alltaf hlæjandi
og komst okkur öllum til að hlæja
með þér.
Við vitum að þú munt standa
við hlið okkar og veita okkur
styrk í framtíðinni, þótt þú sért
ekki hér til að taka í handbrems-
una vegna sumra ákvarðana.
Elsku Gurri, pabbi og tengda-
pabbi, takk fyrir allt sem þú hef-
ur kennt okkur, gert fyrir okkur
og sýnt okkur. Við verðum þér
ævinlega þakklát og mun minn-
ing þín lifa í hjörtum okkar það
sem eftir er.
Við elskum þig að eilífu.
Ása Líndal, Hinrik Már,
Guðmunda Freyja, Anna
Katrín, María Edda og
Gunnlaugur Hróðmar.
Í dag þurftum við að fylgja ást-
kærum bróður mínum og mági.
✝
Guðráður
Gunnar Sig-
urðsson fæddist á
Akranesi 2. júlí
1971. Hann lést á
Landspítala – há-
skólasjúkrahúsi 3.
maí 2022. Gurri var
sonur Sigurðar
Gunnarssonar
bónda, f. 20.6.
1929, d. 3.9. 2021,
og Guðmundu Runólfsdóttur, f.
31.10. 1930, d. 28.4. 2002. Systk-
ini Guðráðs eru Sigurður Pétur,
f. 22.3. 1949, Runólfur Þór, f.
9.1. 1957, Guðmundur Gísli, f.
15.2. 1959, Sigmundur Garðar,
f. 24.8. 1962, Sigurlín Margrét f.
23.4. 1964, Helga, f. 8.11. 1965.
Gurri kvæntist Ásu Líndal
sveitarstörf með foreldrum sín-
um og vann við ýmis störf, s.s.
smíðar, Elkem á Grundartanga,
sláturhúsið við Laxá, var til sjós
á Bjarna Ólafssyni AK 70 og á
grásleppuvertíð. Gurri og Ása
fluttu til Reykjavíkur 1995 þar
sem Gurri lærði kjötiðn og lauk
námi með góðum árangri. Hann
lærði hjá Meistaranum, starfaði
síðar hjá Ali (Síld og fiski) og
byrjaði hjá VGÍ árið 2004 sem
síðar varð Samhentir. Gurri
starfaði þar sem sölustjóri til
síðasta dags. Gurri og Ása
fluttu aftur á Akranes árið 2007
og hafa búið þar síðan. Gurri
vann mikið í félagsstörfum þar
á meðal í Landssamband
kjötiðnaðarmanna, í fé-
lagsstarfi ÍA, Club 71 og Frí-
múrarareglunni Akri.
Útför Gurra fer fram frá
Akraneskirkju í dag, 13. maí
2022, kl. 13 og verður streymt á
vef Akraneskirkju, www.akra-
neskirkja.is.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat.
Hinriksdóttur 4.
júlí 2009 eftir 20
ára sambúð. Hún er
dóttir Hinriks Lín-
dal Hinrikssonar
og Júlíönu Karvels-
dóttur. Börn þeirra
eru Hinrik Már, f.
19. janúar 1999, í
sambúð með Maríu
Eddu Sverris-
dóttur. Guðmunda
Freyja, f. 14. júlí
2003, unnusti Gunnlaugur
Hróðmar Tórshamar Ósvalds-
son og Anna Katrín, f. 12. jan-
úar 2005.
Gurri ólst upp í Klapparholti
á Akranesi til 14 ára aldurs,
fluttist þá með fjölskyldunni að
Ási í Melasveit. Hann byrjaði
snemma að vinna hefðbundinn
Elsku Gurri minn, besti pabbi
og tengdapabbi í heimi.
Nú er sumarið farið að ganga í
garð, golfvöllurinn farinn að
verða grænni, fiskarnir farnir að
stökkva og fuglarnir að syngja.
Sumarið var þinn tími til að
blómstra. Við trúum því ekki að
þú sért farinn og okkur finnst
erfitt að reyna að sætta okkur við
það. Þú kenndir okkur mikið, en
erfiðasti lærdómurinn sem þú
lagðir fyrir okkur var að læra að
lifa án þín. Enginn veit þó hvað
framtíðin ber í skauti sér og hér
sitjum við að skrifa til þín.
Allar minningarnar sem þú
gafst okkur eru endalausar, þær
hugga okkur nú, þú varst svo
duglegur að gera og fara með
okkur allt. Þú mættir á alla
íþróttaviðburði, alla viðburði sem
voru í leikskóla og skóla, þú varst
alltaf til staðar fyrir okkur sama
hvað. Þú varst broskarlinn okk-
ar. Þú eldaðir besta mat í heimi
og tókst alltaf þátt í að gera
kvöldmatinn skemmtilegan, eins
og til dæmis þegar Covid skall á
og við áttum að vera í Búdapest,
þá var í staðinn bara haldið gala-
kvöld, allir uppáklæddir og þú
eldaðir veislumat.
Framtíðin sem beið okkar var
ansi björt, þar sem nýja golfsett-
ið var komið í hús, margar veiði-
ferðir biðu, hlátur og skemmtun
voru framundan hjá okkur. Við
viljum þakka þér fyrir þær veiði-
ferðir sem þú tókst okkur í, golf-
hringina, fíflaganginn sem við
tókum upp á og þér fannst ekkert
síður skemmtilegur en okkur og
öll ferðalögin innanlands sem ut-
an, þessar minningar standa upp
úr og erum við þakklát fyrir þær.
Að rækta fjölskyldu og vináttu
Það var á þriðjudaginn 3. maí
2022 sem fengum við þær ömur-
legu fréttir að yngsti bróðir minn
hann Guðráður hefði orðið bráð-
kvaddur í vinnu sinni um hádeg-
isbil.
Þetta voru þær ömurlegustu
og ótrúlegustu fréttir sem við
gátum hugsað okkur og þær
ósanngjörnustu. En lífið getur
verið hverfullt.
Mér finnst ég varla heill né hálfur
maður
og heldur ósjálfbjarga, því er verr.
Ef værir þú hjá mér vildi ég glaður
verða betri en ég er.
(Vilhjálmur Vilhjálmsson)
Við Gurri vorum aldurs okkar
vegna mjög mikið saman og vor-
um alla tíð mjög samrýndir. Öll-
um stundum fylgdi hann okkur
systkinunum og var með í öllu.
Þegar ég kynnist eiginkonu
minni varð Gurri einn af fjöl-
skyldunni okkar og okkur mjög
nákominn. Gurri var þeim ein-
staka hæfileikagæddur að
breyta neikvæðum hlutum í já-
kvæða. Hann var að eðlisfari
mjög glaðvær og úrræðagóður
ásamt því að vera hjálpsamur.
Ég minnist líka foreldra minna
sem leituðu oft til hans og sótt-
ust eftir nærveru hans, og þá sér
í lagi hversu bóngóður hann var
og glaðvær.
Alla tíð var hann þeirra stoð
og stytta. Ég minnist þess þegar
faðir okkar var á Dvalarheim-
ilinu Höfða var Gurri vakandi og
sofandi yfir hagsmunum og líðan
hans. Hann var okkar tengiliður í
allri hans velferð. Gurri sá um að
hóa okkur systkinum og fjöl-
skyldum saman. Gurri var kjöt-
iðnaðarmaður og kunni til verka í
þeim efnum, t.d. hannaði Gurri
eldstafina vinsælu ásamt því að
vera með fleira á prjónunum.
Gurri var mikill skipuleggj-
andi og eru til margar sögur af
því hvernig öll hans skipulagning
var óaðfinnanleg og fullkomin og
minnumst við hjónin sérstaklega
þegar við fórum á EM í París árið
2016 með Gurra og Ásu. Þessi til-
tekna ferð var skipulögð í þaula
og ferðafélagarnir gátu þá notið
ferðarinnar hugsunarlaust.
Gurri var alltaf að og þess á
milli var hann að taka að sér úr-
beiningu á hreindýrum og fór
gjarnan margar ferðir austur á
land. Er við feðgar fórum eina af
okkar veiðiferðum Austur í Hof-
dal hringdum við í Gurra þar sem
við sáum mynd af hreindýri við
veginn og spurðum hann hvort
við værum að verða komnir á
veiðisvæðið. Auðvitað sprakk
Gurri úr hlátri og sagði að okkur
að við værum að vera komnir að
fjósinu á Mýrum við Höfn. Þetta
lýsir hversu vel hann þekkti stað-
hætti.
Við höfðum mörg sameiginleg
áhugamál fyrir utan fjölskylduna
þar sem við veiddum saman, spil-
uðum golf en einu ágreinings efn-
in voru í enska boltanum þar sem
hjarta hans tilheyrði Liverpool.
Við Gurri vorum við saman í
Frímúrastúkunni Akri, og Gurri
starfaði mikið þar og var gegn-
heill í öllum sínum störfum og allt
sem hann tók að sér var gert af
fullkomnum kærleik og einlægni.
Hans skarð verður vart fyllt inn í
okkar hóp.
Þennan dag þriðja maí var
hann búinn að boða okkur öll
systkinin í smá hitting til minn-
ingar þess að 20 ár voru liðin frá
útför móður okkar, en hún lést
28. apríl árið 2002 og var jarð-
sungin þriðja maí. En í stað þess
að hittast breyttist þessi dagur í
dökkan dag sem aldrei gleymist.
Þetta er mjög mikill sársauki fyr-
ir okkur hjónin að missa þennan
glaðværa, hjartahlýja bróður og
mág.
Við Gurra ásamt börnunum
okkar vottum eiginkonu Gurra
henni Ásu og börnunum þeirra
okkar dýpstu samúð við þetta
sorglega ótímabæra fráfall góðs
drengs.
Sigmundur, Guðríður og
fjölskylda.
Elsku Gurri. Það er óraun-
verulegt að skrifa minningarorð
um elsku bróður sinn, þann
yngsta af okkur sjö systkinum.
Þeir sem guðirnir elska deyja
ungir er sagt og hefur oft heyrst
þegar fólk deyr ungt eða í blóma
lífsins. Allir sem kynntust Gurra
elskuðu hann, hann var glaðlynd-
ur með eindæmum, hló manna
hæst og ef hann var reiður þá var
það kannski sem betur fer í
stutta stund en sást langar leiðir.
Hann var burðarvirkið í hópnum
hvarvetna sem hann kom að,
hvort sem það var fjölskyldan,
vinirnir eða klúbbstarfið eða bara
við eldri systkini hans sem brost-
um út í annað þegar hann stjórn-
aði, skipulagði og agaði okkur.
Hann naut sín í hvaða hópi
sem var og hans er minnst á
mörgum stöðum og hans verður
alltaf saknað. Hann var einn af
máttarstólpum félagsskaparins
Club71 sem hefur verið öflugur í
hvers konar söfnun fyrir fólk og
félög á Akranesi og skipulagt ár-
lega heljarinnar viðburð sem
nefnist þorrablót Skagamanna
og er oftast uppselt á fyrstu mín-
útum.
Ég var sjö ára þegar Gurri
fæddist, þessi elsku litli drengur
var svo sannarlega kærkomin
viðbót í systkinahópinn. Hann
naut sín svo sannarlega að vera
yngstur, hann lærði helling af
okkur systkinunum og tókst með
eindæmum vel að skapa sér, Ásu
sinni og börnunum einstakt og
fallegt heimili og fjölskyldulíf.
Hann var alltaf boðinn og bú-
inn að aðstoða okkur þegar á
reyndi og var traustur vinur í
raun.
Hann er maðurinn sem kenndi
syni mínum að reima skóna sína,
fór með hann í fyrstu veiðiferð-
ina. Hann spurði mig á hárrétt-
um tíma hvernig mér liði árið
2006 og náði þar með að vinna í
því að bjarga lífi mínu og aðstoð-
aði mig við það. Hann tók börn-
um mínum opnum örmum þegar
á þurfti að halda og annaðist þau
vel. Hann er sá sem tók að sér
mesta umönnun foreldra okkar
þegar á reyndi og gerði það vel.
Hjá honum vorum við á aðfanga-
dagskvöld í nokkur ár og eigum
yndislegar stundir frá þeim tíma
og þarna þessi kvöld kenndi hann
okkur að gera heimsins besta
humar og dóttir mín fékk þarna
sinn fyrsta forsmekk af góðum
humar. Það var alltaf gleði í
kringum hann og hló hann mikið.
Það er varla ár síðan við fögn-
uðum með honum í ógleymanlegu
fimmtugsafmæli hans sem lengi
verður minnst.
Það er margs að minnast með
Gurra bróður, frænda, og við
þökkum fyrir allar góðu stund-
irnar með honum og hans nán-
ustu.
Náttúrubarnið Gurri naut sín
vel úti í guðsgrænni náttúrunni,
að ferðast, við veiðar, í golfinu
eða bara við grillið að grilla góm-
sætar safaríkar steikur. Enginn
fór svangur frá Gurra, sumir
voru jafnvel leystir út með
Gurragotti eins og paté í poka
þegar þeir kvöddu saddir og sæl-
ir.
Ása og Gurri voru samstiga í
öllu, studdu hvort annað vel í
námi, starfi og fjölskyldu og fé-
lagslífi.
Elsku Ása, Hinrik Már, Guð-
munda Freyja og Anna Katrín,
missir ykkar er mikill, samúð
okkar er öll hjá ykkur og við sem
eftir lifum munum gera okkar
besta í að styðja ykkur og vera
ykkur huggun í söknuðinum eftir
elskuðum manni og pabba.
Hvíl í friði, elsku litli bróðir og
frændi, þín er saknað.
Sigurlín Margrét, Brynjar
Theodór og Ellen Marta.
Í byrjun júlí árið 1971 sat ég
kampakát aftur í í gamla Skát-
inum með pabba undir stýri, við
vorum að fara að sækja mömmu
og nýja krakkann á spítalann á
Akranesi, ég spurði pabba á leið-
inni hvort hann grenji mikið en
hann sagðist halda ekki, væri
vær og góður, við komum við á
heimleiðinni í Valfelli til að kaupa
nýjan pott til að sjóða pela og
snuðin í, mjög minnisstætt.
Þessi sæti pjakkur var svo
skírður Guðráður Gunnar eftir
ömmu og afa á Steinsstöðum, við
náðum afskaplega vel saman
þrátt fyrir þau 6 ár sem voru á
milli okkar, hann varð góður vin-
ur minn og við hann var hægt að
tala um allt, Gurri eins og hann
var alltaf kallaður var stoð og
stytta alls staðar.
Hann gat oft verið hreinskil-
inn, hann kunni líka að fara með
hreinskilnina, og með góða rétt-
lætiskennd, en oftar en ekki kom
oft einhver húmorsklausa sem
fylgdi með þegar það átti við.
Gurri var eins og einhver orð-
aði það límið í fjölskyldunni,
hann hringdi í mig fyrir nokkrum
dögum og var þá að skipuleggja
hitting fyrir okkur systkinin því
það eru 20 ár síðan mamma dó,
ég hugsa oft núna til þessa sím-
tals, hann fékk svo mikið hláturs-
kast yfir óförum mínum meðan á
símtalinu stóð þar sem ég hafði
verið að lita á mér augnabrún-
irnar og var að bíða með litinn á
mér þegar hann hringdi, ég
steingleymdi mér svo og strauk
mér um allt andlitið og varð að
lokum eins og múrsteinn í fram-
an … það yljar hjartað að hugsa
til þessa símtals og heyra hlát-
urinn hans.
Hann á heiður skilið fyrir þá
vinnu sem hann og Ása konan
hans lögðu á sig til að hjálpa til
með foreldra okkar á síðustu ár-
um þeirra og allt gert með sóma
og hlýju í hjarta.
Gurri var alveg skemmtilegur
karakter, fáir ná að segja eins vel
frá sögum af ýmsum atburðum
eins og hann, sögurnar öðluðust
líf og stundum átti hann erfitt
með að klára því að hann hló svo
mikið sjálfur, hann hafði líka
mikinn húmor fyrir sjálfum sér
sem er góður eiginleiki að hafa.
Það var alltaf svo gott að koma
til þeirra Gurra og Ásu á Esju-
brautina, börnin þeirra líka öll
svo skemmtileg og flottir ein-
staklingar, kom við nánast und-
antekningarlaust í hvert skipti
sem ég fór á skagann.
Hann náði einnig einstaklega
góðu sambandi við börnin mín og
börn okkar allra systkina og er
þetta mikill missir fyrir þau öll.
Þegar Simmi bróðir hringdi sl.
þriðjudag og sagði mér að Gurri
bróðir væri dáinn var eins og ein-
hver hefði kýlt mig í hjartað,
sléttum 7 mánuðum eftir að
pabbi dó, yngstur af 7 systkinum,
minn góði vinur, félagi og bróðir
væri horfinn alltof snemma og ég
fengi aldrei aftur að hlæja með
honum, ég á svo bágt með að trúa
þessu, ennþá er þetta svo fjar-
lægt mér, ég mun halda í allar
þær góðu minningar sem við átt-
um saman.
Elsku Gurri bróðir, enginn
mun fylla þitt skarð, en við
systkinin sem sitjum hér eftir
munum gera allt okkar besta til
að halda hópinn og ýta á hitting
og hafa Ásu þína með okkur, ger-
um okkar besta í að styðja þau á
þessum erfiðu tímum sem eru
framundan.
Elsku bróðir, það er svo sárt
að kveðja þig.
Hvíl þú í friði, elsku vinur.
Þín systir og vinkona,
Helga.
Sælir, sælir, glaðleg ávarpsorð
í gegnum símann, hlátur, símtal-
ið, undirbúningur einhvers
skemmtilegs viðburðar, jafnvel
uppskrift að einhverju nýstár-
legu, oftast samtal um daginn og
veginn en stundum dýpra samtal.
Mörg símtöl en einnig margar
samverustundir, bæði í gleði og
sorg.
Við vorum frændur en það
vissum við ekki þegar við mætt-
um sex ára gamlir einn haustdag
í kjallarann á íþróttahúsinu við
Vesturgötu á Akranesi, skóla-
gangan að hefjast og upphafið að
ómetanlegri vináttu okkar sem
varði alla tíð. Við ólumst upp á
Akranesi, Gurri í sveit í bæ, sem
varð okkar leikvöllur en einnig
hjálpuðum við til við bústörfin.
Við lærðum að vinna í gegnum
búskapinn og garðyrkjustöð for-
eldra Gurra og lögðum þar
grunninn að þeim starfsvettvangi
sem við báðir völdum.
Við komumst á unglingsald-
ur, vinahópurinn stækkaði eins
og gengur, en ákveðinn kjarni
hélt saman og er enn í dag okkar
kjarnavinahópur. Sá vinahópur
hefur haldið saman í gegnum
lífið. Á hverju ári eru skipul-
agðar veiðiferðir, jólahlaðborð
auk fjölda annarra samveru-
stunda. Gurri var oftar en ekki í
skipulagningu og hvatti alla
áfram. Vinahópurinn er líka
sterkur og tengslin rista djúpt.
Gurri var einnig miðpunktur í
okkar samheldna árgangi 1971 á
Akranesi.
Lífsförunautinn eignaðist
Gurri á unglingsaldri í Ásu, þau
voru einstaklega samheldin hjón.
Gurri var mikill fjölskyldumaður
sem naut sín í samveru við hana
og hafði einlægan áhuga á hverju
því sem á daga barnanna dreif og
þau hjónin voru virkir þátttak-
endur í lífi þeirra og góðar fyr-
irmyndir í uppvextinum. Sam-
band Gurra og Ásu var öðrum
fyrirmynd.
Síðustu árin vorum við saman í
félagsskap þar sem við vildum
þroska okkur sem einstaklinga,
þann félagsskap tók Gurri alvar-
lega, lagði rækt við hann, eins og
allt annað sem hann tók sér fyrir
hendur og var virtur sem bróðir
og félagi. Þar deildum við svip-
aðri sýn og áttum mörg gefandi
samtöl og samverustundir. Okk-
ar síðasta stund var á sunnudags-
morgni eftir vel heppnaða ferð.
Í rafrænni kveðju sem dóttir
mín bað nokkra vini mína um að
gera þegar ég var fimmtugur í
fyrra sagði Gurri: „Það tekur
smástund að eignast vin en það
tekur heila ævi að vera vinur“ og
það var Gurri svo sannarlega,
fram á síðasta dag ræktaði hann
vinskapinn við mig og okkur öll
sem vorum honum kær.
Ég og Linda erum ákaflega
þakklát fyrir allar þær samveru-
stundir sem við áttum með Gurra
og Ásu en þær voru sem betur fer
óvenjumargar síðustu dagana
fyrir óvænt fráfall hans.
Það sem ég er ósáttur og sorg-
mæddur yfir er allt sem hefði
getað orðið, sá gríðarlegi missir
sem fjölskylda Gurra og vinir
hafa orðið fyrir. Þá þykir mér svo
ekki verður með orðum lýst ákaf-
lega vænt um okkar samleið í
gegnum lífið, hvað ég og aðrir
sem áttum samleið með Gurra er-
um ríkari fyrir vikið og minning-
arnar margar og dýrmætar.
Elsku Ása, Hinrik Már, Guð-
munda Freyja, Anna Katrín og
fjölskylda, innilegar samúðar-
kveðjur og megið þið öðlast styrk
Guðráður Gunnar
Sigurðsson
24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 13. MAÍ 2022
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
MAGNÚS GUÐLAUGSSON
hæstaréttarlögmaður,
lést á heimili sínu mánudaginn 9. maí.
Útför verður auglýst síðar.
Guðlaug Erla Sigrún Anna
Þóra Kristín Lárus
tengdabörn og barnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
HANNA BJÖRK HLÖÐVERSDÓTTIR,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
mánudaginn 2. maí. Útförin fer fram í
Fossvogskapellu mánudaginn 16. maí
klukkan 11.
Hlöðver Reyr Sigurjónsson
Sunna Reyr Sigurjónsdóttir
Sveinn Reyr Sigurjónsson
og fjölskyldur