Morgunblaðið - 13.05.2022, Síða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 13. MAÍ 2022
✝
Sigríður G.
Guðjohnsen
fæddist á Húsavík
28. ágúst 1928.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Droplaugarstöðum
í Reykjavík 28.
apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Einar
Oddur Guðjohn-
sen, f. 18. des.
1895, d. 30. sept. 1954, og Guð-
rún Snjólaug Guðjohnsen, f.
29. mars 1905, d. 30. nóv. 1982.
Systkini Sigríðar eru: Stefán
Þórður, f. 29. nóv. 1926, d. 24.
sept. 1969; Kristín, f. 28. mars
1930, d. 19. maí 1990; Aðal-
steinn, f. 23. des. 1931; El-
ísabet, f. 23. okt. 1933.
Sigríður giftist 21. júní 1952
Einari Sigurjónssyni bók-
bindara, f. 26. ágúst 1926, d.
22. júní 2002. Börn þeirra eru:
1) Oddur, f. 13. jan. 1953, eig-
inkona hans er Una Dagbjört
Kristjánsdóttir, börn þeirra
júlí 1987. 4) Guðrún Snjólaug,
f. 3. okt. 1958. Eiginmaður
hennar er Sigurður Guðnason,
börn þeirra Guðni, f. 19. des.
1980, og Hilmar Pétur, f. 30.
júlí 1986. 5) Pétur, f. 27. sept.
1963, barnsmóðir Jóna Júlía
Petersen, barn þeirra er Gunn-
hildur, f. 12. mars 1990, barns-
móðir Steinunn Gríma Krist-
insdóttir, f. 10. nóv. 1961, barn
hennar er Ásgrímur Ásmunds-
son, f. 30. des. 1983, fóst-
ursonur Péturs, barn Grímu og
Péturs er Kristín Una, f. 14.
sept. 1994.
Menntun sína hlaut Sigríður
við Hússtjórnarskólann í
Reykjavík. Hún starfaði við
heimilisstörf og uppeldi barna
sinna og síðan við hlið eig-
inmanns síns á bókbandsstofu
hans, sem bar nafn hans, allt
til þess að hann ákvað að setj-
ast í helgan stein og eftir það
starfaði hún við hlið Péturs,
yngsta sonar síns, eftir að
hann tók við rekstri bókbands-
stofunnar og allt til þess að
hún ákvað sjálf að setjast í
helgan stein, þá komin nokkuð
á níræðisaldur.
Útför Sigríðar verður gerð
frá Seltjarnarneskirkju í dag,
13. maí 2022, og hefst athöfnin
klukkan 13.
eru Sigríður Mar-
grét, f. 6. maí
1976, Kristjana
Rós, f. 19. mars
1981, Einar Sig-
urjón, f. 21. mars
1983, og Dagbjört
Snjólaug, f. 5. júlí
1985. 2) Ómar, f.
6. sept. 1954, eig-
inkona hans er
Guðríður Svandís
Hauksdóttir, barn
hennar af fyrra sambandi er
Ylfa Jean Adele Ómarsdóttir,
börn þeirra eru Linda Björk, f.
8. des. 1978, d. 27. jan. 1979,
sveinbarn, f. 1. okt. 1979, d. 2.
okt. 1979, sveinbarn, f. 1. okt.
1979, d. 6. okt. 1979, Berglind
Ósk, f. 30. sept. 1980, Baldvin
Daði, f. 31. maí 1987. 3) Sig-
urjón, f. 11. feb. 1957. Barns-
móðir Heiðrún Þóra Gunn-
arsdóttir, barn þeirra er Elín
Hrönn, f. 5. júlí 1976. Eigin-
kona Lajla Finborud, börn
þeirra eru Finn Filip, f. 8.
mars 1984, og Emil Aron, f. 30.
Mín kæra móðir lést á Drop-
laugarstöðum 28. apríl 2022.
Mamma, þú varst ávallt mjög
dugleg sem húsmóðir og mikið
verk að halda utan um þetta stóra
heimili með fimm börnum. Ég
man alltaf hvernig föt þú saumaðir
á mig. Ég man eftir rauðu kápunni
og svo man ég líka eftir bláu
flauelsbuxunum og svo saumaðir
þú hatt í stíl við buxurnar.
Við bjuggum á Meistaravöllum
á fjórðu hæð og þar var engin lyfta
svo þú þurftir að ganga alla stig-
ana með þvott því þvottahúsið var
í kjallaranum. Og svo þurftir þú að
bera upp allan mat ofan í sjö
manna fjölskyldu.
Þú sagðir ávallt að stigarnir
héldu þér ungri og þess vegna
værir þú svona lipur og létt á tá
fram eftir aldri.
Eftir að við systkinin fórum að
heiman fórst þú að vinna hjá
pabba á bókbandsstofunni. Eftir
að pabbi dó og Pétur bróðir tók við
verkstæðinu hélstu áfram að
vinna þar og varst ekki ánægð ef
ekki voru verkefni fyrir þig. Þú
ferðaðist í og úr vinnu í strætó
þrátt fyrir að þú værir orðin rúm-
lega áttræð og hættir ekki að
vinna hjá Pétri fyrr en þú varst
orðin 82 ára.
Það var oft kátt á hjalla þegar
gestir komu á verkstæðið og báðu
ykkur að vinna eitthvert verk fyrir
sig. Það var oft straumur af fólki
til ykkar.
Pétur var einstaklega laginn
við bókbandið. Hann var meira að
segja beðinn að vinna fyrir for-
setaembættið þar sem hann bæði
batt inn bækur og bjó til öskjur ut-
an um þær. Pétur lærði mjög fal-
legt handverk af pabba því hann
pabbi var mjög handlaginn. Hann
pabbi var af gamla skólanum og
hann eyddi öllum laugardögum í
að handgylla bækur.
En svo fór að halla undan fæti.
Þú bjóst í 55 ár á sama stað á
Meistaravöllum. Þá var orðið erf-
itt að fara upp fjórar hæðir og þar
kom að þú fluttir í fallega og hent-
uga íbúð á Eiðismýri. Það tók
smátíma að venjast breytingunum
en ég held að þú hafir verið ánægð.
Síðan liðu nú ekki nema tvö ár að
heilsan fór að bila og þú þurftir að
flytjast á Droplaugarstaði.
Þó líkaminn væri byrjaður að
gefa sig, sjónin og heyrnin nánast
farin varst þú alltaf klár í kollin-
um. Þú varst aldrei sátt við þessi
vistaskipti en hér var ekki ann-
arra kosta völ.
Þú varst orðin 93 ára þegar þú
lést og ég held að þú hafir átt gott
líf. Þú talaðir vel um æskuárin á
Húsavík og að norðan tókstu með
þér meðal annars hefðina að baka
laufabrauð fyrir jólin og þá var
íbúðin á Meistaravöllum full af
börnum og barnabörnum.
Þú áttir okkur fimm systkinin
og eignaðist 16 barnabörn en á lífi
eru 13 og langömmubörnin eru
orðin 19. Þótt lítið væri um utan-
landsferðir þegar þú varst yngri
bættirðu það upp seinna og naust
þess að heimsækja Vín, Krít, Flór-
ens og Feneyjar svo eitthvað sé
nefnt. Svo voruð þið pabbi alltaf
dugleg að ferðast um landið okk-
ar.
Blessuð sé minning þín.
Þín dóttir,
Snjólaug Einarsdóttir.
Það eina sem ekkert okkar fær
nóg af í lífinu er tími. Elsku amma
gaf okkur alltaf nægan tíma. Við
eigum hlýjar og góðar minningar
um ömmu Siggu sem er nú fallin
frá, 93 ára að aldri. Amma var
björt, falleg, jákvæð, ákveðin og
forvitin. Hún var sjálfstæð kona
sem ólst upp á tíma takmarkaðra
tækifæra kvenna, henni var ekki
ætlað að fara í háskóla en hún fór
þess í stað í húsmæðraskóla. Hún
rak stórt og fallegt heimili auk
þess sem hún og afi ráku saman
bókbandsstofu við Bjargarstíg í
Reykjavík. Amma lifði líka tíma
jafnra tækifæra, tíma þar sem
dóttir hennar og sonardætur gátu
aflað sér menntunar við hæfi og
skarað fram úr. Amma var ávallt
hraust, hún synti og hjólaði langt
fram eftir aldri. Amma fylgdist
með okkur af áhuga og hvatti okk-
ur áfram, hún lá aldrei á skoðun-
um sínum og var stolt af okkur.
Amma bjó á fjórðu hæð á
Meistaravöllum 7 í Vesturbæ
Reykjavíkur þar til á tíræðisaldri.
Á Meistaravöllum 7 er engin lyfta,
sem var mörgum fullorðnum til
ama en ekki henni. Á sunnudögum
fórum við systkinin iðulega í kapp-
hlaup upp stigann. Þegar inn var
komið tók björt og falleg kona á
móti okkur og bauð okkur velkom-
in með bros á vör. Það var hún
amma Sigga, glaðleg og glæsileg
með smitandi hlátur og spékoppa.
Það var alltaf líf og fjör á Meist-
aravöllum, þar lékum við frænd-
systkinin okkur saman og oftar en
ekki var Útvegsspilið tekið fram.
Amma sá til þess að heimilið væri
óaðfinnanlegt og ekki vantaði upp
á kræsingarnar, sem voru bornar
fram af einstakri lagni. Þó svo að
boðunum hafi fækkað með árun-
um þá þykir okkur mjög vænt um
fjölskylduna og tímann sem amma
og afi gáfu okkur öllum saman.
Ömmu leiddist ekki að spjalla en
hún hafði samt takmarkaðan áhuga
á slúðri og óþarfa tilfinningahjali,
sem var í góðu lagi okkar vegna.
Okkur þótti fátt eins skemmtilegt
og að ræða við ömmu um nám,
starfsframa, viðskipti, stjórnmál,
listir og framfarir. Hún talaði iðu-
lega umbúðalaust og gaf lítið fyrir
viðkvæmni, hún var hreinskilin og
stundum jafnvel ströng.
Við minnumst þess að hafa far-
ið í ófáar sundferðir með ömmu og
afa í Vesturbæjarlaugina og
göngutúra í hverfinu. Amma eld-
aði góðan mat og bauð okkur allt-
af upp á íslenskan fisk eða aðra
eins hollustu. Ömmu þótti ekkert
betra en að vaka aðeins fram eftir
á kvöldin og fengum við öll tæki-
færi til þess að sitja með henni í
stofunni eftir að afi var farinn að
sofa.
Bókbandsstofan við Bjargar-
stíg á sérstakan stað í hjarta okk-
ar allra. Þar fengum við afklippur
og annan efnivið sem þótti stór-
fínn fyrir föndur. Amma var yf-
irleitt með uppbrettar ermar þeg-
ar þangað var komið og gaf engum
eftir þegar kom að bókbandinu
sjálfu, skurðarvélinni eða spjallinu
á kaffistofunni.
Í síðustu viku fengum við öll
ómetanlegan tíma með ömmu þar
sem við kvöddum hana, bárum
henni kveðjur frá frændsystkin-
um, þökkuðum henni fyrir og
minntum hana á að við tækjum við
keflinu. Elsku amma, þú ert mótið
sem við erum steypt í og við erum
þakklát fyrir þann tíma sem þú
gafst okkur. Elsku amma, við lif-
um þökk sé þér og þú lifir áfram í
okkur.
Sigríður Margrét Oddsdóttir,
Kristjana Rós Oddsdóttir
Guðjohnsen, Einar Sigurjón
Oddsson, Dagbjört Snjólaug
Oddsdóttir.
Sigríður G.
Guðjohnsen
✝
Sveindís Þór-
unn H. Péturs-
dóttir fæddist í
Sandgerði 1. janúar
1942. Hún lést á
Sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri 27. apríl 2022.
Foreldrar hennar
voru Pétur Haf-
steinn Björnsson, f.
21.7. 1918, d. 28.1.
2009 og Sveinlaug
Halldóra Sveins-
dóttir, f. 8.3. 1918, d. 29.1. 1992.
Systkini Sveindísar voru Guð-
björg Birna, f. 24.12. 1940, d. 16.3.
1992, Sigurður Rósant, f. 28.5.
1944, Jóhanna Sigurrós, f. 8.11.
1948 og Anna Marý, f. 4.12. 1955.
Eiginmaður Sveindísar var
Ágúst G. Einarsson vélstjóri,
fæddur á Þingeyri 24.10. 1936.
Börn Sveindísar og Ágústar eru:
1) Pétur Halldór, f. 3.9. 1959, kona
hans Bjarney Sigurðardóttir. 2)
Húsmæðraskóla Ísafjarðar. Hún
fór ung vestur í Dýrafjörð og þar
kynntist hún eftirlifandi eigin-
manni sínum Ágústi G. Einarssyni
og gengu þau í hjónaband 4. júní
1961 á Þingeyri. Síðar fluttu þau
suður til Reykjavíkur þar sem
Ágúst lauk vélfræðinámi og
næstu árin bjuggu þau á ýmsum
stöðum vegna atvinnu Ágústar.
Árið 1976 flytur fjölskyldan í
Eyjafjörðinn þar sem Sveindís
undi hag sínum vel og bjó síðustu
árin á Akureyri. Sveindís starfaði
lengst af sem húsmóðir en vann
einnig við hin ýmsu störf í gegn-
um tíðina og síðustu árin sem hún
var á vinnumarkaði starfaði hún
hjá Kaffibrennslu Akureyrar.
Sveindís var virk í félagsstörfum
svo sem Kvenfélaginu Hjálpinni,
vann sem sjálfboðaliði fyrir
Rauða krossinn og var einn af
stofnendum Kiwanisklúbbsins
Emblu á Akureyri.
Útför Sveindísar fer fram frá
Glerárkirkju á Akureyri í dag,
13. maí 2022 og hefst athöfnin
klukkan 13. Streymt verður frá
athöfninni á síðu Glerárkirkju.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Davíð Ragnar, f.
28.5. 1962, kona
hans Elsa Sigmunds-
dóttir. 3) Guðrún
Ágústa, f. 31.1. 1965,
hennar maður Garð-
ar Hólm Stefánsson.
4) Sigurður Már, f.
8.11. 1968, kona
hans var Guðríður
Emmý Bang, d.
22.11. 2010, sam-
býliskona Sigurðar
er Rongrat Lampa. 5) Víðir
Sveinn, f. 2.11. 1974, sambýlis-
kona hans Adda Bára Hreið-
arsdóttir. Barnabörn Sveindísar
og Ágústar eru 14 talsins og
barnabarnabörnin 24.
Sveindís ólst upp í Sandgerði
þar sem stórfjölskylda hennar bjó
saman á æskuheimili hennar. Hún
gekk í barnaskóla í Sandgerði,
gagnfræðaskóla í Hlíðardalsskóla
í Ölfusi og lauk síðar námi frá
Nú er ljósið dagsins dvín,
þótt dauðinn okkur skilji,
mér finnst sem hlýja höndin þín
hjarta mínu ylji.
Myndin þín hún máist ei
mér úr hug né hjarta.
Hún á þar sæti uns ég dey
og auðgar lífið bjarta.
Þótt okkur finnist ævin tóm
er ástvinirnir kveðja,
minninganna mildu blóm
mega hugann gleðja.
(Ágúst Böðvarsson)
Elsku mamma og tengda-
mamma, takk fyrir alla ást og
væntumþykju til okkar og allra af-
komenda þinna. Það var alltaf gott
að vera í kringum þig og hláturinn
aldrei langt undan. Takk fyrir að
halda alltaf í húmorinn, þrátt fyrir
stríðnina í okkur. Þín verður sárt
saknað, en minning þín er ljós í lífi
okkar.
Pétur, Davíð, Guðrún,
Sigurður, Víðir og makar.
Í dag kveðjum við elsku ömmu
mína í hinsta sinn.
Ég mun alltaf muna eftir smit-
andi hlátrinum hennar. Ef amma
hló hló ég líka. Alltaf. Það gat
samt líka fokið í gömlu, en þá var
alltaf besta trixið að gera grín að
henni og þá sagði hún „já gerðu
bara grín að mér þarna“ og var
svo farin að hlæja aftur eftir
nokkrar sekúndur. Þannig var
allavega okkar samband. Það er
orðið alltof langt síðan ég hitti
ömmu sökum heimsfaraldurs og
búsetustaða. Þrátt fyrir það líður
mér ekki eins og það sé langt síðan
því við vorum alltaf duglegar að
hringja hvor í aðra. Símtölin end-
uðu alltaf eins, þar sem hún sagði
„þakka þér fyrir samtalið, guð
geymi þig“. Þá svaraði ég „takk
sömuleiðis, ég elska þig amma“,
og alltaf kom sama svarið frá
ömmu „ég elska þig meira“. Hún
elskaði börnin, barnabörnin og
langömmubörnin sín svo mikið og
var svo stolt af okkur öllum. Ekk-
ert afrek var of lítið til að vera ekki
í frásögur færandi. Sem dæmi til-
kynnti hún mér einu sinni að ein
lítil snúlla væri farin að geta verið
með tíkó í hárinu, svo sagði hún
mér frá hárinu á öllum yngstu
krílunum. Þrátt fyrir að eiga millj-
ón langömmubörn var hún alltaf
jafn hreykin af þeim öllum og allt-
af jafn spennt ef það var að bætast
í hópinn. „Ég sá barn í bollanum“
sagði hún þá, og ég svaraði „nú er
það“, þá sagði hún mjög montin
(og á innsoginu) „jááá“. Svo þegar
maður spurði hvort hún vissi hver
ætti von á sér þá var svarið yf-
irleitt „já, en það er leyndó“. Hún
var samt of spennt til að segja
manni ekki að það ætti einhver
von á sér. Elsku amma, ég vildi að
ég gæti fengið að knúsa þig aftur
og hlæja með þér meira. En ég
held þakklát í minningarnar.
Takk fyrir allar stundirnar og
samtölin, ég elska þig amma. Og
ég veit, þú elskar mig meira.
Heiðdís Ósk Pétursdóttir.
Sveindís Þórunn H.
Pétursdóttir
✝
Ingibjörg Ásta
Magnúsdóttir
fæddist í Borgar-
nesi 20. desember
1934. Hún lést á
Landspítalanum
við Hringbraut 11.
apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Anna Sig-
ríður Agnarsdóttir
saumakona, f. 10.
janúar 1907 í Hafn-
arfirði, d. 7. nóvember 1987 á
Akranesi og Magnús Jónasson,
f. 2. maí 1894 á Galtarhöfða í
Norðurárdal, bifreiðarstjóri og
forstjóri Bifreiðastöðvar Borg-
arness, d. 5. des. 1969 í Borgar-
nesi.
Systkini: Skjöldur Magn-
ússon, f. 29. febrúar 1936, og
sammæðra systkini: Valgerður
Karlsdóttir, f. 9. september
1927, d. 1. janúar 1928 og Reyn-
ir Karlsson, f. 8. mars 1929, d.
15. jan. 2020.
Jeff Roy, f. 17. ágúst 1966, bú-
sett í Ameríku. 3) Atli Norð-
dahl, f. 7. ágúst 1967, kona hans
er Anna G. Einarsdóttir, f. 19.
september 1964, börn þeirra
eru Ingibjörg Ásta Norðdahl, f.
2. nóvember 1997, Vignir Snær
Norðdahl, f. 19. maí 1999, Inga
Hrönn Ólafsdóttir, f. 4. febrúar
1988. Barnabörn þeirra eru
þrjú talsins.
Ingibjörg sleit barnsskóm
sínum í Borgarnesi og ung leit-
aði hún á vit ævintýranna og
fór til náms í Chicago og í beinu
framhaldi af því þegar námi var
lokið fékk hún vinnu hjá stóru
og virtu tryggingarfélagi þar í
borg.
En hugurinn leitaði heim og
fékk hún vinnu sem flugfreyja
hjá Flugfélagi Íslands. Í fluginu
lágu leiðir Ingibjargar og Vign-
is saman.
Síðan vann hún sem einkarit-
ari hjá Bifreiðum og landbún-
aðarvélum og seinna Gamla
Kompaníinu.
Stofnaði síðan Garðaprjón
með manni sínum og unnu þau
við það fyrirtæki það sem eftir
var af starfsævi þeirra.
Útför Ingibjargar fór fram í
Vídalínskirkju 28. apríl 2022.
Eiginmaður
hennar var Vignir
Norðdahl, f. 29.
febrúar 1932 í
Reykjavík, flug-
maður og fram-
kvæmdastjóri eigin
fyrirtækis, d. 22.
júní 2004 í Reykja-
vík.
Börn þeirra eru:
1) Magnús Haukur
Norðdahl, f. 20.
febrúar 1954. Kona hans er Hel-
en Ingibjörg Agnarsdóttir, f.
25. júlí 1961. Börn þeirra eru
Agnar Bragi Magnússon, f. 3.
febrúar 1987. Haukur Magn-
ússon, f. 17. febrúar 1989. Vikt-
or Ingi Magnússon, f. 9. október
1995. Börn Magnúsar af fyrri
hjónaböndum eru Guðrún Ásta
Magnúsdóttir, f. 23. nóvember
1975, Þorsteinn Magnússon, f.
29. júní 1980. Barnabörn þeirra
eru 8 talsins. 2) Anna Norðdahl,
f. 28. júlí 1962, maður hennar er
Ingibjörg Ásta Magnúsdóttir f.
20. desember 1934 í húsinu sem
var fjölskylduhús á Borgarbraut 7
í Borgarnesi. Hún lést 11. apríl sl.
og er borin til grafar í dag. Á
Borgarbrautinni bjuggu afar,
ömmur, foreldrar, börn og jafnvel
fleiri. Hún var alltaf kölluð Lóló af
vinum og vandamönnum. Ég
kynntist henni þegar ég var 17 ára
en þá vorum við Maggi bróðurson-
ur hennar að draga okkur saman.
Hún og Vignir voru að byggja sér
íbúð á Seltjarnarnesi og vantaði
barnapíu til að vera hjá Önnu sem
var á þriðja ári nokkur kvöld þeg-
ar þau voru að vinna í húsinu.
Okkur fannst auðvitað sjálfsagt að
verða við því. Það var mikill mun-
ur að flytja á Melabrautina úr litlu
íbúðinni í Austurbrún. Það var á
þeim tíma þegar fólk flutti inn
með bráðabirgðaeldhúsinnrétt-
ingu og málaðan steininn á gólf-
unum. Svo var safnað fyrir nýrri
innréttingu og teppum á gólfin.
Árið 1967 stækkar fjölskyldan
þegar Atli fæðist og ári síðar kem-
ur Magnús Haukur 14 ára til
þeirra en hann var hjá afa og
ömmu í Borgarnesi fram að því.
Lóló keypti sér prjónavél og Vign-
ir setti á vélina mótor og síðan var
farið að æfa sig. Hún var fljót að
læra. Þau fóru að prjóna húfur,
trefla og vettlinga en þá var hús-
næðið orðið of lítið. Árið 1974
flytja þau í Garðabæinn í stærra
og betra húsnæði og stofna fyrir-
tæki – Garðaprjón – og prjóna
með ferðamenn í huga. Síðar fóru
þau í stærra og betra húsnæði og
með prjónastofuna með sér. Lóló
sá um prjónaskapinn og Vignir
var í véladeildinni. Anna, Atli og
hans fjölskylda hafa verið dugleg
að vinna með þeim þegar þurft
hefur. Vignir lést árið 2004 eftir
veikindi. Atli tók þá við af pabba
sínum. Anna stóð vaktina með
mömmu sinni þangað til hún flutti
til Ameríku fyrir fáum árum, en
kemur á hverju ári. Vinskapur
okkar hefur alltaf verið mjög góð-
ur, við hist yfir kaffibolla og með-
læti, sagt gamansögur og gert
grín hvert að öðru þegar tími hef-
ur gefist. Átt mjög góðar stundir.
Þrekið hefur minnkað hjá henni
Lóló minni í nokkur ár og svo hef-
ur Covid-19 verið henni erfitt; þótt
hún hafi ekki veikst þá hefur hún
verið talsvert einangruð eins og
allir aðrir en fjölskyldan hafur
hugsað vel um hana.
Það hefur verið tekið vel á móti
henni þegar hún kom í Sumar-
landið.
Ég vil gjarnan lítið ljóð
láta af hendi rakna.
Eftir kynni afargóð
ég alltaf mun þín sakna.
(Guðrún V. Gísladóttir)
Sigríður J. Tyrfingsdóttir.
Ingibjörg Ásta
Magnúsdóttir