Morgunblaðið - 13.05.2022, Síða 27

ið tengdasonur hans og vinur.
Stærstan þátt í lífi hans átti
fjölskyldan. Hervör, tengdamóð-
ir mín, var einstök manneskja.
Hann elskaði hana af öllu
hjarta. Í samvistum við hana
dýpkaðist skilningur á lífinu.
Hann vann sjálfur myrkranna
á milli til að byggja fjölskyld-
unni þak yfir höfuðið. Hervör
mætt eldsnemma í eldhúsið á
Borgarspítalanum, hann að taka
aukavaktir á RR. Ekki alltaf
heimsins dýrasti fatnaður, þeg-
ar nútíminn sótti stöðugt meira
í tískuna. Baráttan var um að
eiga þak yfir höfuðið og nóg til
hnífs og skeiðar.
Þegar ég kynntist honum
fyrst sem unnusti Bryndísar,
var hann að búa í haginn fyrir
sunnudaginn: hamraði kótelett-
urnar og setti í rasp á laug-
ardagskvöldi, lagði í góða
smjörtjörn, inn í ofn og kveikti
undir, bjó til kaldan ávaxta- eða
apríkósubúðing. Hann hljóp til
vinnu aðfararnótt sunnudags og
mætti rétt í hádegi til kveikja
aftur upp undir kótelettunum.
Sannkölluð fjölskylduveisla!
Þessar matreiðsluaðferðir
hans eru uppáhald minna barna
en aldrei næ ég að gera þetta
„eins og afi gerði“.
Þetta var umhverfið sem ég
kom inní! Hervör þessi ljósgeisl-
andi birta og Guðmundur hinn
hlýi, kraftmikli, jafnréttissinn-
aði, varnarmaður fjölskyldunn-
ar.
Í anda hins sterka karakters
vildi hann undirbúa allt í kring-
um jarðarför sína. Hann bað
mig um að ganga frá legsteini
þeirra hjóna í Sóllandinu, en
Hervör féll frá í fyrra. Eftir að
ég sýndi honum hugmynd að
merkingum á legsteininn, sagði
hann: „Viltu ekki drífa í að
framkvæma þetta?“
„Eigum við ekki að bíða eftir
dánardegi þínum, svo ég geti
látið skrá hann á legsteininn?“
spurði ég.
„Jú! en er ekki allt annað
tilbúið?“ Svo brosti hann.
Nú vona ég að guðstrúin færi
hann til Hervarar sinnar, sem
hann elskaði af öllu hjarta. Við
sem eftir stöndum í þessu jarð-
lífi minnumst hetju og mann-
vinar. Það sem meira er, við
reynum að fylgja í fótspor hans,
Guð blessi minningu vinar míns.
Árni Sigfússon.
Í dag kveðjum við Guðmund
Knút Egilsson, tengdaföður
minn og vin. Hann var hvíldinni
feginn, fannst sumpart hann
vera að svíkja Hervöru sína
með því að draga það um rúmt
ár að fylgja henni yfir í sum-
arlandið. Hann sagði oft það
vera stærsta vinninginn í lukku-
hjóli lífsins að fá að vera sam-
ferða henni í sjö áratugi, heyrn-
arlausu glæsilegu stúlkunni frá
Hesti í Önundarfirði sem hann
heillaðist af ungur maður.
Heimili þeirra varð að eins-
konar félagsmiðstöð heyrnar-
lausra. Guðmundur gerði sér far
um að kynnast vinum Hervarar
og gott betur: kappsfullur sem
hann var ruddi hann brautina
með konu sinni í framfara- og
réttindamálum heyrnarlausra í
tugi ára. Dag og nótt var hann
vakinn yfir málefnum þessa
málminnihlutahóps og ófáar
stundir lagði hann þeim lið í
sjálfboðastarfi.
Guðmundur var nefnilega ör-
látur á allt fyrir aðra, ekki síst
tíma sinn. Samt var honum um-
hugað um ráðdeild og sparsemi,
líkt og hann var alinn upp við.
Hann sagði stundum að foreldr-
ar hans hefðu ekki safnað í
hlöður fremur en fuglar himins-
ins, og vísaði þar í „stóru bók-
ina“, en þau hafi skilið eftir sig
gildi sem hvorki mölur né ryð
grandi, og átti þá við gildi þess
að vera gegnheill einstaklingur,
sýna í náungakærleika í verki.
Þegar ég spurði hann fyrir
fáeinum árum hvaða ráð hann
gæfi afkomendum svaraði hann
að bragði með þremur orðum:
bindindi, heiðarleiki og kærleik-
ur. Þessi háleitu gildi er lýsandi
fyrir Guðmund. Heiðarleiki og
kærleikur voru hryggjarstykkið
í lífshlaupi hans. Og ungur
ákvað hann að eiga enga sam-
leið með áfengi.
Þeim fækkar gömlu alþýðu-
hetjum kreppuáranna sem risu
upp úr fátækt og basli með litla
skólagöngu að baki og áunnu
sér virðingu í samfélaginu, ein-
göngu fyrir eigið ágæti og at-
hafnir. Guðmundur var þannig
maður. Framan af ævi vann
hann með föður sínum verka-
mannastörf hjá Rafmagnsveitu
Reykjavíkur og báðir urðu þeir
verkstjórar. Hann hafði unun af
ritstörfum og í honum blundaði
sagnfræðingur. Hann brann fyr-
ir sögunni og fann farveg fyrir
þann áhuga í starfinu þegar
hann sá að munir og minjar um
sögu rafvæðingar á Íslandi voru
að glatast. Hann var hvatamað-
ur að söfnun slíkra gripa, skrif-
aði fjölda greina í blöð og tíma-
rit og var síðustu árin kominn í
yfirmannsstöðu: forstöðumaður
Minjasafns Rafmagnsveitunnar.
Við starfslok hélt hann áfram
að vinna hluta úr degi á safninu
en ættfræðin fangaði hug hans.
Bæði í safninu og ættfræðinni
voru heimildir hans hjartans
mál því allt varð að vera hárná-
kvæmt í sögunni. Hann lagði á
sig ómælda vinnu við gerð
tveggja ættfræðirita og sat
löngum stundum á söfnum og
rýndi í prestþjónustubækur,
manntöl og ættartölubækur til
að afla frumheimilda. Allt varð
að vera sannleikanum sam-
kvæmt.
Ég átti margar ánægjustund-
ir með tengdaföður mínum á
þessum árum, dáðist að ákaf-
anum og seiglunni, en ekki síður
að því hversu stálminnugur
hann var um ættir sínar, glögg-
ur og skýr, eins og hann var
fram á síðasta dag. Ég dáðist
líka alla tíð að nánu og fallegu
sambandi Ragnheiðar minnar
við föður sinn.
Ljós minninganna lifir. Hvíl í
friði.
Gunnar Salvarsson.
Elsku besti afi minn.
Dagurinn sem ég kveið frá
barnæsku er upprunninn.
Greinin sem ég aldrei vildi
skrifa. Tími til að kveðja þig
veraldlega í hinsta sinn. Nú eru
endalokin komin og ný ævintýri
taka við þér, í faðmi elsku, blíðu
ömmu, saman á ný, aldrei að-
skilin. Ég kveð þig með trega
en hjartað ríkt af stolti og þakk-
læti.
Þvílík lífsgæfa það er að vera
afkomandi þinn. Að hafa átt þig
að í heil 42 ár, traustan leiðbein-
anda, uppalanda okkar systkina
og vin. Þú hefur verið stytta og
stoð fyrir okkur öll. Þú varst
líka einstaklega greindur og
skemmtilegur. Kímnigáfan var
rík í þér og minningarnar um
samverustundir síðustu fjóra
áratugina margar og ljúfar.
Það sem stendur upp úr í
hjarta mínu er þakklæti. Þakk-
læti fyrir endalausan stuðning
og jákvæðni, góða vináttu og
ást. Ég er þakklát fyrir þá fyr-
irmynd sem þú varst mér og ég
mun ætíð leita til;- í hjarta og
sinni – ; á dýrmætum augna-
blikum í lífinu. Lífsgildi þín, þar
sem hismið er greint frá kjarn-
anum, fylgja mér.
Kærleikurinn í sambandi
þínu og ömmu er mikill lær-
dómsbrunnur til okkar afkom-
enda þinna. Samband þitt við
mömmu og pabba var einstakt.
Þú varst okkur fyrirmynd með
þínum heilsteyptu lífsgildum og
ráðgjöf, ást og umhyggju til
okkar systkinanna. Þú hreinlega
varst alltaf til staðar á hverju
einasta lífsskeiði. Samband ykk-
ar mömmu hefur gefið mér
aukna dýpt í það hvernig ég lít
lífið og hefur mótað mig sem
fullorðinn einstakling. Ykkar
samband var einstakt og við
systkinin nutum góðs af því. Þú
varst traustur vinur hans pabba
og stuðningsmaður í einu og
öllu. Það var gjöf að alast upp
við þessa nánd, sambönd og
gildi sem eru mikilvægt vega-
nesti fyrir lífið.
Við systkinin segjumst hafa
alist upp með annað sett af for-
eldum, slík var nándin, ástin og
umhyggjan. Þú varst í aðalhlut-
verki allt okkar líf. Þess mun ég
sakna en ég trúi því að þú verð-
ir ávallt með okkur í anda.
Af mörgu er að taka, afi
minn. Minningarnar endalausar
og eiga það allar sameiginlegt
að á stórum tímamótum í lífi
mínu sem barn, unglingur, ung
kona, ný móðir og eiginkona
varst þú alltaf til staðar og allt-
af þátttakandi. Þú hafðir áhuga
og trú á öllu sem ég tók mér
fyrir hendur, hvattir mig, veittir
stuðning og vináttu. Þetta mun
allt saman lifa í mér áfram.
Fyrir það er ég ævinlega þakk-
lát.
Ég lofa þér, elsku afi minn,
að halda uppi þínum lífsgildum,
heiðra þína minningu og gera
þig stoltan með vandvirkni og
alúð við verkefni lífsins stór sem
smá. Þú skildir eftir þig betri
heim fyrir okkur öll.
Ég kveð þig með söknuði og
trega en jafnframt þakklæti og
ást í hjarta. Ég elska þig meira
en þessi fáu orð fá lýst og mun
sjá til þess að mín börn og
barnabörn fái að kynnast þér
náið í anda og því sem þú skilur
eftir þig í hjörtum okkar afkom-
enda þinna.
Heimasætan á Hesti tekur
vel á móti þér.
Takk fyrir allt, elsku afi
minn, takk fyrir lífið.
Vel sé þér, vinur,
þótt víkirðu skjótt,
Frónbúum frá
í fegri heima.
Ljós var leið þín
og lífsfögnuður,
æðra, eilífan
þú öðlast nú.
(Jónas Hallgrímsson)
Þín
Aldís Kristín.
Elsku afi. Ég sit hérna við
rúmið þitt á hjúkrunarheimilinu
í Hafnarfirði. Ég er fullur af
þakklæti að sjá hversu mikla
elsku og natni starfsfólkið hérna
sýnir þér. Það reynist mér svo-
lítið erfitt að fylgjast með þér
svona ósjálfbjarga því þú hefur
alltaf verið björg barna þinna
og barnabarna.
Minn munaður í þessu lífi er
sá að hafa fæðst inn í kærleiks-
ríka fjölskyldu og fengið að
njóta þess erfiðis sem þú og
amma lögðuð á ykkur. Á ykkar
herðum vex lífsins tré og þótt
tímarnir breytist mikið er mik-
ilvægt að muna að við erum
fædd til þess að gera jafnvel
enn betur og sýna jafnvel enn
meiri kærleika en þið amma
sýnduð fjölskyldu, vinum og
ókunnugum, aðeins þá vex tréð í
rétta átt. Óeigingjarnt starf
ykkar fyrir Félag heyrnarlausra
er kannski besta dæmið. Á
grísku er orðið yfir gestrisni
það sama og kærleikur fyrir
ókunnugum (philoxenian) sem
er skilyrðislaus ást. Þegar ég
hugsa um gestrisni sé ég þig og
ömmu Hervöru í Hvassaleitinu
að bera fram á borð allt það
sem til var í ísskápnum þegar
fólk kom í heimsókn. Takk fyrir
að ég gat alltaf fengið gistingu
ef þannig stóð á, takk fyrir að
glata aldrei barninu í sjálfum
þér og takk fyrir að vera alltaf
vinur minn frá því að ég var lít-
ill strákur og fram á fullorðins-
árin. Núna horfi ég á vin minn,
þennan mæta mann sem mér
finnst þú vera afi, á sínum efstu
dögum hverfa í eilífðarinnar rás.
Sorg mín er gleði, mín gleði eru
minningarnar sem þú gafst mér,
tárin mín eru þakklæti sem er
aðeins brot af þeim fjársóði sem
þú og amma eigið á himnum.
Óeigingjarnari og jafn slitþolinn
mann er erfitt að finna.
Ég bið föður okkar á himnum
að ég fái að lifa eftir þínum ráð-
um það sem eftir er minnar ævi:
„Bindindi, heiðarleiki og kær-
leikur.“ Elska þig afi minn.
Egill Ólafur Thorarensen.
Elsku afi, nú er kominn tími
til að kveðja þig og vil ég segja
þér hvað ég er þakklát fyrir að
hafa átt þig að. Þú náðir 94. ald-
ursári en sama hversu mikinn
tíma maður hafði með þér þá er
samt svo ólýsanlega sárt að
kveðja. Ég hlýja mér þó við til-
hugsunina um að nú ertu kom-
inn til ömmu Hervarar, sem þú
elskaðir mest af öllum og gast
ekki beðið eftir að fá að hitta
aftur.
Afi Guðmundur var einstakur
karakter – maður af gamla skól-
anum sem vildi sjá fólk vinna og
mennta sig, ósjaldan heyrði
maður orðatiltækið „vinnan
göfgar manninn“ en á sama
tíma sá allra mesti fjölskyldu-
maður sem ég hef kynnst. Virð-
ing hans fyrir hjónabandi og
fjölskylduhefðum var aðdáunar-
verð. Nánast daglega sem
krakki heyrði ég símtöl á milli
hans og mömmu sem oft voru
klukkutíma löng að spjalla um
allt og ekkert. Oft þegar ég kom
heim úr skóla sátu þar afi og
amma í kaffi, þá var amma oft
búin að þrífa húsið eða þvo
þvott og afi að brasa í einhverju
öðru – sambandið var náið og
hjálpsemin mikil. Afi vildi ekk-
ert meira en að sjá fólkið sitt
hamingjusamt og ganga vel í líf-
inu og þrátt fyrir háan aldur og
mörg barnabörn þá mundi hann
nánast alltaf hvað allir væru að
gera, hvar fólk væri statt í námi
eða vinnu og öðru tengdu og
sagði hann mér oft stoltur frá
afrekum annarra fjölskyldumeð-
lima. Eftir að hafa dembt sér í
ættfræðina sagði hann mér frá
afrekum (og mistökum) fólks
sem ég kannaðist ekkert við og
hafði aldrei heyrt um, þrátt fyr-
ir að ég útskýrði fyrir honum að
nú vissi ég ekkert um hvern
væri að ræða hélt hann ótrauð-
ur áfram.
Á sumrin komu afi og amma
oft með fjölskyldunni til útlanda
og í Flórídaferðunum sló afi í
gegn með bjagaðri ensku og
flottum frösum. Þekkt grín í
fjölskyldunni er þegar afi pant-
aði sér „strassberríssjeik“ á
veitingastað. Hann átti það líka
til að búa til orð og nöfn á alls
kyns hluti, þegar hann kom til
okkar á gamlárskvöld spurði
hann mömmu alltaf hvort það
væri ekki ananasfrúmasí í eft-
irrétt og systur mína, sem allir
kalla Röggu, kallaði hann
Rönku sína.
Menntaskólinn minn var rétt
hjá heimili afa og ömmu og oft
fór ég í hádegishléum eða eftir
skóla í heimsókn. Einnig var
Kringlan rétt hjá heimili þeirra
og gjarnan kíkt á þau eftir
búðaráp. Stundum hneykslaðist
hann á áhuga mínum fyrir fata-
og skókaupum, gaf mér alls
konar sparnaðarráð – versla
ætti alltaf í þeirri verslun sem
er ódýrust og alltaf að bera
saman vörur í verði og grömm-
um og velja hagstæðasta kost-
inn!
Í hverri heimsókn var mér
boðið upp á prins póló eða kon-
fekt ásamt öllu sem til var í ís-
skápnum – þar á meðal var
þorskalýsið sem afi hamraði á
hvað væri gott fyrir mann. Síð-
an var sest niður í kaffi og spjall
eða horft á sjónvarpið með
hljóðið í botni þar sem sá gamli
heyrði ekkert rosalega vel.
Afi minn, þín verður sárt
saknað, ég sé þig fyrir mér
knúsa ömmu innilega, horfandi
á afkomendahópinn með stolti, á
góðum stað þar sem þú líklegast
finnur leið til að halda áfram að
rita niður nýja afkomendur í
niðjatalið. Þú varst engum líkur
á svo marga vegu og ég er
þakklát fyrir tíma okkar saman.
Þitt barnabarn,
Helga Sigríður
Steingrímsdóttir.
Óraunverulegt og sárt að
kveðja afa. Sjá hann ekki aftur,
heyra ekki lengur sögurnar og
hláturinn. Frá því við munum
fyrst eftir okkur var afi nálæg-
ur. Afi og amma komu í heim-
sókn til okkar eða við til þeirra.
Og alla tíð – þangað til núna –
gátum við verið viss um að sjá
hann í hverri viku, jafnvel oftar.
Ofurlítið skrýtið að hugsa til
þess hvað allt tók breytingum á
mörgum árum en ekki afi.
Hann var alltaf eins. Brosandi,
hlýr og skýr. Alveg fram á síð-
asta dag.
Afi var stór hluti af fjölskyld-
unni. Oftast með í ferðalögum
fjölskyldunnar ásamt ömmu. Þá
var mikið hlegið enda afi hrókur
alls fagnaðar. Afi var mikill
sögumaður sem gaman var að
hlusta á, alltaf hægt að stóla á
góðar sögur frá gamla.
Þessi mikla nálægð við afa
varð til þess að við þekktum
hann vel, fundum vel hvað hon-
um þótti vænt um okkur og það
var algerlega gagnkvæmt. Betri
afa er ekki hægt að hugsa sér.
Alltaf vingjarnlegur, góðhjart-
aður og tilbúinn að gera allt fyr-
ir okkur.
Það er tómlegt án hans.
Amma líka farin. Eins og heil
kynslóð hafi kvatt. Eftir stönd-
um við í þakklæti fyrir allar
góðu stundirnar, allar góðu
minningarnar.
Blessuð sé minning þín, elsku
afi. Skilum kveðju til ömmu.
Hávar Snær og
Högni Freyr.
Það sækir á mig yfirþyrm-
andi tregi er ég keyri fram hjá
Hvassaleiti þar sem ég átti mína
eigin vin í eyðimörk íslenskrar
grámyglu, félagsheimili þar sem
dyrnar stóðu alltaf opnar og
matarkistan, maður lifandi. Þar
tók afi oftast fyrstur á móti og
sagði jafnan kankvís „það
gleymdist bara að grafa mig“.
Við afi áttum sérstakt og
hreint samband þar sem kjarni
málsins var svo sannarlega
greindur frá hisminu. Kímnigáf-
an aldrei langt undan.
Ég hef verið um 12 ára gömul
þegar afi snarhemlaði við
strætóskýli sem ég stóð gegnvot
í að bíða eftir þristinum. Hann
var alveg miður sín að ég skyldi
ekki hringja í sig – mér gæti
slegið niður í þessu veðri.
Mögulega gekk ég algjörlega á
lagið í framhaldinu þar sem
hann var bónfúsari en móðir
Theresa í þessum efnum. Vinir
mínir kynntust afa í þessum bíl-
ferðum því að auðvitað fengu
þau líka far. Á öllum mínum
lífsskeiðum hingað til á ég skjá-
skot í huganum af afa með glað-
beittan svip á bílnum fyrir utan
leiksýningar sem ég tók þátt í,
menntaskóla, háskóla, fundi og
böll. Síðar komu reddingar með
mín eigin litlu kríli – afi mættur.
Vantaði bara skikkjuna á bakið.
Símtalið kemur og hann lyftist
allur upp og rýkur út með hálf-
káks táknmálsskýringum til
ömmu. Það besta við þessar bíl-
ferðir var auðvitað félagsskap-
urinn og smurða nestið sem var
alltaf tilbúið á milli sætanna.
Heil ósköp af smjöri. Leonard
Cohen-kassettan alltaf á sínum
stað í bílnum. Hún var orðin svo
samsoðin bílnum að það þurfti
að klippa hana úr þegar hann
var seldur. Ef ég þakkaði hon-
um ítrekað fyrir þá sagði hann
alltaf að við værum „löngu
kvitt“. Ég gerði allt sem ég gat
til að vera til staðar fyrir afa,
elsku vin minn, þá og síðar.
Afi átti sér dásamlegt áhuga-
mál í niðjatölum og hann var
svo einarður í að rannsaka öll
gögn að við kölluðum hann Sér-
lák Hólms. Við afi sátum marg-
ar stundir fram eftir að grúska í
niðjatölum og ég að skrifa allt
upp á tölvu sem hann hafði
handskrifað út í heilu doðrönt-
unum um ættmenni okkar og
alls kyns minningar og heimildir
um fólk og firnindi. Vinkonur
mínar gera enn grín að því þeg-
ar ég tók kvöldstund með afa
fram yfir Sálarball á mennta-
skólaárunum.
Þótt afi eigi sérstakt heið-
urssæti í mínu sinni og margra
annarra þá var hann alls ekki
allra. Hann gat snöggreiðst,
steytt hnefa í barnslegri ein-
lægni ef honum þótti að sér og
sínum vegið. Það gat kostað
hann stirð samskipti við fáa
dýrmæta aðila sem hann sá eftir
fram á hinstu stund og sagði
okkur reglulega frá því síðustu
misserin í sínu lífi. Hann áttaði
sig á því að lífið væri alltof stutt
fyrir gremju og að hans hlið
væri ekki eina hliðin.
Sérviska afa gat verið af ýms-
um toga og nákvæmni hans gat
ært óstöðugan. En enginn hefur
kennt mér jafn mikið hvað það
skiptir máli að vera trúr yfir
litlu, því þannig verður sagan til
og heildarmyndin.
Takk fyrir allt, elsku afi. Ég
veit að amma tekur hlæjandi á
móti þér, sveitamanninum sín-
um, og þið líðið um í dansi í
Draumalandi.
Védís Hervör Árnadóttir.
Afi las minningargreinar
reglulega. Ég skildi vel áhuga
hans á seinni heimsstyrjöldinni
eða Sjerláki Hólms, en áhuga
hans á minningargreinum skildi
ég aldrei. Þessa grein skal ég
þá skrifa, því mér finnst eins og
hann muni lesa þetta.
Eitt sinn heimsótti ég afa og
ömmu í Hvassaleiti, nýkominn
úr kakaó-meðferð á Þingvöllum.
Ég hafði lært að sýna þakk-
læti, teygja á líkamanum og
drekka hrist vatn í litlum sop-
um. „Afi, hefurðu stundað
jóga?“ – Já, svarar hann og
stekkur hratt upp að ísskápnum
og sækir skyrdós. Nei, afi, jóga.
Teygjuæfingar. – Er það hvað?
– Jóga! – Jógúrt? – Nei, teygj-
ur, afi. – Tyggjó? – Ekki tyggjó!
– „Jánei, ég veit ekki með það.“
Ég hætti að reyna.
Í kakaó-geðshræringu ákvað
ég að skipta um umræðuefni og
spurði hann næst: „Hvað er það
mikilvægasta í lífinu?“ Þarna
sat ég í forréttindum mínum að
búast við einhverju klisju-
kenndu svari um ástina og litlu
fiðrildin en svarið var: „Steypa.“
„Þú verður að binda pen-
ingana í steypu.“
Gott og vel. Þetta var ekki
svarið sem ég vildi. „En afi …
þegar þú horfir yfir farinn veg
… sérðu eftir einhverju?“
„Já. Einu sinni svaf ég ekki í
þrjá daga. Það vantaði pening á
heimilið svo ég tók næturvinnu
ofan á dagvinnu. Þetta var
hættulegt. Svefninn er svo mik-
ilvægur.“
Honum var sama um sjöunda
sjakrað og kakóbaunir frá Síle.
Hann vildi bara að afkomendur
sínir hefðu mat og þak yfir höf-
uðið.
Svo hlógum við að kelling-
unum í hverfinu og fengum okk-
ur skyr, lýsi og ristað brauð
með apríkósusultu.
Sigfús Jóhann Árnason.
Vinnusemi, seigla og mann-
gæska eru orð sem koma upp í
hugann þegar við minnumst
Guðmundar K. Egilssonar.
Við kynntumst Guðmundi og
Hervöru og allri stórfjölskyld-
unni í Fossvoginum þegar Árni
og Bryndís felldu hugi saman.
Það var þroskandi og fallegt að
fylgjast með innilegum sam-
skiptum þeirra hjóna, Guð-
mundar og Hervarar, sem höfðu
með sínum hljóðláta og fallega
hætti rutt saman brautir; búið í
haginn fyrir glæsileg börn og
SJÁ SÍÐU 28
MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 13. MAÍ 2022