Morgunblaðið - 06.10.2022, Síða 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 6. OKTÓBER 2022
✝
Lilja Péturs-
dóttir fæddist
í Reykjavík 17.
ágúst 1964. Hún
lést á Landspít-
alanum 14. sept-
ember 2022.
Lilja var dóttir
hjónanna Ragn-
heiðar Erlu Svein-
björnsdóttur, f. 15.
október 1929, d.
23. janúar 2004,
og Péturs Árnasonar, f. 6. maí
1927, d. 5. júlí 1988.
Bræður Lilju eru: Svein-
björn Árni Pétursson, f. 3.
október 1950, d. 28. maí 1990,
Jakob Þór Pétursson, f. 5. maí
1956, maki Anna Laufey Sig-
urðardóttir og Viðar Pét-
ursson, f. 25. janúar 1959,
maki Lovísa Árnadóttir. Jakob
á þrjú börn, þau Björn, Ragn-
Hún vann ýmsa vinnu, m.a. á
Droplaugarstöðum og í Hag-
kaup.
Lilja var í íþróttafélaginu
Ösp um árabil. Þar æfði hún
m.a. borðtennis og frjálsar
íþróttir. Hún keppti mikið fyr-
ir félagið og fór m.a. á Special
Olympics í Bandaríkjunum ár-
ið 1989. Lilja vann til fjöl-
margra verðlauna með Ösp-
inni. Lilja var í hljómsveitinni
Hraðakstur bannaður um tíma.
Lilja ólst upp í Reykjavík
auk þess sem fjölskyldan átti
sumarhús í Hveragerði og
dvaldi hún þar öll sumur. Hús-
ið er enn í eigu fjölskyldunnar
og átti Lilja margar góðar
stundir þar. Lilja bjó hjá for-
eldrum sínum þar til faðir
hennar lést. Eftir það héldu
hún og Erla móðir hennar
heimili saman í Ofanleiti í
Reykjavík, eða þar til móðir
hennar lést. Síðastliðin 17 ár
bjó Lilja í Ofanleitinu ásamt
unnusta sínum, Kára.
Útför Lilju fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 6. októ-
ber 2022, og hefst kl. 15.
heiði Karen og
Pétur Þór. Viðar
og Lovísa eiga
Sigríði Erlu, Pét-
ur, Davíð og Finn
Árna.
Unnusti Lilju er
Kári Vilhjálmsson,
f. 15. maí 1968,
starfsmaður hjá
Garðabæ.
Lilja stundaði
nám í æfingadeild
Kennaraháskóla Íslands og síð-
ar í Öskjuhlíðarskóla. Hún
lærði á píanó frá unga aldri og
seinna stundaði hún nám á
hljómborð hjá Guðmundi
Hauki Jónssyni. Lilja spilaði
öll lög eftir eyranu og naut sín
best þegar hún sat við hljóm-
borðið og spilaði m.a. lög Sig-
fúsar Halldórssonar, sem voru
í sérstöku uppáhaldi hjá henni.
Mitt hjarta
Mitt hjarta er fullt af heitum,
þungum straumi,
sem hamslaust ólgar villt í brjósti
mér,
en þú býrð ein í mínum dýpsta
draumi,
og dagur vonar er ég nærri þér.
Að hafa lengi notið nándar þinnar
og numið morgunblik úr augum þér.
Að vita þig bíða að kveldi komu
minnar
og kveikja án orða funa í brjósti
mér.
Að hafa leiðst um langa, bjarta
daga
og líka þegar mistrið huldi sýn.
Hver stund með þér var ljúf sem
ljóðræn saga.
Hve lífið væri kalt og snautt án þín.
(Árni Grétar Finnsson)
Með söknuði og ljúfri kveðju
Lilja mín.
Þinn
Kári Vilhjálmsson.
Lilja systir mín var skírð í
höfuðið á Lilju frá Hallsbæj-
arhóli á Hellissandi. Mamma
heitin elskaði að vera í sveit að
Hallsbæjarhóli og ætlaði sér
alltaf að skíra dóttur sína Lilju
í höfuðið á þeirri yndislegu
konu. En svo eignaðist hún
þrjá syni. Það var ekki fyrr en
hún var komin fast að fertugu
að hún eignaðist dóttur. Fal-
legu dótturina, yngsta barnið,
sem fæddist með naflastreng-
inn vafinn um hálsinn. Þess
vegna varð Lilja svona sérstök.
Ég var átta ára þegar hún
fæddist og fylltist strax mikilli
verndartilfinningu, raunar við
allir bræðurnir. Ég kallaði
hana Aggasín. Þetta var eitt-
hvert nafn sem ég bjó til, ég
veit ekki hvaðan það kom. Mér
þótti svo vænt um hana. Þegar
hún kom heim úr skólanum lék
ég við hana og lyfti henni hátt
á loft. Ég sá strax að hún hafði
mikla íþróttahæfileika. Svo
kom í ljós að hún hafði líka
mikla tónlistargáfu. Þegar ég
var 19 ára og Lilja 11, fór ég
með pabba að kaupa handa
henni orgel. Pabbi fékk strax
augastað á dýrasta orgelinu.
Ég hélt því fram að það þyrfti
háskólapróf á það. Síðan héld-
um við að það væri komin heil
hljómsveit í húsið að Byggð-
arenda, en það var bara Lilja
að þenja orgelið. Hún kunni
strax á græjuna. Árið 1989 fór
Lilja á Ólympíuleika fatlaðra í
Bandaríkjunum. Hún kom
heim með eitt silfur og eitt
gull. Þannig var hún, algjör
stjarna, algjört gull, svo hæfi-
leikarík. Hún var líka ákveðin
og skammaði okkur bræðurna
ef henni fannst við ekki láta
nógu vel að stjórn.
Skömmu eftir að Lilja
fæddist keypti mamma lítið
kot í Hveragerði, sem stækk-
aði með árunum. Þar voru þær
mæðgur í sumarbústaðnum,
hvert einasta sumar. Lilja
elskaði að vera í Hveragerði.
Hún var náttúrubarn.
Pabbi og Svenni bróðir dóu
með tæplega 2 ára millibili. Þá
urðu mamma og Lilja bara
tvær eftir í húsinu. Og eftir að
mamma fékk alzheimer var
Lilja henni nánast eins og
hjúkrunarfræðingur. Lilja sá
alveg um mömmu sína, hélt
henni félagsskap og skutlaði
henni út um allt. Hún ók henni
stundum tvisvar á dag í fót-
snyrtingu. Það var alveg „ro-
yal treatment“. Svo dó
mamma 2004. Þá hélt ég að
Lilja yrði einmana og myrk-
fælin og flutti eiginlega bara
til hennar. En það leið ekki á
löngu þar til hún henti mér
hálfpartinn út, með þeim orð-
um að ég ætti fjölskyldu sem
ég þyrfti að vera hjá. Hún
þyrfti enga barnfóstru. Eftir
að mamma og pabbi dóu sagði
Lilja að þau væru enn þá í
sumarbústaðnum í Hvera-
gerði. Þar vektu góðir andar
yfir. Það er örugglega rétt hjá
henni.
Árið 2005 byrjaði Lilja með
Kára sínum og fóru þau fljót-
lega að búa saman í fallegu
íbúðinni í Ofanleitinu. Þau
áttu gott skap saman. En Lilja
stjórnaði eins og vera ber…..
enda litla systir. Þau bjuggu
sér fallegt líf í sameiningu.
Tómarúmið sem Lilja skilur
eftir sig er óendanlegt. Eng-
inn jafnast á við Lilju. Hún
var alveg einstök.
Ég kveð Lilju mína með
orðum Einars skálds Bene-
diktssonar í ljóðinu Hrími.
Liljubros í minningunni bræð-
ir nefnilega hrímið í hjartanu.
Aldinreitur rúðuklakans,
réttir þroskabráða leggi.
Iða um frosna æðaveggi,
öfl og næring ljósavakans.
Liljubros í ljórahrími,
lyftist yfir dauða hjarnið.
Eins og þegar blessað barnið,
biður Guð í fögru rími.
(Einar Benediktsson)
Jakob Þór Pétursson.
Kvöldið hefur flogið alltof fljótt
Fyrir utan gluggann komin nótt
Kertin er’ að brenna upp
Glösin orðin miklu meir’en tóm
Augnalokin eru eins og blý
En enginn þykist skilja neitt í því
Að tíminn pípuhatt sinn tók
Er píanistinn sló sinn lokahljóm
Við hverfum hægt og hljótt, út í
hlýja nóttina
Hægt og hljótt, göngum við heim
götuna
Einu sinni… einu sinni enn.
(Valgeir Guðjónsson)
Þessi texti lýsir á margan
hátt Lilju sem hefur kvatt allt
of fljótt. „Er píanistinn sló sinn
lokahljóm“. Þessi setning kom
upp í huga mér kvöldið sem
Lilja kvaddi.
Ég hitti Lilju fyrst á Spáni.
Hún og Kári, unnusti hennar,
voru þar í fríi ásamt Jakobi
bróður hennar, sem var þá orð-
inn unnusti minn en sambandið
ekki enn orðið opinbert. Við
Steinunn vinkona vorum á
sama tíma á Spáni og Kobbi
fékk okkur til að koma í heim-
sókn og spila golf. Eftir golfið
fór Kobbi til Lilju og spurði
hvort ekki væri í lagi að tvær
vinkonur hans myndu borða
með þeim um kvöldið og var
það auðsótt mál. Daginn eftir
hringdi Lilja í Viðar, bróður
sinn, og kvartaði undan
kvennafarinu á Kobba. Það fór
ekkert fram hjá Lilju.
En við Lilja náðum strax vel
saman. Lilja var hæglát og
hljóð en hafði þá náðargáfu að
geta spilað á píanó og orgel svo
mjúkt og fallega að eftir var
tekið. Hún spilaði öll lög Sig-
fúsar Halldórssonar eftir eyr-
anu og var alltaf tilbúin að
setjast við píanóið og spila fyr-
ir mig. Alltaf þegar það voru
veislur settist hún við píanóið
og spilaði og nú síðast í veislu
á heimili okkar Kobba í vor.
Það var okkar verkaskipt-
ing; hún spilaði fyrir mig og ég
studdi hana í ýmsu eins og ég
gat.
Lilja var lítillát og nægju-
söm en vissi alveg hvað hún
vildi, fylgdist vel með og las
Morgunblaðið á hverjum degi.
Lilja kynntist Kára sínum
fyrir sautján árum. Þau voru í
hljómsveit saman, hann á
trommum en hún á hljómborði.
Saman hafa þau leiðst síðan.
Lilja elskaði að vera í
Hveragerði og var þar þegar
hún veiktist. Þegar ég hitti
hana loksins eftir Covid-ein-
angrunina fór hún strax að tala
um að hana langaði í „rafkisu“.
Ég vissi ekkert hvað hún var
að tala um og fann lítið sem
ekkert þegar ég leitaði á net-
inu.
Það var svo ekki fyrr en rétt
fyrir afmæli Lilju að Hildi-
gunnur vinkona Lilju fann kis-
una á Neskaupstað. Lilja, fár-
veik á spítala, ljómaði öll,
opnaði faðminn og þegar hún
fékk hana í fangið sagði hún
strax: Hún heitir Pollýanna.
Pollýanna bæði malaði,
mjálmaði og hreyfði sig og
veitti Lilju mikla hugarró. Við
grínuðumst með það að hún
væri að þyngjast af ofeldi því
Lilja vildi alltaf leyfa Pollý-
önnu að smakka. Pollýanna
fékk að fylgja Lilju hvert sem
hún fór á spítalanum. Vil ég
þakka starfsfólki 13 EG fyrir
einstaka alúð, umönnun og um-
hyggju.
Það eru þung spor fyrir þá
Jakob og Viðar, sem horfa á
eftir sínu öðru systkini, en
Sveinbjörn bróðir þeirra lést
aðeins þrjátíu og níu ára.
Elsku Lilja mín. Þakka þér
fyrir alla spilamennskuna fyrir
mig þennan stutta tíma okkar
saman.
Ég votta Kára, Jakobi, Við-
ari og fjölskyldum mínar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Anna Laufey
Sigurðardóttir.
Enginn veit hvað átt hefur
fyrr en misst hefur. Þessi setn-
ing hefur ómað í höfðinu á mér
síðan þú kvaddir elsku Lilja.
Klisjur verða einmitt að klisj-
um því þær eru sannar. Í asa
hverdagsins tókum við því sem
gefnu að við fengjum fleiri ár
til að hlusta á fallega píanóspil-
ið þitt, að við fengjum fleiri
skemmtileg símtöl sem voru
nánast eftir handriti, draumar
ræddir og hækkandi verðlag,
hvernig börnin hefðu það. Þú
ætlaðir ekkert að trufla. Þér
var svo innilega annt um okk-
ur, fólkið þitt.
Ekkert okkar óraði fyrir því
í byrjun sumars að við fengjum
ekki fleiri jól eða ferðalög með
þér. Og minningar sem okkur
hafði fundist sérstaklega
þreytandi á hápunkti gelgjunn-
ar, eins og þið Finnur Árni
sönglandi um trampólín sem
skyldi heim til Íslands í aft-
ursæti á langferðarbíl í lang-
ferð um Ameríku, eru í dag
okkar uppáhaldsminningar. Þú
varst meinfyndin, ákveðin, ró-
leg og blíð. Það var ekki hægt
að þekkja þig án þess að þykja
vænt um þig. Litlu frænd-
systkini þín sakna þín svo óg-
urlega eins og við öll.
Síðsumarsblóm
Enn eru blómin barmafull af ilmi
og blika skært í litagleði sinni,
en kannski yfir örlög sín þau hylmi
í angurværð og haustsins komu
finni.
Þau brosa saklaus glöð í gegnum
tárin
svo gleymist haustsins váboði
og tregi,
á meðan nálgast lífið beittur ljárinn
og ljóma öðrum fram að hinsta
degi.
(Árni Grétar Finnsson)
Við fjölskyldan viljum senda
starfsfólki Landspítalans okkar
bestu þakkir.
Sigríður Erla, Pétur,
Davíð og Finnur Árni.
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(H.J.H.)
Með sorg í hjarta kveðjum
við elsku Lilju okkar. Eftir
sitja margar góðar minningar
um yndislega konu sem snerti
okkur öll með nærveru sinni og
hlýju. Við gleymum seint þeim
ófáu fjölskyldusamkomum þar
sem Lilja töfraði svo listilega
fram undurfagra tóna á píanóið
með sinni einstöku hógværð.
Við munum sakna þess að fá
ekki lengur að njóta tónlistar
Lilju, en þó tónar hennar
hljómi ekki lengur þá munu
þeir lifa í hjörtum okkar.
Edda, Björn, Ragn-
heiður, Pétur Þór
og fjölskyldur.
Góð vinkona mín, Lilja Pét-
ursdóttir, er látin. Við Lilja
kynntumst fyrir 38 árum þegar
við eignuðumst sameiginlega
frænku og foreldrarnir Viðar
bróðir hennar og Lolla systir
mín fóru að vera saman. Þessi
litla frænka sameinaði stórfjöl-
skyldurnar og það varð strax
mikill samgangur þarna á milli.
Á þessum árum bjó Lilja hjá
foreldrum sínum, þeim Erlu og
Pétri í Byggðarenda. Ég fór í
ófáar heimsóknirnar til þeirra.
Við Lilja héldum okkur oftast
á neðri hæðinni í góðu yfirlæti.
Pétur sá fyrir því að það væri
alltaf til nóg af sælgæti og gosi
fyrir okkur og ef okkur van-
hagaði um eitthvað bjargaði
hann því um leið. Erla og Pét-
ur sáu ekki sólina fyrir Lilju
og gerðu allt sem í þeirra valdi
stóð til þess að henni liði vel.
Við Lilja vorum báðar mjög
áhugasamar um íþróttir á
þessum árum og töluðum mikið
um það hvað væri að gerast
hjá okkur á því sviði þegar við
hittumst. Lilja æfði og keppti
með Íþróttafélaginu Ösp. Þar
átti hún góða vini sem hún tal-
aði oft um og þar naut hún sín
vel. Hún fór með félaginu til
útlanda að keppa og stóð sig
vel. Þegar við vorum í sum-
arhúsinu þeirra í Hveragerði
var oft mikil keppni á flötinni
við húsið þegar við Lilja
reyndum með okkur í hlaupi og
oftar en ekki þurfti ég að lúta í
lægra haldi fyrir Lilju.
Lilja lærði á píanó frá því að
hún var lítil stelpa. Lilja lærði
þó ekki að spila eftir nótum
heldur hafði hún þá náðargáfu
að geta spilað eftir eyranu.
Hún var eins og færasti undir-
leikari. Maður var stundum í
veislum með henni þar sem
hún sat tímunum saman og
spilaði svo falleg lög á píanóið,
algjörlega áreynslulaust. Sig-
fús Halldórsson var í miklu
uppáhaldi hjá henni.
Við Lilja fórum þrisvar sam-
an til útlanda með Viðari og
Lollu. Tvisvar til Mallorca og
einu sinni að heimsækja Ingu,
frænku Lilju og Viðars, til
Kaliforníu. Þetta voru
skemmtilegar ferðir og það var
ljóst að Lilja hafði mjög gaman
af því að ferðast.
Í seinni tíð hittumst við Lilja
nokkrum sinnum á ári á heimili
Viðars og Lollu og þá var hann
Kári hennar með. Það var allt-
af svo gaman að hitta Lilju og
spjalla við hana því hún hafði
sterkar skoðanir og fylgdist vel
með því sem var að gerast í
samfélaginu. Ég hitti Lilju síð-
ast um síðustu áramót hjá
Lollu og Viðari. Ég hafði tekið
hundinn minn með en Lilju
leist nú ekkert á hann til að
byrja með. Hundurinn hlýtur
að hafa skynjað það því í lok
kvöldsins var hann búinn að
vinna hylli hennar og lá við
hliðina á henni. Lilja var alsæl
og taldi hann vera að passa
upp á sig.
Elsku Viðar og Jakob, ykkar
missir er mikill. Þið tókuð við
hlutverki foreldra ykkar og
tókuð Lilju að ykkur. Hún
hefði ekki getað verið heppnari
með bræður. Þið hafið hugsað
um hana eins og eigin dóttur.
Þegar komið er að kveðju-
stund þakka ég fyrir samfylgd-
ina við Lilju og bið góðan Guð
að vaka yfir fjölskyldu Lilju á
þessum erfiðu tímamótum.
Minningin um góða vinkonu
lifir.
Ingibjörg Árnadóttir.
Lilja
Pétursdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Lilju Pétursdóttur bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Ástkær móðir, tengdamóðir, amma
og langamma,
KRISTÍN SIGBJÖRNSDÓTTIR
frá Fáskrúðsfirði,
Gullsmára 7, Kópavogi,
lést á líknardeild Landspítala Landakoti
sunnudaginn 25. september.
Útförin fer fram frá Kópavogskirkju mánudaginn 10. október
klukkan 11.
Helgi S. Jónsson Marites Jónsson
Unnsteinn Jónsson Kristín Sigurgeirsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
DAGBJÖRT ERLA MAGNÚSDÓTTIR
lést á krabbameinsdeild Landspítalans,
í faðmi fjölskyldunnar, föstudaginn
30. september. Útförin fer fram
frá Fossvogskirkju, fimmtudaginn 13. október klukkan 15.
Friðrik Bohic Ásthildur Björgvinsdóttir
Arnór Bohic Paola Cardenas
Petra Sylvie Bohic
Líf Ísabel Kjærnested
Eliana Bohic
Sebastian Bohic
Gabriel Bohic
Dóttir okkar og systir
ELVA GESTSDÓTTIR
lést á líknardeildinni í Kópavogi síðastliðinn
laugardag. Lífshlaupi hennar verður fagnað
í útför frá Hallgrímskirkju mánudaginn
10. október klukkan 11. Hlekk á streymi má
nálgast á mbl.is/andlat.
Jarðsett verður á Ólafsvöllum á Skeiðum.
Litríkur fatnaður, ekki svartur.
Gestur Guðjónsson Heiðrún Pálsdóttir
Kristine Helen Falgren Michael Stübert Berger
Auðunn Páll, Bragi Valur, Mathias, Julie