Morgunblaðið - 07.11.2022, Side 19

ustu árin fórum við í bíltúra og
ræddum mikið þetta sameigin-
lega áhugamál okkar. Sérstak-
lega var Mundu umhugað um
jafnrétti innan íþróttahreyfing-
arinnar. Hún var rökföst og fljót
að setja sig inn í málin og koma
með tillögur að úrbótum. Hún
kom reyndar ekki bara með til-
lögur, heldur gekk hún í málin,
hafði samband við fólk, miðlaði
og kom málum í farveg.
Barátta Mundu og þrautseigja
í veikindum hennar var aðdáun-
arverð. Með húmornum og
gleðinni tókst henni að fá fólkið í
kringum sig til að brosa og trúa
því að nú tækju við betri tímar.
Þess vegna ætla ég ekki að gráta
af því að því er lokið, heldur að
brosa af því að það gerðist.
Þangað til næst, Íslandsmeist-
ar.
María
Ingimundardóttir.
Elsku vinkona.
Það er með mikilli sorg og
söknuði að ég sest niður og
skrifa þessa hinstu kveðju til þín
elsku Munda. Frá því að vin-
skapur okkar hófst hefur þú ver-
ið hluti af okkar fjölskyldu og
tekið að þér hlutverk foreldris,
frænku og ekki síst traustrar
vinkonu fyrir dætur okkar Guð-
rúnar. Vinskapur okkar hófst
kannski í gegnum blakið en yfir
árin hefur hann orðið dýpri og
staðfastari og það var ávallt
hægt að treysta því að þau mál-
efni sem þurfti að ræða voru
rædd á hreinskilin og opin hátt.
Það var þegar þú komst til liðs
við okkur í stjórn meistaraflokks
kvenna í blaki hjá Aftureldingu
sem ég fékk að kynnast þér og
ávannst þú þér virðingu mína
fljótt. Þú varst dugnaðarforkur
og tilbúin að taka til hendinni
með jákvæðni að leiðarljósi. Það
sem ég dáðist samt mest að var
hve góð tengsl þú myndaðir við
leikmenn og það traust sem þeir
báru til þín. Þetta var góður tími
þar sem saman fóru mikil orka
og jákvæðni en síðast en ekki
síst var þarna lagður grunnurinn
að einstöku vinasambandi sem
hefur haldist. Sigrar unnust og
bikarar skiluðu sér í hús, Ís-
landsmeistara- og bikarmeist-
aratitlar, og alltaf varst þú klett-
urinn sem var tilbúinn í þau
verkefni sem þurftu að vinnast.
Setningin sem kom frá þér ein-
kenndi störfin hjá þessari stjórn.
„Stjórnin sem aldrei sefur“ var
mottóið þitt og þau urðu okkar
einkunnarorð. Það var létt að
vinna verkin í svona samhentum
hóp og alltaf var hugsað stærra
og lengra. Það er með miklum
hlýhug sem ég minnist þessa
tíma og þannig man ég þig best,
geislandi af orku og gleði og
tilbúin í næstu keppni.
Verðmæti í lífinu felast í því
fólki sem ferðast með manni og
sem skilur eftir sig jákvæð spor.
Þín spor í mínu lífi eru mörg og
djúp og markast af einlægri vin-
áttu og virðingu. Það hefur verið
erfitt, magnað og ótrúlegt að
fylgjast með þér í baráttu þinni
við erfiðan mótherja sem aldrei
gaf þér frið. Það er á þessum
tíma sem maður gerir sér grein
fyrir styrkleikum hverrar mann-
eskju og ef virðing mín fyrir þér
var mikil fyrir, þá hefur hún ein-
göngu vaxið og stækkað. Virðing
fyrir því hve miklu æðruleysi er
hægt að búa yfir, virðing fyrir
því hve oft er hægt að halda
áfram að berjast og vera jákvæð-
ur og virðing fyrir því að vera
trúr sínum gildum í hvaða að-
stæðum sem eru.
Minning þín mun lifa í okkar
fjölskyldu og í mínu hjarta um
ókomna tíð, minning um sigur-
vegara sem hefur haft áhrif á líf
okkar og mun gera það áfram.
Fjölskyldu og ættingjum
Mundu votta ég mína dýpstu
samúð og megi minning um ein-
staka konu skína bjart.
Ein úr stjórninni sem aldrei
sefur hefur fengið hvíldina og
hvíl í friði, kæra vinkona.
ÁFRAM OG UPP.
Þinn vinur,
Grétar Eggertsson.
Kær vinkona er nú lögð af
stað í erfiðustu fjallgönguna. Því
miður mun hún í þetta sinn ekki
skila sér til baka. Munda okkar
er farin frá okkur, alltof
snemma. Hennar er sárt saknað
en minningin um einstaka konu
lifir. Við kynntumst fyrst þegar
ég kenndi henni þýsku í Mennta-
skólanum á Akureyri fyrir margt
löngu og kom fljótt í ljós að við
höfðum báðar mikinn áhuga á
Ölpunum og skíðum. Eftir að
hafa aðstoðað hana og vinkonu
hennar við að fá vinnu í skíða-
paradísinni Sölden í Austurríki
urðum við mestu mátar. Hún var
upp frá því dugleg að koma við
hjá mér í fríum sínum á Akur-
eyri og voru það alltaf góðar
stundir.
Áhugi Mundu á fjöllum, úti-
vist og heilbrigðu líferni ein-
kenndi hana ætíð. Hún var
óþreytandi við að skipuleggja
hvers konar ferðir innanlands
sem utan og margir fengu að
njóta krafta hennar og útsjón-
arsemi. Ófáar ferðir fór hún með
blak- og skíðalandsliðunum bæði
sem sjúkraþjálfari og fararstjóri
og traustari félaga gátu kepp-
endur ekki fengið. Sjálf spilaði
hún blak af krafti meðan heilsan
leyfði og einnig brá hún undir sig
skíðum og brosti út að eyrum,
jafnvel þótt þrekið væri ekki
mikið. Enga fann ég betri til að
bruna með mér niður brekkur
Hlíðarfjalls. Við nutum þess líka
að ganga saman um Kjarnaskóg
og spjalla um heima og geima og
ósjaldan vorum við að leggja á
ráðin um vinnu fyrir ungt fólk í
Austurríki, enda þóttumst við
reka vinnumiðlun Mundu og
Möggu.
Enginn gengur vísum að segir
í kvæðinu og sannarlega hefur
það orðið raunin. Eftir að veik-
indi herjuðu á Mundu á nýjan
leik og nú öllu erfiðari, sýndi hún
ótrúlegt æðruleysi og baráttu-
vilja. Hún kleif aftur og aftur
erfiðar brekkurnar og hvatti
stöðugt stóran vinahóp til dáða
sem af veikum mætti reyndi að
hvetja hana. Það fór svo að fjallið
reyndist ókleift og góð fjall-
göngukona varð að játa sig sigr-
aða. Elsku fjölskylda og vinir
Mundu. Veitist ykkur styrkur í
þessari raun. Höfum baráttu-
gleði hennar að leiðarljósi. Lífið
er núna.
Hvíl í friði, kæra vinkona.
Sérhver draumur lifir aðeins eina nótt
sérhver alda rís en hnígur jafnan
skjótt
hverju orði fylgir þögn
og þögnin hverfur alltof fljótt.
En þó að augnablikið aldrei fylli stund
skaltu eiga við það mikilvægan fund
því að tár sem þerrað burt
aldrei nær að græða grund.
Líttu sérhvert sólarlag,
sem þitt hinsta væri það.
Því morgni eftir orðinn dag
enginn gengur vísum að.
Þú veist að tímans köldu fjötra enginn
flýr
enginn frá hans löngu glímu aftur
snýr.
Því skaltu fanga þessa stund
því fegurðin í henni býr.
(Bragi Valdimar Skúlason)
Margrét K. Jónsdóttir.
Allir dagar líða og allar stund-
ir hverfa, hún Munda mín er
horfin á braut. Eftir sitja margar
stórkostlegar minningar um
Mundu sem flestar urðu til í
blakferðum á ýmsum stöðum í
heiminum en þar gegndi hún
stöðu sjúkraþjálfara liðsins,
ásamt því að taka að sér ótal-
mörg tilfallandi verkefni.
Munda var atorkusöm og
ósérhlífin og þurfti stundum að
fara óvenjulegar leiðir til þess að
redda aðkallandi málum í lands-
liðsferðum. Hún hafði sérstakt
dálæti á góðum „klækjum“ í
þágu liðsins enda liðsmanneskja
mikil og vön að þurfa að halda
mörgum boltum á lofti, sínum
eigin og annarra. Munda var allt-
af á vakt í landsliðsferðum og
nýtti hverja stund til þess að
sinna leikmönnum sem allir
höfðu mismunandi þarfir. Hún
nýtti gjarnan tímann til endur-
hæfingar leikmanna sinna á
ferðalögum; í flugvélum, lestum,
rútum, matsölum, en auk þess
sinnti hún starfi liðsstjóra, sálu-
sorgara, vinkonu og prakkara, ef
því var að skipta.
Þegar veikindin knúðu dyra
ófu fjölskylda og vinir Mundu
þétt net í kringum hana. Munda
sýndi mátt sinn og megin og
setti í „áfram og upp“-fluggírinn
sem einkenndist af óbilandi trú á
verkefnið, seiglu og miklum
keppnisanda. Hún tók veikindum
sínum af stóískri ró og einbeitti
sér að því að nýta hverja stund
sem hún gat með sínu góða og
trausta fólki.
Munda skilur eftir sig stórt
skarð í huga og hjarta blaksam-
félagsins. Hún var mörgum svo
kær, þar á meðal mér. Ég á
Mundu mikið að þakka. Hún
tjaslaði mér saman ár eftir ár
svo ég gæti spilað með landslið-
inu, studdi mig innan sem utan
vallar og vann óeigingjarnt starf
í þágu liðsins og leikmannanna
allra.
Það er erfitt að kveðja góða
vinkonu en ég mun alltaf minn-
ast Mundu minnar með miklu
þakklæti og væntumþykju.
Fríða
Sigurðardóttir.
Ég kynntist Mundu fyrir 19
árum þegar ég fór að æfa blak
með Aftureldingu. Munda var
fljót að átta sig á að þessi kona
var alltaf eitthvað týnd inni á
vellinum og var strax dugleg að
leiðbeina mér á rétta staði. Það
lýsir Mundu vel, alltaf tilbúin til
að hjálpa öðrum. Og ég var svo
heppin að fá að spila og keppa
með henni öll þessi ár.
Það má segja að það hafi verið
eins og að vinna í lottói að kynn-
ast Mundu, algjörlega mögnuð
kona, vinkona, og var fljótlega
orðin ein af fjölskyldu minni.
En það var ekki nóg að spila
blak á Íslandi og fórum við því í
„æfingaferðir“ til Spánar.
Og hafðir þú orð á því að fríin
okkar þangað væru með bestu
fríunum þínum, það þótti mér
vænt um að heyra. Þar gast þú
líka leyft þér að slaka á, fékkst
sæti aftur í, sem þú varst alls
ekki vön og kölluð „lillan“ í kjöl-
farið, en „rescue“-bandið var
ekki langt undan og gerðum við
hinar mikið grín að því. Sérstak-
lega þegar þú raukst af stað þeg-
ar við lágum í sólbaði á strönd-
inni og þú varst farin að bjarga
gömlum manni sem átti erfitt
með gang í sandinum. Þú sagðir
eftir á að hann hefði aldrei kom-
ist þetta sjálfur, ekki séns að við
hinar hefðum tekið eftir því!
Þegar var farið að nálgast
fimmtugsafmælin okkar sagði ég
að við yrðum að fara að plana
SJÁ SÍÐU 20
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 7. NÓVEMBER 2022
Allur arður af þjónustunni rennur til reksturs kirkjugarðanna
Tökum á móti ástvinum í hlýlegu
og fallegu umhverfi
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
Öll aðstaða í samræmi við tilefnið. Hlýlegt og fallegt
húsnæði og nýir glæsilegir bílar.
Sjá nánari upplýsingar á utfor.is
Útfararþjónusta
Við veitum alla þjónustu tengda andláti ástvina
– Þjónusta um allt land og erlendis
– Þjónusta í heimahúsi og á stofnunum
í yfir 70 ár
Guðný Hildur
Kristinsdóttir
Framkvæmdastjóri
Ellert Ingason
Sálmaskrár,
útfararþjónusta
Emilía Jónsdóttir
Félagsráðgjöf,
útfararþjónusta
Guðmundur
Baldvinsson
Útfararþjónusta
Magnús Sævar
Magnússon
Útfararþjónusta
Helga
Guðmundsdóttir
Útfararþjónusta
Hinrik Norðfjörð
Útfararþjónusta
Helena Björk
Magnúsdóttir
Útfararþjónusta