Veiðimaðurinn - 01.04.2009, Side 18

VEIÐIKONAN MJÖLL
„NORÐURÁ,
MJÖLL“
Mjöll Daníelsdóttir og GuðmundurViðarsson hafa rekið
veiðihúsið á Rjúpnaási við Norðurá af miklum myndarskap
síðan árið 1996. Nú sjá þau um rekstur íjögurra veiðihúsa
áVesturlandi. Bæði hafa brennandi áhuga á fluguveiði, eru
lunknir veiðimenn og kasta fyrir lax þegar þau geta, bæði
í Norðurá sem og annars staðar.VEIÐIMAÐURINN
tók hús á Mjöll og ræddi við hana urn laxveiði, nýstofnað
veiðifélag kvenna sem kallast Kavíarklúbburinnn og lífið
við Norðurá.
Texti: Bjarni Brynjólfsson
Myndir: Úr einkasafni Mjallar.
N::
“orðurá,Mjöll!“ Þannig er gjarnan svarað í símann
þegar hringt er í veiðihúsið á Rjúpnaási. Þessi tvö
orð gætu svo auðveldlega ruglað ókunnuga í
ríniinu um hásumar. Kunnugir vita hins vegar að Mjöll er allt í öllu
í veiðihúsinu í Norðurá og að þar ræður hún ríkjum þótt Gummi
hafi auðvitað sitt að segja líka.
„Þú ert eiginlega orðin samgróin Norðurárdalnum og eiginlega
mamrnan í veiðihúsinu, bæði í bókstaflegum skilningi og svo fýrir
veiðimenn og starfsfólkið. Ertu svona hrifin af staðnum?"
„Þetta er yndislegur staður.Við höfum verið þarna öll sumur í tólf
ár og verðum áfram með veiðihúsið í sumar. Þegar ég ek
Norðurárdalinn finnst mér ég alltafvera komin heim.Að reka svona
stað er hins vegar gríðarrnikil vinna. Maður vaknar klukkan hálfsex
á morgnana og fer að sofa klukkan hálftvö á nóttunni - allt sumarið.
Við erum í rauninni á vaktinni allan sólarhringinn því við erum
staðarhaldarar þarna. Og það hefúr ýmislegt komið upp á. Menn
hafa til dæmis slasað sig, dottið í ána fram af klettum svo þurft hefur
að flytja þá á sjúkrahús. En þetta er gefandi starf og skemmtilegt, ekki
síst ef maður hefi.tr mikinn áhuga á veiði eins og ég. Starfið er hins
vegar ekki ntjög fjölskylduvænt. Við Gummi eigum þrjú börn og
höfum verið svo heppin að foreldrar hans eru með bústað rétt hjá
veiðihúsinu og þau hafa verið með Hlluna okkar á meðan við erum
að vinna en hin tvö starfa hjá okkur."
Veiðiveitingar, fyrirtæki Guðmundar og Mjallar, sér nú um fjögur
veiðihús á Vesturlandi. Veiðihúsin við Norðurá, Hítará, Langá og
Laxá í Dölum. Það er því í mörg horn að líta hjá þeim hjónum.
„Fyrirtækið er orðið allstórt. Það þarf að vanda val á starfsfólki. Ég
hef haft mannaráðningarnar á minni könnu og er yfirleitt búin að
ráða í allar stöður í lok febrúar. Stelpurnar mínar verða að vera
reglusamar og duglegar. Ég hef aldrei lent í vandamálum þeirra
vegna og flestar vílja koma aftur að ári.Við reynurn að hafa góðan
vinnuanda í húsinu og ég hef t.d. lagt ínikið upp úr því að
leiðsögumönnunum okkar Kði vel og að þeir hafi jafngóðan aðbúnað
og annað starfifólk. Þeir verða að hafa sitt afdrep, góðar dýnur og
fínan mat enda sinna þeir erfiðu og krefjandi starfi.“
Maríulaxinn úr Norðurá
„Þú ert sjálf orðin mikil veiðikló? Ertu alveg forfalhn?“
„Ég veiddi maríulaxinn minn í Norðurá sumarið 1998. A besta tíma
í júlí. Það er dálítið skemmtileg saga á bak við það. Hjá okkur voru
Frakkar í mörg ár, þeir áttu alltaf bókaða sömu vikuna. Leiðtoginn í
hópnunr heitir Eric og einn daginn bað hann mig urn að fa biHnn
minn lánaðan. Ég sagði honum að það væri sjálfsagt ef ég fengi að
veiða á stöngina hans á meðan. Hann samþykkti það strax. Mig
hafði þá langað til að prófa að veiða í dáHtinn tíma og þetta var kjörið
tækifæri.Við átturn Laxfoss þennan morgun og byrjuðum á Brotinu.
Ég var alveg eins og Stella í orlofi. Lax stökkvandi um allt en enginn
vildi bíta á hjá mér.Við vorum búin að reyna allar flugurnar í boxinu
en ekkert gekk. Loks ákvað ég að setja fluguna Hauginn undir. Og
í fyrsta kasti fékk ég lax. Jón G. Baldvinsson var á Eyrinni, hinum
megin við ána og þegar hann sá að ég var komin með lax á fcrið óð
hann yfir, rak Gurnma burt með þeim orðum að hann ætlaði að