Heimili og skóli - 01.08.1954, Síða 38

82
HEIMILI OG SKÓLI
Við mættumst fyrst á vori með vorsins þrá og hug, —
og vorið hafði gætt þig bæði hugsjónum og dug. —
Af enni þér og brám fannst mér leiftra líf og fjör, —
að leik og starfi gekkstu með söng og bros á vör.
Við kvöddumst þá, — en seinna lá saman okkar leið,
því samstarfsmenn við urðum um margra ára skeið.
Við þurftum fang að reyna við allskyns óblíð kjör
— en erfitt starf varð létt, ef að þú varst með í för.
Þú leggja vildir grunninn að höll, sem risi hæst, —
sú höll var menning þjóðar vorrar, fögur traust og glæst
— var menntun huga, handar og hjarta, — alls í senn, —
því hjartalausa tæknisnillin skapar aldrei menn.
Þótt markið virtist fjarri var sífellt áfram sótt, —
ef svignaði okkar fylking, þú réttir hana skjótt.
Þú eldmóði varst gæddur, sem eldi í hjörtun sló,
þú áttir segulmagnið, sem stálin að sér dró.
Og enn við megum fjör þitt og æskugeðið dá,
og ennþá ljómar starfsþrá og gleði þér á brá,
og handtak þitt er alltaf jafn hlýtt og traust og fast. —
Haf hjartans þakkir, vinur, að tryggð við oss þú batzt!
Nú strjálast okkar fundir og styttist æviför, —
að stundu, máske, ýtum við hinzta sinn úr vör. —
En hvað er um að sakast, því hvíldar brátt mun þörf. —
Við handan sundsins mætumst á ný við leik og störf.
Þú vorsins trúi sonur færð verkalaunin fín,
Því vor og gróður fylkja sér æ í sporin þín,
og samtíð okkar gefur þér gullinn heiðurskranz. —
Vor guð sé með þér, Snorri, og þú á vegum hans!
Magnús Pétursson.