Heimili og skóli - 01.08.1954, Side 44

<88
HEIMILI OG SKÓLI
ir komist vel frá sínu uppeldishlut-
veiki, ef þeir temja sér alltaf sem eðli-
legasta framkomu, setji ekki upp ein-
hvern óeðlilegan uppalandasvip í
nærveru barnanna. Börnin eru býsna
glöarerskyggn og láta ekki auðveldlega
iS oO / oo o O
blekkja sig. Við eigum ekki að þurfa
að ganga stöðugt með þá hugsun, að
nú séum við að fara með börn. Við
eigum ekki að þurfa að fela neitt. Og
við megum aldrei leggja trúnað á það,
að einhvers konar uppeldisfræði geti
komið í staðinn fyrir þessar kröfur,
sem ég hef hér gert. Bezti uppalandinn
er oftast möðir, enda þótt hún hafi
ekki heyrt nefnda á nafn neina barna-
sálarfræði.
Kennaraskipti geta valdið erfiðleik-
um í bekkjum, t. d. þegar forfalla-
kennarar þurfa oft að koma þar, oft
ungir og óreyndir kennarar. Eg hef oft
veitt því athygli, að í hvert skipti, sem
ungur og óreyndur forfallakennari
kemur í bekk hjá mér, itafa börnin
fundið upp á ýmsum hrekkjum, ekki
af vonzku, heldur til að skemmta sér.
Það hefur oft kostað talsvert erfiði að
kippa þessu í lag aftur.
F.g hef einnig veitt því athygli, að
börn, sem ár eftir ár hafa óæfðan
kennara, standa hinum langt að baki,
sem njóta forsjár æfðra og duglegra
kennara. Og nú verðurn við að hafa
meira og minna af forfallakennslu,
bæði í sveit og í borgum. Foreldrar
gera sér ekki alltaf ljóst, itvað hér er
um að ræða. Enda eru sumir foreldrar
ánægðir, ef börnin lesa, og þeim er
hlýtt yfir — héðan frá og hingað. —
Annars má , aldrei vanrækja titanað-
lærdóm að vissu ntarki, til að þjálfa
minnið.
Það var greinarkorn í blaði, sem
kom mér til að skrifa þessar línur. Og
ég vil bæta því við, að það er rík nauð-
syn, að börnununt sé stjórnað með
styrkri hendi. Það á ekki að semja við
nemendurna um þær grundvallarkröf-
ur, sem gera verður í hverjum skóla
til að halda uppi aga og stjórn. Og
kennari verður að hafa rétt til að vísa
börnum úr skóla, ef þau geta ekki
lilýtt lögum og reglum skólans eins og
önnur börn í bekknum. Og það hefði
átt að vera búið að setja fram þessa
kröfu fyrir löngu. F.n hins vegar má
aldrei gefa neinum kennara rétt til að
berja annarra manna börn. Og þjinn
rétt, til að kennarar líti eftir, að börn
hagi sér sæmilega utan skólans, ætti að
gera að skyldu. Það er ekki allt eins og
það ætti að vera. Og svona hefur það
alltaf gengið til. En látið ekki fræði-
iegar lærdómsreglur blekkja vkkur
svo, að þið afneitið reynslunni og
brjóstvitinu. ,,Við erum allir uppal-
endur“, var sagt í gamla daga. Það er
meiri sannleikur í þeim orðum en
menn gera sér almennt grein fyrir.
H. J. M. þýddi.
Gamall herramaður gekk eftir götunni
og sá þá lítinn drenghnokka standa á hús-
tröppum og reyna að teygja sig upp í
dyrabjölluna. Hann teygði sig svo sem
hann gat, en þegar það dugði ekki, reyndi
hann að hoppa upp til þess að ná til bjöll-
unnar, en allt var árangurslaust.
Gamli maðurinn kenndi í brjósti um
drenginn, gekk til hans, studdi á hnapp
dyrabjöllunnar og sagði:
„Jæja, litli vinur, Hvað svo?“
„Ekki veit ég, hvað þér ætlið að gera,
en ég ætla að flýta mér burt.“