Skógræktarritið - 15.05.2006, Blaðsíða 53

skógræktar á lóð félagsheimilis-
ins. Þarna ollu auðvitað ákaflega
óhentug skilyrði hvað jarðveg
snerti, ásamt mjög svo takmark-
aðri þekkingu á þörfum og
aðþúnaði viðkvæmra nýgræðing-
anna. Annars staðar gekk mun
betur, og til þessa vors má rekja
upphafið að þeim litlu skógar-
lundum sem sums staðar má sjá
viðbæi. Betur hefur og eflaust
farið fyrir þeim plöntum sem
niður voru settar í hentugra land
og af meiri natni, t.d. í Dalsmynni
og Másstaðaþyrgi.
Næstu árin var dreifingu og
gróðursetningu plantna hagað
með líkum hætti, en vorið 1956
var fyrst plantað þar sem nú er
Hofsstaðaskógur, eða Hofs-
staðareitur, hvort nafnið sem
menn kjósa að hafa. Þá höfðu
þau höfðingshjón á Hofsstöðum,
Eggert Kjartansson og Sigríður
Þórðardóttir gefið hinu unga
skógræktarfélagi 12,5 hektara af
landi sínu og hafði það nú verið
girt. Land þetta er að stærstum
hluta í löngum ási, hallandi mót
suðaustri og að nokkru vöxnum
gömlu kjarri, en lynggróðri á milli
og er hið vænlegasta til skóg-
ræktar svo sem reynslan hefur
sýnt. Nokkur hluti landsins er
votlend mýri og hefur litlu sem
engu verið í hana plantað.
Hér finnst mér ég þurfa að gera
lítinn krók á þessa frásögn mína
og geta frumkvæðis kvenfélagsins
Liljunnar f Miklaholtshreppi í
skógræktarmálum í héraði því
sem hér er um fjallað. Hér hefur
þegar verið sagt frá gróður-
setningu skógræktarfélagsins f
trjáreit þess fyrsta árið og áfram
var haldið að planta f hann uns
nýtt land var fengið. Ég lengi
ekki mál mitt með forsögunni að
þvf dugnaðarátaki kvenfélags-
kvennanna að koma sér upp
þeim myndarlega og stóra reit
sem hann er, en það er fögur
saga sem væri þess verð að
geymast.
í Hlín, ársriti íslenskra kvenna,
árg. 1947, er smápistill frá einni
félagskonunni, undirritaður M
svohljóðandi: „ — síðastliðið
haust var girtur nokkuð stór
blettur sem félaginu var gefinn,
þar sem við ætlum að rækta skóg
ogblóm,- Áblettinum ertals-
vert birkikjarr — ", Stærð bletts-
ins mun raunar skipta mörgum
hekturum og gefendur voru þau
sömu hjón og frá var sagt að gáfu
Skógræktarfélagi Heiðsynninga
landið til sinnar starfsemi.
Þessar stóru gjafir, gefnar af
góðum huga og rausnarskap,
hafa sjálfsagt verið þakkaðar að
verðleikum, en síst óskuðu þau
Hofsstaðahjón þess að þær væru
í hámælum hafðar. Slíkvar
kurteisi þeirra og hógværð.
Eftir að eignarland félagsins
hafði verið girt var nær eingöngu
plantað í það, en áfram héldu
kvenfélagskonur gróðursetningu í
Másstaðabyrgi um alllangt skeið.
Féll starf Skógræktarfélags
Heiðsynninga nú í fastan farveg
næstu árin.
Sfðla vetrar 1963 var girt af 15
hektara spilda úr Iandi Bjarnar-
foss í Staðarsveit og hafði félag-
inu áskotnast hún að gjöf. Þá
höfðu um nokkurra ára bil verið
til athugunar ýmsir kostir aðrir í
Staðarsveit. Árið 1958 er t.d.
íhugað að girða af spildu úr landi
Þorgeirsfells, sem myndi þá hafa
verið látin f té án endurgjalds, og
árið eftir kemur til athugunar að
taka við Búðagirðingu með ein-
hverjum hætti. Af hvorugu varð
þó, og varð niðurstaðan sú sem
að framan greinir. Á næstu árum
var áhersla lögð á gróðursetn-
ingu í Bjarnarfosslandi, en dregið
úr henni um árabil f Hofsstaða-
skógi. Rúmsins vegna er ekki
hægt að segja af nákvæmni frá
þvf ræktunarstarfi sem fram fór á
vegum félagsins , en ljóst er af
skýrslum að árið 1980 er búið að
gróðursetja um 33 þúsund
plöntur f Hofsstaðaskógi og 34
þúsund plöntur hafa verið
komnar í jörð í Bjarnarfoss-
girðingu 1985. Þaðárvarsú
girðing dregin nokkuð saman
(minnkuð), sumpart vegna
snjóþyngsla og skriðuhættu.
Nær eingöngu var plantað í
Sturla Böðvarsson samgönguráðherra flutti ávarp í tilefni afopnun skógar á Hofsstöðum.
Mynd: B.|.
SKÓGRÆKTARRITIÐ 2006
51