Skógræktarritið - 15.05.2006, Qupperneq 102

til þess að taka þetta að sér. En svo sá hann, að það
var engin lausn, tréð myndi engu að síður verða
fellt. Þá kom honum til hugar að safna undirskrift-
um. Já, þvf ekki það, fá fólkið sjálft til að mótmæla.
Húsið mætti reisa annars staðar, nóg var Iandrýmið
í þessari borg. Auðvitað myndi það jafngilda
trúnaðarbroti. Hann hafði lofað forstjóranum að láta
ekkert uppskátt um hvað til stæði. En hvað um það,
eitthvað varð til bragðs að taka. Hann sótti stóra
pappírsörk ofan í skúffu og rissaði upp smá formála,
„Við undirritaðir," o.s.frv. Fyrir neðan áttu síðan
nöfnin að koma og hann setti sitt nafn efst. Svo fór
hann fram í salinn og bað fólkið um að hlusta á sig
andartak. Hann sagði því hvað til stóð, látlaust, en
ekki í neinum ræðustíl, fannst það ástæðulaust,
málið lægi ljóst fyrir. Þau myndu öll skrifa undir og
það yrði að taka þessa ákvörðun til baka. Fólkið var
greinilega mjög slegið, sumir jafnvel reiðir, mjög
reiðir. En að skrifa undir, það var önnur saga. Slíkt
gat bitnað á því síðar meir. Og hvað um eftir-
vinnuna? Hún yrði kannski skert. Eða sumarferða-
lagið, sem var á næsta leiti, með ókeypis rútuferð,
smurt brauð og gos eins og hver vildi og svo kvöld-
verður á einhverju fínu hóteli?
„)á, en tréð?" sagði Kristján, „Það er minnst
hundrað ára gamalt." Ekkert svar.
„Það er enginn gróður hér í mílu fjarlægð," sagði
Kristján og vélritunarstúlkurnar voru farnar að
greiða hver annarri og snyrta á sér neglurnar.
Kristján hélt áfram að tala, en hópurinn fór að
tvístrast og þeir sem reiðastir höfðu verið laum-
uðust líka í burtu. Stúlkurnar byrjuðu að hamra á
ritvélarnar á ný og orð hans drukknuðu í hávaðan-
um. Enginn hafði fengist til að skrifa undir.
Kristján fór aftur inn til sfn og í gegnum rúðuna sá
hann samstarfsfólkið. Það var þarna rétt hjá, en
samt svo óralangt í burtu. Hver og einn að þvælast
um í sinni eigin veröld, enginn snertipunktur, líkt
og tvær samsfða línur, sem eiga það aldrei fyrir sér
að mætast.
Hann settist niður og byrjaði að spila með
fingrunum á borðplötuna, líkti eftir hesti á
harðastökki og reyndi að hugsa í takt við það. Svo
hringdi síminn. Það var forstjórinn.
„)æja, þá er kranabfllinn kominn," sagði hann.
„Mig langar aðeins að fá að ræða við þig," sagði
Kristján flaumósa.
„Þá verðurðu að flýta þér.” Kristján lagði tólið á,
reif upp hurðina og hálf hljóp f gegnum aðalsalinn,
þaðan fram á gang, síðan upp stiga, pall af palli.
Fólk hrökklaðist undan og pappír þyrlaðist úr
höndum þess.
„Hvað get ég gert fyrir þig?" sagði forstjórinn,
þegar Kristján kom inn til hans.
„Ég vil ekki að þetta tré verði fellt," ruddi
Kristján út úr sér og hann var lafmóður. Um leið og
hann sleppti orðunum fann hann, hversu ólíkur
hann var sjálfum sér. Það var eins og annar maður
stæði við hlið hans og það væri sá sem talaði.
„Bölvað rugl er þetta," sagði forstjórinn.
„Það er búið að standa þarna svo lengi og okkur
hér f húsinu þykir orðið vænt um það."
„Ég hef nú bara aldrei heyrt annað eins. Við
erum að hefja hér framkvæmdir upp á tugi milljóna
og svo ert þú að vola út af einni hríslu."
„Þetta er engin hrfsla, heldur stórt tré og
þrösturinn er kominn og búinn að byggja hreiðrið
sitt."
„Hvaða þröstur?"
„Þrösturinn." Forstjórinn var nú farinn að ganga
um gólf og hann var ekki með þumalfingurna í
vestisvösunum.
„Þú gerir bara eins og þér er sagt," þrumaði
hann.
SKÓGRÆKTARRITIÐ 2006