Helgarpósturinn - 02.06.1988, Side 12

EFTIR ÖNNU KRISTINE MAGNÚSDÓTTUR
Smeygið þér yður inn úr
dyragættinni með augun á hurð-
inni eða handfanginu, og því
næst á gólfinu eða loftinu? Eða
komið þér ef til vill æðandi inn
með fyrirgangi og látið hurðina
sveiflast stjórnlaust? Eöa ef til
vill byrjið þér að tala eins og
hundrað manns án þess að taka
tillit til þess hvort sá sem þér
talið til er: a) að tala við einhvern
annan b) að tala í símann eða
c)önnum kafinn við að leggja
saman tölur á blaði?
Þessar línur eru teknar úr
liskubókinni sem gefin var út af
bókaútgáfunni Val í þýðingu
Halls Hermannssonar, líklega
fyrir einum 25 árum. Okkur kann
að þykja þessar lýsingar nokkuð
ýktar en á þeim tíma voru
þessar línur skrifaðar í fullri
alvöru og leiðbeiningar um
bætta framkomu á þessu sviði
sem öðrum voru inntak bókar-
innar.
Höldum áfram með kaflann
sem byrjað var á hér í inngangi
og heitir „Að koma inrí': Leynd-
ardómurinn við fágaða inngöngu
er í þvi fólginn að koma hávaða-
laust inn og loka dyrunum með
báðum höndum að baki yður,
þannig að þér horfið inn i
herbergið. Myndin er jafnvel
ennþá skemmtilegri ef þér færið
yður í miðjar dyrnar sem þá
„innramma" yður. Lítið á þann
eða þá sem inni eru með bros á
vör (og bjóðið góðan daginn
o.s.frv. ef tilefni er til.)"
LAUMIST ÞÉR ÚT UM
GÆTTINA?
En auðvitað er ekki nóg að
kunna að „koma inrí'. Fólk —
reyndar er bókin skrifuð fyrir
konur eingöngu — verður líka að
kunna „að ganga út“ eins og
næsti kafli ber með sér:
„Læðist þér að dyrunum og
laumist út um gættina eins og
feimið barn? Eða, sveiflið þér ef
til vill hurðinni frekjulega og
kærið yður kollótta þótt hún
skelli harkalega að stöfum?
Þegar þér réttið út hendina til að
taka um handfangið, skjótið þér
yður þá í keng og rekið sitjand-
ann aftur?"
„Leyndardómurinn við að
ganga dömulega út, er sá að
ganga rólega til dyranna, standa
bein og rétt um leið og þér
opnið. Og um leið og þér gangið
út, lítið þér um öxl með „kveðju-
brosi" eða jafnvel snúið höfðinu
aðeins svolítið til hliðar. Þér
megið ekki ofleika þetta. Lokið
dyrunum án hiks og umfram allt
hljóðlega."
ÞÉR EIGIÐ AÐ LYFTA
YNDISLEGA KJÓLNUM
YÐAR...
Og það þarf að vanda sig oftar
en þegar komið er inn um dyr
eða farið út um þær. Stigar eru
til dæmis varhugaverðir, vilji
konur halda kvenleikanum:
„Unga kona, þér ættuð að ganga
upp þessa stiga eins og fugl á
flugi, léttilega og mjúklega, með
beinum fótum og stíga aðeins
táberginu niður. Þér eigið aðeins
að lyfta yndislega kjólnum yðar,
með liprum fingrum, þrjá til fjóra
sentimetra, þannig að rétt sjái á
töfrandi samkvæmisskóna..
Þér ættuð líka að ganga svif-
létt niður stiga, en þó hægt og
rólega, gefa yður góðan tíma og
þreifa eftir hverri tröppu með
táberginu..." Höfundur bókar-
innar, Mary Young, kennir
konum líka að bera sig vel þegar
þær standa: „Eruð þér of þreytt
til að halda yður uppréttri? Reisn
í fasi er ómissandi, en varist
sýnimennsku. Setjið svolítinn
snúning á líkamann með því að
stíga öðrum fæti örlítið aftan við
hinn. Best er að láta þungann
hvíla á aftari fætinum, enda er
líkaminn þá í „start" stöðu. Ef
þér stigið aftari fætinum þannig
að hann myndi fjörutíu og fimm
gráðu horn við hinn fótinn, þá
sjáið þér, að þér hafið náð sömu
stöðu og sýningarstúlkan, er hún
hikar andartak eftir að hafa snúið
sér við. Samt sem áður verðið
þér að gæta þess að yfirdrífa
hvorki fótstöðuna né snúninginn
á líkamanum, því að þá eigið þér
á hættu að sýnast tilgerðarleg.
(Munið: „listrænan dulbúning
listarinnar.")
...SEM ER YÐUR
SAMSEKUR í AÐ FLISSA
Þá kunnum við þetta. En ætli
við ættum ekki erfitt með að
vera svo kvenlegar að við létum
ekki eftir okkur að flissa þegar
tilefni væri til? Um það atriði
segir Mary Young í kaflanum
„Rómur og hlátur": að flissa:
Þetta er mjög óskemmtilegt,
bæði fyrir yður og aðra. I raun-
inni telja margir það ókurteisi.
Þér vitið það af reynslu að því
oftar sem þér leyfið yður það,
því meiri tökum virðist það ná á
yður. Ef mögulegt er ættuð þér
að ganga á brott og dveljast
einhvers staðar í einrúmi á
meðan þér eruð að jafna yður.
Og skilyrðislaust verðið þér að
ganga á brott frá þeirri persónu
sem er yður samsek í að flissa.
Og það er greinilegt að konur
geta komíst í erfiðari aðstöðu en
þá að flissa. Hvað til dæmis
þegar konu er boðið út að borða
og hún verður fyrir því óláni að
missa eitthvað af hnífapörunum
sínum í gólfið? Við myndum
örugglega allar beygja okkur
niður og taka hlutinn upp — en
nei, slíkt er ókvenlegt:
„í hreinskilni sagt ætti kavaler-
inn aldrei að sjá yður taka neitt
upp úr gólfinu. Hafi skeið, gaffall
eða munnþurrka, o.s.frv. fallið á
gólfið, þá er það að réttu lagi
þjónninn sem á að taka það upp,
fara með hlutinn á brott og færa
yður annan..."
Næsta grein er nútímakonunni
auðvitað gjörsamlega óskiljan-
leg, enda sennilega sjaldgæft að
kavalerar nútímans taki eftir því
hvort konur séu yfirleitt með
skartgripi, hvað þá heldur hvort
armband sé á handlegg kon-
unnar eða á gólfinu. En setjum
nú svo að við misstum demant-
ana á gólfið þá er hér hin
ágætasta aðferð til að fá herrann
til að taka eftir því, — án þess
þó að við gleymum yndisþokk-
anum:
„En gerum nú ráð fyrir að
armbandið yðar hafi runnið
niður á gólf, án þess að nokkur
veitti því athygli. Ættuð þér þá,
þegar þér verðið þessa vör að
beygja yður og taka það upp?
Alls ekki. Reynið að setja upp
kvenlegan vandræðasvip er þér
lítið á kavalera yðar, um leið og
þér segið: „Ó þetta var slysalegt.
Ég hef víst misst...." Og áður en
þér hafið lokið setningunni hefur
hann, það getið þér verið viss
um, staðið upp af stól sínum og
beygt sig eftir armbandinu.
Reynið þetta, að yfirlögðu ráði,
við heppilegt tækifæri."
ÞIGGIÐ ELD MEÐ
KVSNLEGRI ALÚÐ
En nú kemur að aðaltrikkinu.
Ef konu er boðið í veislu verður
hún auðvitað að halda yndis-
þokkanum og vera jafnframt
12 HELGARPÓSTURINN