Morgunblaðið - 24.06.1995, Side 30

Morgunblaðið - 24.06.1995, Side 30
i 30 I4UGARDAGUR 24. JÚNÍ 1995 i MINNINGAR + Guðríður H. Guðjónsdóttir fæddist 6. júlí 1953 á Fáskrúðs- firði. Hún lést á Borgarspítalan- um 16. júní síðast- liðinn. Foreldrar hennar eru hjónin Þórey Jóhaniis- dóttir frá Hafn- arnesi, Fáskrúðs- firði, f. 17. ágúst 1918, og Guðjón Björnsson frá Gerði í Vest- mannaeyjum, f. 10. maí 1908. Systkini Guðríðar eru: Valbjörn, fæddur 8. nóv- ember 1936, Björg, fædd 8. janúar 1940, Jóhann, fæddur ÁRLA morguns endur fyrir löngu. S'ólin að skríða upp í austri og inn- siglingin í Eyjum slétt sem spegill. Gargandi sjófugl í Klettinum og morgunninn eins fagur og hann getur orðið. Ég stóð uppi á dekki á skipi sem í þá daga flutti far- þega á milli lands og Eyja á einni nóttu frá Reykjavík, skimaði í land og kom auga á örfáar sálir á bryggjunni. Þær tóku á sig skýrari mynd þegar nær dró og ég þekkti mitt fólk. Það fór um mig fiðring- ur. Þama var hún mætt mín mót- tökunefnd með Guggu vinkonu í fararbroddi. Ugglaust hafði hvor- ugri okkar komið dúr á auga þá nótt, til þess vorum við allt of spenntar og lífíð of dýrmætt. Vet- urinn og aðskilnaðurinn að baki og enn eitt Paradísarsumarið okk- ar rétt að hefjast. Við máttum engan tíma missa. Þessi bemskusumur úti í Eyjum: „Hlæjandi, ljúfa líf .. .“_Við fund- um stemmninguna í „Ágústnótt" Oddgeirs og Árna í Eyjum. Eins og við væmm í þessu ljúfa lífi miðju. Gugga vinkona mín í Vall- artúni og við hin. Mynd hennar 4. september 1942, og Jón Ingi, fæddur 5. febrúar 1946. Eiginmaður Guð ríðar er Sigtryggur H. Þrastarson, f. 7. febrúar 1957. Þau eiga tvo syni, Guðjón Örn, f. 6. febrúar 1989, og Hlyn, f. 28. ágúst 1993. Fyrir átti Guðríður synina Þóri Þorsteinsson, f. 7. ágúst 1972, og Davíð Inga Þor- steinsson, f. 2. maí 1976. Utför Guðríðar verður gerð frá Landakirkju í Vestmanna- eyjum í dag, og hefst athöfnin kl. 14.00. allt í einu svo skýr; tággrönn sem hún var, létt og lipur, ljóst hárið úfið í hnakkann, stóra bláu augun og þessir löngu, grönnu fingur. Við urðum vinkonur austur á Kirkjubæ í Vestmannaeyjum, litl- um byggðarkjama í hlíðum Helga- fells sem hýsti menn og skepnur og slatta af krökkum. Með útsýn út í Bjarnarey og Elliðaey, upp á land, upp á jökul yfir hafið blítt og villt á víxl. Þar var okkar ver- öld, fegursti staður á jörðu trúðum við, vettvangur lífsglaðrar æsku og stórra drauma. Stelpur á sjötta og sjöunda áratugnum. Við í allt of stórum takkaskóm og legghlífum í eldhúsinu í Vallar- túni að bollaleggja drauminn stóra; að verða fótboltahetjur. Kaffí í glasi og kringla að dýfa í. Tóta mamma Guggu að kíma við va- skinn og Gaui pabbi hennar og allir þessir stóru bræður, Bjössi, Jói og Jón Ingi að gantast við smástelpurnar. Didda systir henn- ar farin að búa. Og Gugga alltaf að róta með fingranum grönnu í mylsnu á borðinu. Það tíðkaðist ekki í þá daga að stelpur kepptu í fótbolta. En við gáfum ekkert eftir, stofnuðum bara eigið fótboltalið með krökkun- um í kring; Kirkjubæjarliðið og öskruðum okkur hásar þess á miili á öllum fótboltaleikjum í Eyjum; áfram ÍBV! Við Gugga að herma eftir skvís- unum í kring. Vöfðum handklæð- um þéttingsfast utanum mjaðmirn- ar sem engar voru, hertum að svo við máttum okkur vart hræra og festum með öryggisnælum. Stauluðumst svo um mölina á allt of stórum hælaháum skóm með veski í annarri hendi. Fullorðnir brostu út í annað en okkur var ekki hlátur í huga; við vorum pæj- ur í þröngum pilsum og reyndum að ganga á hörðu svo glumdi í undan háum hælunum. Gugga með fölbleikan varalit þess tíma á þykkum vörunum uppi í risherbergi í Vallartúni. Rolling Stones á fóninum og ég að túbera hárið hennar. Enn rykmökkur á veginum eftir drossíuna hans Jóns Inga sem brunaði frá með nýja ferðaplötuspilarann á fullu innan- borðs. Svo ljúflega streyma þær fram þessar minningar. Lítil, hvunndagsleg atvik í lífi venjulegra íslenskra stelpna, en samt eins og perlur í huga mér. Gugga og við að læra að synda í söltum sjó og allt í einu krabbi í lauginni. í kaffi og köku hjá móðurfólki hennar á Löndum á eftir. Við í skjóli upp við Axlarstein og útsýnið yfir allt. Að halda okkar fyrstu böll með krökkunum í bílskúrnum á Kirkju- bóli og „All you need is love“ með Bítlunum að koma út. Að príla upp á oft að gá hvort flaggað væri í Hraðinu, það boðaði vinnu næsta dag. Að rölta eftir Görðunum í niðurbrettum stígvélum og hnésíð- um, hvítum skyrtum heira úr vinnu, hlæjandi, fullar af fjöri. Að komast í reikning á Búr og fá skrif- aðar pylsur og kók og heyra óma úr „djúkboxinu“. Að bera fullar fötur af arfa úr kálgarði á rigning- ardegi. Að heyja á sólskinsdegi. Að tína söl og renna til á sleipum steini. Að setja upp nýja stráhatta á þjóðhátíð. Að rölta á rúntinum. GUÐRÍÐUR H. G UÐJÓNSDÓTTIR MORGUNBLAÐIÐ ••'t ' • -.. . Gugga í dyragættinni hjá mér, ég í dyragættinni hjá henni, við í dyragættinni hjá Báru í Norður- bænum. Við, við, við. Við vorum börn saman og við urðum unglingar saman. Við lærð- um að vinna og takast á við lífið saman. í mörg sumur, ljúf og fal- leg sumur. Aldrei var dagurinn nógu langur og aldrei var sumarið nógu langt. Það haustaði of snemma og súr beið ég þess að voraði á ný. En einhverju sinni haustaði og voraði ekki ekki aftur á sama hátt. Leiðir okkar Guggu skildu og lágu hvor í sína áttina. Við urðum full- orðnar, eignuðumst okkar eigin fjölskyldur. Hún úti í Eyjum, ég á mölinni í Reykjavík. Samt hélt ég áfram að fylgjast með henni úr fjarska. Ég var alltaf svo viss um að einhvern tíma þegar voraði á ný myndum við hittast aftur, hlamma okkur niður í grænt safa- ríkt gras undir steini, heitar af sólu, ferskar af blænum, skelli- hlæjandi eins og áður að öllu því sem við lifðum svo endur fyrir löngu. Þess í stað verður minningin að lifa. Ég ætla að hlúa að henni svo hún verði bara fallegri og fallegri, minningin um sumur bernsku okk- ar úti í Eyjum. Þetta undurfagra ævintýr sem ljóshærða, bláeyga telpan sem hét Gugga átti svo stór- an þátt í að búa til og fylgir mér ævilangt. Hafi hún þakkir fyrir það allt, mín kæra æskuvinkona. Ég og fjölskylda mín sendum Sigtryggi eiginmanni Guggu, son- unum Hlyni litla, Guðjóni, Davíð og Þóri og fjölskyldunni allri okkar dýpstu samúðarkveðjur. Edda Andrésdóttir. Hinn 13. júní sl. fengum við þær fréttir að Gugga hefði skyndilega veikst þá um morguninn, og væri ekki hugað líf. 16. júní var hún öll. Eiginmaðurinn stendur eftir með litlu drengina sína tvo, sem þau í sameiningu héldu svo vel utan um. Sá eldri að hefja skóla- göngu, sá yngri rétt tæplega tveggja ára. Ég kynntist Guggu þegar hún var lítil stelpa, vinkona systur minnar. Ég minnist lítilla „spóa- leggja" með hálfgróin sár á hnján- um, í allt of stórum háhæluðum skóm. Ég var nokkuð eldri og orðin mikil kona í þeirra augum. Árin liðu og ég fylgdist með Guggu úr fjarlægð. Við hittumst stundum á förnum vegi og spurð- um frétta af Ijölskyldum hvor annarrar. Svo var það í mars sl. að kynn- in urðu aftur nánari þegar eigin- menn okkar stóðu saman í kosn- ingabaráttu. Gugga tók þátt í öll- um undirbúningi af miklum áhuga og dugnaði. Hún átti það til að drífa í að gera það sem þurfti, áður en okkur hinum datt það í hug. Hún hafði drengina sína með sér öllum stundum. Og þar sem Sigtryggur er sjómaður, kom þessi áhugi og dugnaður Guggu sér vel fyrir hann. Þegar Sigtryggur var í landi, komu þau oft í heimsókn með Hlyn litla með sér, og voru þá málin rædd af miklum móð. Gugga sagði oft að fólk yrði að geta staðið á sínum skoðunum og barist fyrir þeim. Þessara orða hennar munum við oft minnast. Það er undarlegt að nú skuli hún vera horfin héðan, þessi kona sem var svo lífleg, með stóru, bláu, svipmiklu augun sín. Hún var búin að ala upp eldri drengina sína tvo, þá Þóri og Davíð, og okkur fannst hlutverki hennar ekki lok- ið. Hún átti eftir að ala upp yngri drengina sína. En Sigtryggur er þeim svo góður faðir að það er unun á að horfa. Það er erfitt að vera sjómaður og geta því ekki sinnt drengjunum alla daga, en með Guðs hjálp og góðra manna mun þetta takast. Sigtryggur minn, megi trú þín hjálpa þér að sigrast á erfiðleikun- um. Við vottum þér, Þóri, Davíð, Guðjóni og Hlyni litla, ásamt öðr- um ástvinum, innilega samúð okk- ar og biðjum Guð að leiða ykkur og styrkja á sorgarstund og um ókomin ár. Jóna Andrésdóttir og Sigurður Ingi Ingólfsson. ■j- Ólafur Jón 1 Jónsson fædd- ist í Keflavík 27. janúar 1907. Hann lést á Land- spítalanum 16. júní síðastliðinn. Foreldrar hans voru Jón Ólafsson útvegsbóndi í Keflavík og kona hans Jóhanna Elín Erlendsdótt- ir. Hann var næst- yngstur fjögurra systkina þeirra Marínar, Erlends og Svövu og eru þau öll látin. Hinn 28. október 1929 tkvæntist hann Jónínu Guðnýju Kristinsdóttur frá Eyrar- bakka, f. 25. ágúst 1908, d. 8. júní 1955. Þau eignuðust þrjú börn. Þau eru: 1) Jón, f. 6. maí 1933, d. 30. janúar 1956, ÞAÐ VAR fyrir 38 árum sem ég kynntist tengdaföður mínum, Ólafí Jóni Jónssyni. Ég hafði þó vitað hver hann var, því allir Keflvíking- ar þekktu Óla Jón á þeim tíma, einn af þessum innfæddu Kelfvík- ingum. Okkur varð vel til vina og man ég ekki eftir einu einasta skipti að okkur hafí orðið sundur- orða. Óli Jón var einstaklega þægileg- ur maður í umgengni, rólegur og yfirvegaður. Þó var stutt í brosið. Hann hafði alveg einstaklega gott minni 0g gaman var að hlusta á ókvæntur og barn- laus. 2) Guðbjört, f. 20. ágúst 1940, gift Kristjáni Hanssyni. Þau eiga tvær dætur og tvö barnabörn. 3) Esther, f. 10. maí 1945, d. 23. septem- ber 1994, gift Bjarna Valtýssyni. Þau áttu þijú börn og tvö barnabörn. Auk þess ólst upp bjá þeim Jónínu og Ólafi systurdóttir hennar og bróður- dóttir hans, Þóranna Kristín, f. 17. september 1930, gift Pétri Péturssyni. Þau eignuðust fjögur börn, þar af er eitt látið, sex barnabörn og tvö barnabarnabörn. Útför Ólafs Jóns fer fram frá Keflavíkurkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. hann rifja upp gamla tímann í Keflavík. Hann sagði skemmtilega frá._ Óli Jón hafði gaman af að ferð- ast og þá sérstaklega um Island, enda fróður um það eins og ann- að. Margar voru ferðinar sem farnar vora bæði eftir þjóðvegin- um og eins yfír öræfín. Hann vildi fá að vita allt sem hægt var um þá staði sem hann hafði ekki kom- ið á áður og helst vildi hann stoppa við hvert skilti til að lesa hvað á því stæði. Óli Jón hafði gaman af að taka myndir og tók hann mikið af þeim á þessum ferðalögum okkar og þá helst af bæjum og sögufrægum stöðum. Myndimar setti hann síðan inn í albúm og merkti hveija myndi frá hvaða stað hún var og undraði mig oft að hann skyldi muna öll þessi bæjamöfn og af hvaða bæ hver mynd væri. Aðeins einu sinni man ég eftir því að hann áttaði sig ekki á mynd af einhveijum bónda- bæ sem hann hafði tekið mynd af og þá var sest á rökstóla til að riija upp ferðina og reyna að fínna út af hvaða bæ myndin væri, því allt þurfti að vera rétt. Oft fannst honum við yngra fólk- ið vera að flýta okkur helst til mikið og minnist ég þess er við eitt sinn voram á ferð á holóttum vegi frá Höfn að Skaftafelli að honum fannst ég keyra nokkuð greitt en hann langaði til að taka mynd á leiðinni og þegar við vorum að nálgast staðinn, sem var Hof í Öræfum, sagði hann: „Það er nóg að þú bara hægir aðeins á þér, ég tek bara myndina út um gluggann.“ Óli Jón var alveg einstakt snyrti- menni. Hver einasti hlutur átti sinn stað þar sem hann gat gengið að honum hvenær sem var og ef feng- inn var einhver hlutur eða verk- færi að láni án hans vitneskju sá hann það alltaf. Þó reynt væri að ganga frá honum nákvæmlega eins og hann hafði gert var það aldrei alveg eins. ÓIi Jón fór ungur til sjós eins og tíðkaðist á þeim tímum og stundaði hann sjóinn til ársins 1943 er hann hóf störf hjá dráttarbraut Keflavíkur, lengst af sem verk- stjóri í uppsátri og þótti hann ein- staklega traustur í því starfí. Oft var hann fenginn til að sjá um upptöku báta í slippnum eftir að hann var hættur störfum þar. Þá var hann á fragtskipi í nokkur ár, lengst af á ms. Kötlu, þar sem hann ávann sér traust og virðingu skipsfélaga sinna. Síðustu ár starf- sævinnar var hann áhaldavörður hjá Keflavíkurbæ. Óli Jón mundi tímanna tvenna og fyrr á árum rétt eins og nú þurfti að vinna mikið til þess að sjá íjölskyldunni farborða. í mörg ár eða fram til 1948 átti hann kind- ur. Það var heilmikil búbót og til að afla fóðurs ræktaði hann upp tún alveg frá heimili sínu og út að Gróf. Hann var laghentur með af- birgðum og kom það sér vel, því alltaf þurfti að gera við ýmsa hluti og smíða nýja, enda féll honum sjaldan verk út hendi. Margar voru stundimar sem hann var úti í skúr við að dytta að ýmsu 0g saknaði hann þess helst er heilsan fór að bila að geta ekki farið í skúrinn að sýsla eitthvað. Það er margs að minnast frá löngum tíma og sérstaklega minn- ist ég aðfangadagskvöldanna þeg- ar fjölskyldan kom saman á heim- ili tengdaföður míns um kl. 11 um kvöldið í kökur og heitt súkkulaði. Var þá setið og spjallað saman fram eftir nóttu. Lífíð hefur sannarlega ekki alltaf verið dans á rósum fyrir tengdaföð- ur minn. 48.ára gamall missti hann eiginkonu sína eftir 26 ára farsælt hjónaband og sjö mánuðum seinna drakknaði einkasonur hans. Hinn 23. september síðastliðinn missti hann svo yngri dóttur sína úr sama sjúkdómi og varð konu hans að aldurtila. I 28 ár hefur hann búið einn á heimili sínu á Kirkjuvegi 48 og séð um sig sjálfur. Þannig vildi hann hafa það, enda alltaf verið sjálfum sér_ nógur. Óli Jón var alla tíð heilsugóður. Síðastliðinn vetur var honum þó erfiður, en með hækkandi sól virt- ist allt á batavegi. En þá kom kall- ið og lést hann 16. júní, nákvæm- lega 40 árum eftir að kona hans var jarðsett. Ég kveð tengdaföður minn með miklu þakklæti. Það var þroskandi að fá að kynnast honum og af honum lærði ég mikið. Hvíli hann í Guðs friði. Kristján Hansson. Okkur er ljúft að minnast afa okkar, Óla Jóns, sem er látinn í hárri elli. Alla okkar tíð bjó afí á Kirkju- veginum og tók á móti okkur með opinn faðminn í hverri heimsókn. Var þá oft á boðstólum matarkex bleytt í kaffi, normalbrauð með smjöri, súkkulaðimoli eða ópal- pakki. Hann sagði okkur líka sögur frá fyrri tímum, sögur sem við nútímabörnin héldum að væru bara til í bókum um „gamla daga“. Þetta vora skemmtilegar stundir, stundir sem við hefðum ekki viljað vera án. Þannig voru líka jólin, aldrei vantaði spilastokkinn og lakkrís- pokann í jólapakkana okkar bama- barnanna. Heitt súkkulaði og kökur á miðnætti aðfangadags, með allri fjölskyldunni, að ógleymdum frænda okkar Óla Ingibergs voru stundir sem aldrei brugðust. Svona flæða minningamar fram hver annarri ljúfari. í Iokin viljum við þakka honum fýrir allar þær stundir sem við áttum saman og biðjum Guð um að blessa minningu hans. Jónína, Iris, Ruth, Guðrún og Karen. ÓLAFUR JÓN JÓNSSON

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.