Tíminn - 21.08.1977, Page 23

Tíminn - 21.08.1977, Page 23
Bam annars manns Fyrir kom að augnaráð Lindu olli Ellen óróleika. Innst inni vissi hún vel, að ekki var allt sem skyldi milli hennar og tengdadótturinnar... Borðið var dúkað af ást og um- hyggju, eins og ævinlega, þegar hún átti voná hinum heittelskaða syni sinum i heimsókn. En um leið og hann kom inn úr dyrunum, skildist henni að nú var eitthvað sérstakt i bigerð. Hann sagði þó ekkert, fyrr en hún hafði hellt i bollana. Þá lét hann það koma: — Ég ætla að fara að gifta mig, mamma. Tebollinn skrölti við undirskál- ina, þegar hún setti hann niður. —- Þetta kalla ég að koma manni notalega á óvart! sagði hún, — ekki alveg sannleikanum sam- kvæmt. Að visu hafði hún árum saman verið undir það búin, að Michael mundi einhvern tima eignast eigin fjölskyldu, en samt — þegar að því var komið, varð hún á vissan hátt fyrir vonbrigð- um. Þó hafði Michael flutt að heiman fyrir nokkrum árum. En herbergið hans var ennþá óbreytt frá þvi hann var strákur — þetta var heimili hans þrátt fyrir allt. Hún vissi, að i framtiðinni, þegar hann segöi „heim” myndi hann ekki eiga við bernskuheimili sitt. Núfærihann heim til annarrar en hennar... — Segðu méreitthvað um þá út- völdu, sagði hún. Hann brosti og fallegu, bláu augun hans komu upp um ást hans til ókunnugu, ungu stúlkunn- ar. Hún brosti aftur. Óþægindin voru liðin hjá — nú gladdist hún vegna hamingju hans. — Hún heitir Linda. Röddin var bliðleg. — Hún er litil og grönn, með ljóst hár og blá augu. Þér mun geðjast vel að henni, mamma. — Já, áreiðanlega! svaraði Ell- en viss og hlustaði glöð á það sem hann hafði að segja. Hann hafði kynnzt Lindu á sjúkrahúsinu, en þar var hann læknir og hún sjúkraliði. — Þú hefur ekki minnzt á hana áður, er það? spurði Ellen, þegar hann þagnaði um stund. — Hafið þið þekkst lengi? — Já dálltinn tima. Hann horfði fjarrænum augum út i loftið. — Hún á litla telpu, sem heitir Janie og er fjögurra ára. Ellen vissi að svipur hennar kom upp um áfallið, sem þetta varð henni. — Er hún fráskilin? spurði hún stifum rómi. — Nei, hún er ekkja. Ef til vill ætlaði hann ekki að svara svona stuttlega, en eitthvað i rödd hans olli þvi, að Ellen hrökk við eins og hann hefði sleg- ið hana. — 0, Michael, sagði hún. — Ég ætlaði ekki... Michael yppti öxlum. — Ég get skilið að þér misliki það, sagði hann. — En Linda er indælis- stúlka. Hún hafði aðeins verið gift stuttan tima, þegar maðurinn hennarfórstf bilslysi. Hún á enga fjölskyldu að, en henni tókst að ljúka náminu meðan Janie var i leikskóla, þar sem hún er reyndar ennþá meðan Linda er að vinna. — Það hlýtur að vera erfitt, sagði Ellen og hafði ekki augun af andliti Michaels. — já, það er það,' svaraði Michael. — En héðan i frá verður lifið þeim auðveldara. Ég hef störf á aðalsjúkrahúsinu hér eftir þrjá mánuði og ibúð fylgir starf- inu. Við verðum i nábýli við þig, mamma! Þú hefur alltaf verið að segja að þig langaði til að eignast barnabarn. Hjarta hennar nam snöggvast staðar, —Eigiðþið... eigið þiðvon á barni strax? spurði hún. Hann stóð snöggt upp. — Ég á við Janie. En þú ert kannske ekki fús til að lita á hana sem barna- barn þitt? Ellen stóð lika upp. — Vertu nú skynsamur, Michael. Ég verð að fá tima til að venjast tilhugsun- inni. Hann brosti og þakkaði fyrir sig, en Ellen vissi að hún hafði valdið honum vonbrigðum. Eigin- lega er hann óréttlátur gagnvárt mér, hugsaði hún og lét sem hún heyrði ekki röddina innra með sér, sem hvislaði að hún myndi aldrei — aldrei — geta litið á ókunnugt barn sem barnabarn sitt. Þegar hann var farinn upp á herbergið sitt, sat Ellen kyrr við borðið. A þeim tiu árum, sem hún hafði verið ekkja, hafði hún aldrei verið jafn einmana og núna. Eftir dágóða stund stóð hún upp og gekk upp stigann að herbergi Michaels. Aður en hún náði að berja áð dyrum, opnaði hann. — Mér þykir það svo leitt, Michael, sagði Ellen. Ég ætlaði ekki að vera svona þversum. Og svo fór hún að gráta, þó það væri einmitt það sem hún hafði ekki ætlað að láta koma fyrir. Hann hélt henni fast að sér. — Þér á eftir að þykja vænt um þær báðar, sagði hann rólega. Þegar hún svo hitti Lindu i fyrsta sinn, hugsaði hún með sér, að það væri ekki vandi að láta sér þykja vænt um hana. Linda var litil, grönn og blið i sér. Ekki beint lagleg, en mjög aðlaöandi. Jú, henni geðjaðist vel að henni. En öðru máli gegndi um litlu stúlkuna, Janie. Hún hafði fengið ljóst hárið frá móðursinni, en augun voru grá. Þau horfðu stór og spyrjandi á Ellen og Ellen hugsaði: Hún er ekki barnabarn mitt — og mun aldrei verða. Linda og Michael voru gefin saman i sjúkrahúskapellunni og Ellen var viðstödd. Barnið var hjá sjúkraliða á meðan. Andartak hvarflaði að Ellen, að ef til vill hefði verið eðlilegt, að Janie væri með og að hún sæi um hana, en hún visaði þvi á bug. Janie leið bezt hjá sjúkraliðanum. ■ Meðan hún fylgdist með ein- faldri brúðkaupsathöfninni, fann

x

Tíminn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.