Morgunblaðið - 04.12.2012, Page 23

Morgunblaðið - 04.12.2012, Page 23
23 MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. DESEMBER 2012 Góð fyrirmynd Inga Björk Bjarnadóttir hlaut í gær hvatningarverðlaun Öryrkjabandalags Íslands fyrir að vera öðrum fyrirmynd og berjast fyrir bættri þjónustu fyrir fatlað fólk í Borgarbyggð. Verðlaunin afhenti Jón Gnarr, borgarstjóri Reykjavíkur, við athöfn í Salnum í Kópavogi á alþjóðadegi fatlaðra. Jón Harðarson og Jón Margeir Sverrisson fengu einnig verðlaunin. Kristinn Þá er nú svo komið að skrípalætin á alþingi hafa náð hámarki. Tveir þingmenn gripu óbeint fram í fyrir öðrum þing- manni með því að ganga fram fyrir ræðustól með árituð ádeiluspjöld í hans garð í fang- inu, beinandi þeim að mynda- vélum sjónvarps. Nýverið heyrðust fréttir af alþing- ismönnum sem sátu skríkjandi og flissandi á aftasta bekk eins og táningar á hormónaflippi, í tíma sem þeim finnst leiðinlegur, á síðasta degi fyrir sumarfrí. Einhvers staðar las ég að fyrrnefnd spjöld hefðu átt að vera fyndin en ég sel það ekki dýrara en ég keypti það. Hins vegar finnst mér ekki ósennilegt að börn sem stunda sandkassaleiki í leik- skólum landsins myndu aldrei láta sér detta slíkt í hug. Á ákveðnum stað á netmiðlum las ég einnig að þetta uppátæki teldist vera allt í lagi af því að virðing landsmanna gagnvart alþingi væri hvort eð er engin. Þjóðin hefði ekki trú á því fólki sem þar situr og að „fjórflokkurinn“, og þá kannski sérstaklega stjórnarandstaðan, væru svo slæm að ekki væri við öðru að búast. Viðhorf þings og þjóðar í þessum efnum finnst mér alveg hreint arfaslæmt og skiptir þá engu hvort horft er á það út frá stjórn- málum eða almennri kurteisi. Þeir þing- menn sem svona haga sér sýna samstarfs- mönnum sínum ekki mikla virðingu. Ég hélt þar til nú að þegar á heildina er litið væru allir alþingismenn að vinna að sama hlutn- um, velferð þjóðarinnar, þó með misjöfnum aðferðum sé. Sú skoðun dalaði hins vegar heldur með þessum gjörningi. Hvernig myndi ykkur líka það að vinna á vinnustað þar sem gripið væri fram í fyrir ykkur með háðsglósum og gert lítið úr ykk- ar skoðunum í stað þess að ræða þær á málefnalegum grunni? Þar að auki finnst mér það alveg glórulaust að halda að slíkur dónaskapur sé allt að því eðlilegur á alþingi okkar Íslendinga. Hvað varð um almenna kurteisi? Hvað varð um virðingu gagnvart skoðunum annarra? Er það orðinn eðlilegur hlutur íslensks samfélags að það sé allt í lagi að vera með persónulegar háðsglósur á annarra hlut eingöngu af því að okkur líka ekki skoðanir þeirra? Ég held sömuleiðis að þingmenn, sem þora ekki að mæta öðrum þingmönnum í ræðustól á mál- efnalegum grunni og ræða mis- jafnar skoðanir heldur koma fram með viðlíka (ég leyfi mér að segja óþroskuð) viðbrögð, hafi ekki mikið til málanna að leggja og ættu betur heima á öðrum vettvangi. Jafnframt vil ég meina að slíkt fólk sé hætt að hugsa um hag þjóðarinnar og sé farið að hugsa meira um sinn eigin hag. Það er algjör lágmarkskrafa til þingmanna okkar (sama úr hvaða flokki þeir koma) að þeir sýni alþingi þá virðingu sem það á skilið, enda hefur það þjónað sínum tilgangi vel í töluverðan fjölda ára. Mér finnst hins vegar það versta við fréttir af slíku virðingarleysi, og at- hugasemdir við þær, hversu mikla við- urkenningu dónaskapur hefur hlotið í sam- félaginu. Það virðist stundum sem þeir sem tala hvað digurbarkalegast komist lengst áfram. Ekki af því að þeir hafi margar lausnir á þjóðfélagsmeinum til málanna að leggja heldur vegna þess að þeir eru nógu duglegir við að úthúða andstæðingum sínum á persónulegum grunni. Það þýðir ekki lengur fyrir okkur þjóðina að kenna stjórn- málamönnum um þessa þróun, þetta er ábyrgð okkar allra. Það erum við sem kjós- um fólk á alþingi og í sveitarstjórnir um allt land. Það er á okkar ábyrgð að hleypa ekki fólki áfram sem hefur engar lausnir fram að færa heldur aðeins skítkast í garð náung- ans. Það er á okkar ábyrgð að kjósa fólk sem sýnir almenna kurteisi og virðingu gagnvart samlöndum sínum og það er á okkar ábyrgð að kjósa fólk sem hefur eitt- hvað annað til landsmálanna að leggja en persónulegar móðganir í garð keppinauta sinna. Ég vona að desember, sem og aðrir mán- uðir, verði ykkur öllum til gleði. Eftir Sigríði Ólafsdóttur »Mér finnst hins vegar það versta við fréttir af slíku virðingarleysi, og athugasemd- ir við þær, hversu mikla við- urkenningu dónaskapur hefur hlotið í samfélaginu. Sigríður Ólafsdóttir Höfundur er sauðfjárbóndi. Kurteisi Nú er liðið á annað ár síðan St. Jósefsspítala í Hafnarfirði var lokað, eftir 85 ára farsælt starf fram til síðasta dags. Síðustu árin hafði spítalinn þróað starfsemi á afmörkuðum svið- um heilbrigðisþjónustunnar, sem markaði hon- um sérstöðu í heilbrigðiskerfinu sem sér- greinasjúkrahús. Árangur spítalans og starfsfólksins þar dugði þó ekki til gagnvart fyrirætlunum ríkisvaldsins og þessi þjónusta lagðist þar af með lokun spítalans. Búnaður og tæki, sem mörg höfðu verið gefin af velgjörð- armönnum og félagasamtökum í bænum, voru flutt út úr húsnæði spítalans við Suðurgötu. Um hundrað störf lögðust af eða fluttust frá Hafnarfirði. Þegar stofnun á borð við St. Jós- efsspítala er lögð niður hverfa ekki aðeins efn- isleg verðmæti úr bænum, heldur skaðast sú velvild og sá metnaður sem samfélagið hefur haft til starfseminnar og verður ekki metinn til fjár. Nýtt hlutverk St. Jósefsspítala? Hús St. Jósefsspítala stendur eftir, glæsileg bygging í hjarta Hafnarfjarðar sem nú hefur um alllangt skeið staðið auð og án hlutverks, nöturlegur vitnisburður um skeytingarleysi ríkisvaldsins, sem á spítalahúsið að stærstum hluta. Á hverjum degi minnir húsið á sig í bæj- armyndinni, minnisvarði um gróskumikið og gefandi starf um áratuga skeið. Ekki hefur lið- ið sá dagur eftir að spítalinn var tæmdur, að Hafnfirðingar hafi ekki hugsað til þess hvað verði um bygginguna. Ýmsum hugmyndum hefur verið varpað fram um nýtingu á húsi St. Jósefsspítala – á vegum einkaaðila eða fyrir opinbera starfsemi. Þar má nefna hótel eða starfsemi sem tengdist t.d. heilsutengdri ferðaþjónustu, skólastarf, námsmannaheimili eða stúdentagarða, eða jafnvel ráðhús bæjarins. Þá má nefna vinnuað- stöðu fyrir frumkvöðla í sprotafyrirtækjum eða listamenn, starfsemi fyrir aldraða, eða heil- brigðis- eða hjúkrunarstarfsemi af einhverju tagi. Ýmis tækifæri felast í nálægð við Flens- borgarskólann og Menntasetrið við lækinn, þar sem m.a. hefur verið starfrækt öflugt fjarnám á háskólastigi. Þá má nefna þörf sem nú þegar er fyrir ýmis dvalarúrræði tengd öldr- unarmálum, sem St. Jósefsspítali gæti hugs- anlega hentað vel fyrir. Það vekur furðu hve hljótt fer um að stjórn- völd finni húsi St. Jósefsspítala nýtt hlutverk, hvort heldur sem er af hálfu ríkisvaldsins eða hjá þeim sem fara með meirihlutavöld í Hafn- arfirði. Ef eitthvað slíkt hefur verið uppi á vett- vangi bæjarstjórnar hefur ekkert samráð verið haft við minnihlutann þar, bæjarfulltrúa Sjálf- stæðisflokksins, sem þó hafa ítrekað látið sig málefni St. Jósefsspítala varða. Í nýlegu viðtali við fyrrverandi bæjarstjóra Hafnarfjarðar og alþingismann Samfylkingarinnar kemur ber- lega í ljós að framtíðarsýn fyrir St. Jósefsspít- ala vefst fyrir mönnum og ekkert liggur enn fyrir um framtíðaráform fyrir húsið. Velferð í verki? St. Jósefsspítali stóð af sér fyrri atlögur, þar sem Hafnfirðingar, starfsfólk og velunnarar spítalans slógu um hann skjaldborg til að verja starfsemina. Svo fór þó að það var einmitt rík- isstjórn skjaldborgarinnar sem að lokum veitti sjúkrahúsinu náðarhöggið. Það er vert að hafa í huga að St. Jósefsspítali var lagður niður þeg- ar fulltrúar Samfylkingarinnar fóru í senn með stjórn heilbrigðismála í ríkisstjórn og jafn- framt með meirihlutavöld í bæjarstjórn Hafn- arfjarðar. Þeir sömu og boðuðu „vinnu og vel- ferð“ í Hafnarfirði horfðu þannig á eftir hundrað störfum að velferðarmálum hverfa úr bæjarfélaginu. Örlög St. Jósefsspítala verða ekki gleymd Hafnfirðingum, eða þeim sem not- ið hafa þar umönnunar í áranna rás, þegar kemur að uppgjöri við velferðarstjórn að vori. Eftir Kristin Andersen og Geir Jónsson » St. Jósefsspítali í Hafn- arfirði á farsælt starf að baki, en hvar er framtíð- arsýnin? Höfundar eru bæjarfulltrúar Sjálfstæðisflokksins í Hafnarfirði. St. Jósefsspítali – er líf eftir lokun? Geir Jónsson Kristinn Andersen

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.