Morgunblaðið - 04.12.2012, Qupperneq 30

Morgunblaðið - 04.12.2012, Qupperneq 30
30 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. DESEMBER 2012 Vinur minn og félagi, Jó- hannes Ágústsson, lést 15. nóv- ember sl. eftir snarpa glímu við erfiðan sjúkdóm. Jóhannes var einn af alltof fáum mönnum sem höfðu mikla sjálfsvirðingu Jóhannes Ágústsson ✝ Jóhannes fædd-ist í Reykjavík 11. janúar 1953. Hann andaðist á krabbameinslækn- ingadeild Landspít- alans 15. nóvember 2012. Útför Jóhann- esar fór fram frá Ytri-Njarðvík- urkirkju 23. nóv- ember 2012. um leið og hann virti skoðanir ann- arra og ræddi þær af heiðarleika. Það eru ekki margir sem hafa þá þörf sem hann hafði til að láta gott af sér leiða eða hafa þann vilja og fórnfýsi sem hann hafði til að berjast fyrir umbótum í sam- félagsmálum. Hann starfaði af eldmóði sem almennur félagi og stjórnarmaður í félagasamtök- um bæði á Íslandi og í Svíþjóð. Hann var félagi í sænska sósíal- demókrataflokknum og síðar í Umhverfisflokknum sænska. Hann var bæjarfulltrúi í Gauta- borg, í stjórn Samtaka her- stöðvaandstæðinga á Íslandi, starfaði í Amnesti Internatio- nal, náttúruverndarsamtökum o.fl. Jóhannes var alla tíð mjög virkur í pólitísku félagsstarfi. Jóhannesi kynntist ég fyrst fyrir alvöru í gegnum náms- mannasamtök Íslendinga þegar ég hóf nám í Gautaborg 1981. Við vorum skoðanabræður. Báðir aðhylltumst við sósíalísk- an anarkisma og ræddum sam- an löngum stundum um lág- marksríkið, forsendur og leiðir að samfélagi jafnaðar og vald- dreifingar. Þarna kom maður aldrei að tómum kofanum hjá Jóhannnesi því hann hafði bæði yfirgripsmikla þekkingu á hug- myndafræðistraumum og ekki síst vestrænni stjórnmálasögu. Við ræddum þessi mál langt fram á nótt og þá fékk Karl Marx oft sinn skerf af gagnrýni og léttu hóli fyrir framlag sitt til samfélagsvísindanna og an- arkismans sem svo mörgum sést yfir. Samræðurnar með Jó- hannesi eru meðal minna bestu og skemmtilegustu minninga enda var hann húmoristi og sagði kímnar sögur af mönnum og málefnum. Svona gekk þetta í yfir 30 ár, samræðurnar voru síungar. En þó svo að við hitt- umst oft með löngu millibili, því báðir vorum við ýmist aðfluttir eða brottfluttir Íslendingar, þá var þráðurinn alltaf tekinn upp aftur og samræðan hélt áfram. Í minningunni var Jóhannes sístarfandi og vinnusamur mað- ur. Hann var framhaldskóla- kennari á Íslandi og m.a. rektor endurmenntunarskóla í Svíþjóð. Á níunda áratugnum vann hann hörðum höndum sem mennta- skólakennari til að koma sér þaki yfir höfuðið. Hann keypti sér stóra íbúð á Tómasarhag- anum í Reykjavík, en ég var svo heppinn að leigja hjá hon- um herbergi tvívegis þegar ég í var í doktorsnámi og þurfti að safna gögnum á Íslandi. Í þá daga eins og nú voru launin lág, ekki síst í ríkisgeiranum, og menn neyddust til að vinna mikla yfirvinnu. Jóhannes vann tvöfalt á þessum árum og lýsti ástandinu á vinnumarkaðnum með fleygum orðum sem seint gleymast. Ég spurði hann eitt kvöldið út í yfirvinnuna og vinnuálagið, þá sagði hann brosandi: „Ástandið er orðið þannig að það eina sem ég heyri í fréttum er þessi eina mínúta í lokin. „Þetta var helst í fréttum“.“ Jóhannes var einn af þeim sem maður vissi alltaf hvaða af- stöðu höfðu í málum og stóð fastur fyrir á sínum málstað. Hann hafði til þess þor og heið- arleika sem of fáir hafa. Hans verður lengi saknað í vinahópn- um. Aðstandendum hans votta ég innilega samúð mína. Ívar Jónsson. Elsku vinur. Nú kveð ég þig í hinsta sinn. Mér finnst lífið svo ósanngjarnt að taka þig í burtu svona ungan, rétt byrjaður að lifa lífinu. Nýgiftur og nýbúinn að eignast barn. Ég get ekki skilið þetta. Af hverju? Ástin ykkar Karenar var svo falleg og sterk. Sjaldan hef ég séð neinn geisla jafn mikið og ykkur tvö þegar þið voruð saman. Það sem á ykkur var lagt á ekki að þurfa að henda nokkra manneskju. Vel sé þér, vinur, þótt vikirðu skjótt Frónbúum frá í fegri heima. Ljós var leið þín og lífsfögnuður, æðra, eilífan þú öðlast nú. (Jónas Hallgrímsson.) Mig langar að þakka þér, Dav- íð, fyrir jákvæðnina, æðruleysið og fyrir að kenna mér hvað það skiptir miklu máli að hugsa vel um sig, því lífið er ekki sjálfgefið og við verðum að læra að meta það. Ég geri það í dag. Mig langar líka að þakka þér fyrir að vera henni Karenu svona yndislegur maður, þið áttuð hvort annað svo skilið, bæði svona yndislegt fólk. Elsku besta Karen mín, Brynja Vigdís og Hrafnkatla Rún, mér þykir svo óendanlega vænt um ykkur og finn svo til með ykkur. Þið eigið hug minn allan. Ykkar vinkona, Oddrún. Elsku vinir Arnar og Sigrún og börn. Við flytjum ykkur okkar innilegustu samúðarkveðjur. Megi minningin um góðan dreng og ástríkan föður lifa að eilífu og veita ykkur styrk á sorgarstundu. Litlu fjölskyldunni hans Davíðs sendum við hlýjan hug og samúð- arkveðjur sem og aðstandendum öllum Veturinn kallar í vöggunni bærist voðin sem verndar þig kuldanum frá. Engillinn blíði pabbi þinn vakir þér hjá. Ég strýk þér um vanga tindrandi lokkar svo töfrandi flóð – yfir andlitið bjart. Engillinn blíði mig langar að segja svo margt. Engillinn blíði ég færi þér hvað sem þú þarft. Feykir burt laufi fennir í sporin tíminn flýr banginn við árstíða hjal. En ást mín hún varir andann þótt fjari í eilífðar dal. Davíð Örn Arnarsson ✝ Davíð Örnfæddist í Reykjavík 17. nóvember 1980. Hann lést á líkn- ardeild Landspít- alans í Kópavogi á afmælisdaginn sinn 17. nóv- ember 2012. Útför Davíðs Arnar var gerð frá Grafarvogs- kirkju 26. nóvember 2012. Veturinn kallar hann vekur sem áður barnið er faðir í vögguna ber. Engillinn blíði ég er hér. Engill minn blíði ávallt hér. (Kristinn G. Bjarnason) Björgvin Halldórsson og fjölskylda. Með örfáum orðum vil ég minn- ast vinar míns Davíðs sem lést langt um aldur fram. Ég kynntist Davíð fyrst al- mennilega fyrir u.þ.b. 17 árum í Foldaskóla og urðum við fljótt mjög góðir vinir. Davíð var einu ári eldri en ég og hóf nám í Borgar- holtsskóla eftir að hann kláraði grunnskólann og það sama gerði ég. Við vorum oftast samferða bæði í skólann og úr honum og vorum nánast alltaf saman í skólanum á milli tíma og meira að segja svo mikið að við vorum stundum spurð- ir hvar hinn bróðirinn væri ef fólk hitti okkur sinn í hvoru lagi á skóla- göngunum. Tónlist hefur alltaf verið stór þáttur í okkar vinahópi og er óhætt að segja að Davíð hafi haft mikil áhrif þar m.a. á tónlistarsmekk minn og eflaust marga fleiri. Hann hafði mikinn áhuga á tónlist og var mjög duglegur að finna og safna að sér allskyns tónlist og kynna hana fyrir okkur vinunum. Ég og Davíð vitnuðum oft í þá tíma þegar Siggi í mötuneytinu, eins og við kölluðum hann, var sífellt að lána okkur gríð- arlegt magn af geisladiskum með hinum og þessum tónlistarmönn- um og tónlistarstefnum. Við vorum nágrannar og voru þær ófáar stundirnar sem við átt- um saman annað hvort heima hjá mér eða honum að hlusta á og spila tónlist. Manni fannst alltaf jafn skemmtilegt að koma í heimsókn til Davíðs í bláa húsið á sumrin þar sem yfirleitt var bæði hlustað á plötur og spilað á hljóðfæri. En eins og margir vita þá var Davíð mjög góður munnhörpuleikari og gat einnig spilað vel á gítar í þau skipti sem hann tók gítarinn upp. Davíð var duglegur að draga okkur vinina upp í sumarbústað sem fjölskylda hans á og var til í að fara með í flest allar aðrar sumarbústaðaferðir innan vina- hópsins. Það fylgdi því alltaf visst öryggi að hafa Davíð með í för þeg- ar farið var í ferðalög um landið því hann var alltaf með alla hluti á hreinu. Davíð hafði mikinn áhuga á náttúrunni og útiveru enda dug- legur að fara með okkur vinina í göngur í þessum ferðum sem voru alltaf jafn skemmtilegar, sama hvernig viðraði, því honum tókst alltaf að telja menn á að kíkja í göngutúr. Ég er þakklátur fyrir að hafa átt Davíð sem vin og þau áhrif sem hann hafði á mig og mitt lífsvið- horf. Ég sendi Kareni, dætrum, for- eldrum, systkinum og öðrum ætt- ingjum mínar innilegustu samúð- arkveðjur. Munum að hinir dánu eru ekki horfnir að fullu. Þeir eru aðeins farnir á undan. Eiríkur Kristinn Hlöðversson. Það var 1949 að tvær litlar stelpur hittust í fyrsta skipti, önnur fjögurra ára en hin fimm, sú fimm ára var Sigrún sem nú er horfin okkur en lifir í minningunum og þær eru marg- ar. Hún átti heima á Hverfisgötu en ég á Laugavegi og var Trað- arkotssund á milli okkar og þar hittumst við fyrst í fínum kjólum með slaufur í hárinu. Það hefur verið hátíðisdagur fyrst við vor- um svona fínar. Þetta voru okkar fyrstu kynni. Sigrún Halldórsdóttir ✝ Þórlaug SigrúnHalldórsdóttir fæddist 20. janúar 1944 í Reykjavík og lést hinn 18. nóv- ember 2012 á Land- spítalanum. Útför Sigrúnar fór fram í Grens- áskirkju 26. nóv- ember 2012. Sigrún var dug- leg í öllu sem hún gerði, foringi í öllum leikjunum okkar. Hornabolti, brennó, fallin spýtan, alltaf var hún foringinn, hárprúð og hávaxin, en það varð hún mjög snemma. Ekki var alltaf mulið und- ir hana, hún varð að bjarga sér sjálf. Föður sinn missti hún ung og varð móðir hennar að vinna við hreingerningar og þvotta í heimahúsum til að halda heim- ilinu saman. Þegar við uxum úr grasi var ýmislegt að gerast hjá okkur eins og gengur og þá helst böll í Breið- firðingabúð, en Sigrún var ekki mikið fyrir að skemmta sér. En að fara í bíó fannst henni gaman. Hún fór í Verslunarskólann og var búin að vinna sér fyrir skól- anum sumarið áður. Þá var hún komin í svolitð annan heim en minn, en vináttan alltaf til staðar. Sigrún fór til Bandaríkjanna og var hjá Pálý systur sinni í ár, þá voru það bréfaskriftir sem gengu á milli. Það var happadagur þegar hún fór að vinna á Búrfelli. Hún var búin að vinna þar um tíma þegar hún hitti hann Gísla og sagði mér með glampa í augunum að hún ætti kærasta og hann væri hærri er hún, það var stórt atriði. Sigrún elskaði Gísla sinn og ég held að hann hafi verið eina sanna ástin hennar, hún var alltaf svo hreykin af honum og í hennar augum gat hann flest. Svo kom fallega stúlkan hún Ásta og Sig- rún ljómaði af gleði, sendi marg- ar myndir svo ég gæti líka dáðst að henni. Síðan kom prinsinn hennar hann Halldór Rafn sem er giftur henni Jóhönnu Ýri og eiga þau Sigrúnu Ýri, Gísla Hrafn og Hebu sem voru henni eitt og allt. En þrjósk gat hún líka verið og gerði hún mig stundum svekkta þegar við fórum að kaupa föt og það varð að vera alveg eins kápa og í fyrra. Við leituðum um allan bæ og fundum svo eina græna sem var alveg eins og gamla, nema sú var rauð. Stundum var hún að reyna að hafa vit fyrir þessari vinkonu sem henni fannst stundum erfið, en hún var alltaf vinur. Henni fannst ég eiga börn- in heldur ört og fannst henni þau frekar ódæl og ætlaði ekki að taka mig til fyrirmyndar í upp- eldi, en ég held að okkur hafi báð- um tekist vel til. Hún var mikið fyrir dýr og átti oftast kisur. Minnisstæðastur er hann Hosi, fallegur grár kisi sem hún kom stundum í heimsókn með í tösk- unni. Þeim leiddist það ekki dætrum mínum. Ég talaði við hana daginn áður en hún dó og við spjölluðum svo- lítið saman. Henni var brugðið, en ég spurði: „Ertu hrædd?“ Hún svaraði: „Nei, ég er ekkert hrædd Greta, vil að þessu fari að ljúka.“ Gott var að geta kvatt þessa vinkonu mína til 63 ára, það er langur tími í vináttu og ég er þakklát fyrir að hafa notið henn- ar. Fjölskyldan, sem var henni svo mikils virði, á alla mína sam- úð. Farðu í friði mín kæra. Margrét Andrésdóttir. Ég kynntist Þóru fyrir nær 32 árum í jólafjölskylduboði. Þá höfðum við Helgi nýhafið sam- búð og tími til kominn að kynn- ast fjölskyldunni allri. Við kom- um bæði úr stórum fjölskyldum og eldri systkini Helga áttu stálpuð börn. Það var því heil- mikið mál að hitta allan þennan fjölda og verða hluti af hópnum. Mér er sérlega minnisstætt þétt faðmlag Magga, sem bauð mig velkomna í fjölskylduna og mild- Þóra Jóhanna Hólm ✝ Þóra JóhannaÓskarsdóttir Hólm fæddist á Seyðisfirði 10. des- ember 1945. Hún lést á Landspít- alanum við Hring- braut 12. nóvember 2012. Útför Þóru fór fram frá Lang- holtskirkju 23. nóv- ember 2012. ur róandi svipur Þóru. Tveimur ár- um síðar giftum við Helgi okkur og Maggi var svara- maður bróður síns, en pabbi leiddi mig inn kirkjugólfið. Þó rúmur ára- tugur væri á milli okkar hjónanna og Magga og Þóru hindraði það ekki að við næðum vel saman. Í upp- hafi leituðum við ungu hjónin talsvert til þeirra og þáðum ráð og aðstoð. Síðar gátum við orðið þeim að nokkru liði, til dæmis var sumarbústaðurinn þeirra smíðaður inni í húsinu okkar í óinnréttuðu rými. Eftir að bú- staðurinn var reistur áttum við hjónin og strákarnir okkar góð- ar stundir í Brekkukoti og í gönguferðum um svæðið fræddi Þóra okkur um fjallagróðurinn. Í áranna rás slógu húsráðend- ur ekki slöku við enda tók hlíðin við Brekkukot stakkaskiptum þegar árangur af ræktun þeirra við bústaðinn kom í ljós. Þau hjón höfðu mikið yndi af dvöl sinni þar og við nutum þess að koma í heimsókn og enn frekar þegar ferfætlingurinn sem okk- ur fylgdi var ávallt velkominn. Það er til eftirbreytni hve samtaka Maggi og Þóra voru alla tíð. Þau unnu hlið við hlið við að hlú að bústaðnum sínum og gróðrinum, skelltu sér saman í ferðalög út um allan heim, glímdu við erfiðar krossgátur og hófu saman iðkun á golfi. Maður nefndi tæpast annað þeirra á nafn án hins. Þau áttu ástríkt, traust og gott samband við Kalla son sinn og konu hans Guðnýju, sem varð þeim sem bezta dóttir. Barnabörnin Maggi og Þóra Margrét voru augasteinarnir þeirra. Þóra sagði mér þegar ég var nýorðin amma sjálf, að ömmuhlutverkið væri henni inni- lega gefandi og barnabörnin uppspretta endalausrar gleði og hamingju. Þóra var skarpgreind kona og stálminnug, enda reiddu allir sig í fjölskyldunni á að hún væri með á hreinu hvern þann fróð- leik, tímamót, atburði, nöfn og staði sem aðra rétt rámaði í. Í öllum veizlum, boðum og sam- komum eða í undirbúningi að slíkum viðburðum var hún sú sem mundi þegar öðrum förl- aðist, leiðrétti þegar aðra mis- minnti og safnaði saman upplýs- ingum þannig að rétt væri skráð. Þóra barst ekki á en hafði þeim mun meira fram að færa hvenær sem til hennar var leit- að. Hún var gjafmild og góð við syni okkar og fylgdist vel með framförum þeirra. Við Þóra skröfuðum margt saman og vorum sammála um réttlæti og ranglæti heimsins. Þóra var víðlesin og við ræddum mikið um bækur. Hún hafði einnig mikla gleði af tónlist og við fórum saman á jólatónleika til hátíðarbrigða. Við áttum náið og gott samband sem aldrei bar skugga á og ég eignaðist í henni kæra vinkonu. Að leiðarlokum þökkum við hjónin Þóru samfylgdina í gegn- um allan okkar hjúskap og biðj- um henni Guðs blessunar. Ást- vinum hennar færum við okkar hjartans samúðarkveðjur. Pálína og Helgi. Morgunblaðið birtir minning- argreinar endurgjaldslaust alla útgáfudaga. Skil | Þeir sem vilja senda Morg- unblaðinu greinar eru vinsamlega beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Neðst á forsíðu mbl.is má finna upplýsingar um inn- sendingarmáta og skilafrest. Einnig má smella á Morgunblaðs- lógóið efst í hægra horninu og velja viðeigandi lið. Skilafrestur | Sé óskað eftir birt- ingu á útfarardegi þarf greinin að hafa borist á hádegi tveimur virk- um dögum fyrr (á föstudegi ef út- för er á mánudegi eða þriðju- degi). Þar sem pláss er takmarkað get- ur birting dregist, jafnvel þótt grein hafi borist innan skilafrests. Minningargreinar Flatahraun 5a • www.utfararstofa.is Símar: 565 5892 & 896 8242 ÚTFARARSTOFA HAFNARFJARÐAR Sverrir Einarsson Kristín Ingólfsdóttir ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS Suðurhlíð 35, Reykjavík • Símar 581 3300 & 896 8242 • www.utforin.is Alúð - virðing - traust Áratuga reynsla Vaktsími: 581 3300 & 896 8242 www.utforin.is Allan sólarhringinn

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.