Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Urðarmáni á ferðinni. Sjá einnig grein í ramma.

Honum hefði verið nær

að drekka minna

Um eitt hið ótrúlegasta

af öllum furðulegum

fyrirbærum: Sjálfvakinn

bruna, þegar allt í einu

kviknar í fólki og það

brennur upp við svo

mikinn hita, að jafnvel

beinin brenna og þurfa

þól650stigahitatil

þess. Jafnframt er

furðulegt að þessi

gífurlegi bruni hefur ekki

kveikt í húsum og aðeins

valdið smávægilegum

skemmdum á

húsgögnum.

EftirÓLAF

HALLDÓRSSON

æði líkin voru lögð hlið við hlið í fárra feta

fjarlægð frá útgöngudyrunum. Því næst var

bensíni úr brúsunum helt yfir þau. — Sprengju-

regn rússneskra flugvéla gerði athöfnina enn

átakanlegri   og jafnframt   áhættusama,   og

syrgjendurnir hröðuðu sér inn undir boga-

göngin til að leita sér skjóls. Er þaðan kom,

tók Gönsche klút, vætti hann í bensíni,

kveikti í honum og kastaði síðan logandi

að líkunum. Á augabragði voru þau hulin

samfelldu báli. Syrgjendur stóðu heiðurs-

vörð og kvöddu foringjann með Hitlers-

kveðju. Því næst snéru þeir aftur inn í byrg-

ið, þar sem hver fór til sín. Á eftir sagði

Giinsche þeim fröken Kriigwer og frú Jungé

frá þessum atburðum, en þær höfðu ekki

verið viðstaddar. Gat hann þess þá, að

brennslan á líki Hitlers hefði verið.hryllileg-

asta reynsla ævi sinnar.,.

Mansfeld, sem stóð á verði í turninum,

horfði einnig á líkin brenna. Eftir Gunsche

hafði skipað honum að fara, og hann var

aftur kominn upp í turninn, hafði séð gegn-

um skotaugað svarta reyksúlu stiga upp frá

garðinum. Þegar reykinn lægði nokkuð, sá

hann aftur sömu líkin tvö, er hann hafði

séð borin upp stigann. Þau voru að brenna.

Og hann hélt áfram að horfa á þau, eftir

að syrgjendurnir höfðu dregið sig í hlé.

Öðru hverju sá hann SS-menn koma út úr

byrginu og hella meira bensíni yfir líkin til

þess að halda bálinu við. Nokkru seinna kom

Karnau til að leysa hann af. Þegar Karnau

hafði hjálpað honum að klifra niður úr turn-

inum, fóru þeir báðir saman niður til að

athuga líkin. Neðri hlutar líkanna voru þá

mjög brunnir og skein í sköflungana á fót-

leggjum Hitlers. Einni stund síðar kom

Mansfeld aftur að líkunum. Voru þau þá

enn að brenna, en mjög dregið úr bálinu.

ErJengra leið á daginn, freistaði einn

úr lögregluvarðsveitinni til að athuga þessa

líkbrennsluathöfn. Hann hét Hans Hofbeck.

fór hann upp stigann frá byrginu og stanz-

að í dyrunum. En hann hélst þar ekki lengi

við. Sterkjan af brennandi kjöti reyndist

honum um megn, svo hann hörfaði fljótt

burtu."

Það eru engin tengsl á milli ofangreindr-

ar lýsingar á bálför Hitlers og heiti þessar-

ar greinar. Hitler var alveg stakur reglu-

maður. Raunar kemur hann frásögn þessari

ekki við að öðru leyti en því, að líkbrennsla

hans og Evu Braun sýnir, hversu óhemju

erfitt það er að eyða mannslíki í opnum

eldi. SS-mennirnir sem sáu um líkbrennsl-

una höfðu tæpa 200 lítra, af bensíni til

umráða — og drjúgan part úr degi (kveikt

mun hafa verið í líkunum um klukkan fjög-

ur síðdegis, og þau jörðuð um klukkan ell-

efu). Hvernig litist þér nú á þá sögu, að

92 ára gamall maður, lasburða af elli, hefði

skotið Hitler ref fyrir rass og brunnið til

ösku á klósettinu heima hjá sér — algjör-

lega hjálparlaust! Meira um þann heiðurs-

mann sfðar.

Hið dularfulla fyrirbæri, sjálfvakinn

bruni, sem felst í þvf að lifandi mannslíkami

verður skyndilega sem bálköstur og brennur

til ösku, hefur á öllum öldum skotið mönnum

skelk í bringu. Til forna töldu men þetta

eldlega refsingu guðs fyrir illar syndir og

miklar:

„Fyrir andblæstri guðs fórust þeir,

fyrir reiðiblæstri hans urðu þeir að

engu."

Job., 4,9.

Þegar menn fóru að skilja hlutina jarð-

legri skilningi á nýöld, tóku þeir eðlilega

að leita nýrra skýringa á hinum ýmsu fyrir-

bærum. Á 18. og 19. öld var talið líklegast

að sjálfvakinn bruni stafaði af drykkjuskap.

Haft var fyrir satt, að drykkjusvolar gætu

orðið svo gegnsósa af eldfímu alkóhólinu

að þeir ættu það á hættu að fuðra hreinlega

upp — fyrirvaralaust. Eftirmálin að dauða

frú Nicole Millet árið 1725 lýsa þessu við-

horfi.

Herra og frú Millet voru kráareigendur

í Rúðuborg í Frakklandi, og gerðust at-

burðir þeir sem nú skal lýst í krá þeirra, le

Lion d'Or. Nótt nokkra, um klukkan 2;30,

vaknaði herra Millet við brunalykt. Hans

fyrsta verk var að vekja gestina og segja

þeim að flýta sér niður á jarðhæðina. Það

var þar sem frú Millet fannst — eða það

sem eftir var af henni. Reykur sté upp af

jarðneskum leifum frúarinnar, þar sem þær

lágu í lítið sködduðum hægindastól. Þegar

lögreglustjórinn kom á staðinn, var hann

ekki lengi að komast að niðurstöðu. Taldi

hann að herra Millet hefði myrt konu sína.

Svo vildi til, að meðal gestanna í kránni var

ungur aðstoðarskurðlæknir, Claude-Nicolas

Le Cat að nafni, og reyndi hann að vekja

athygli lögreglustjórans á því að öll um-

merki væru með undarlegasta móti. Benti

hann á, hversu óhemjumikinn eld þyrfti til

að brenna mannslíkama til ösku, þannig að

ekki væri annað eftir en hluti útlimanna óg

hauskúpan. Þá fannst Le Cát það í meira

lagi undarlegt, hversu Iítið tjón hafði orðið

að öðru leyti af völdum brunans. Raunar

ekkert, ef undan voru skildar nokkrar

skemmdir á stólnum.

Sneri hann sér að herra Millet og spurði

hann, hvort kona hans hefði verið drykk-

felld. Hvað Millet svo vera. Taldi hann sig

ekki reka minni til þess, að kona sín hefði

gengið ódrukkin til rekkju eitt einasta kvöld

síðastliðin tuttugu ár. Le Cát taldi að ekki

þyrfti lengur vitnanna við. Var hann sann-

færður um að frú Millet hefði látist af völd-

um sjálfvakins bruna. Lögreglustjórinn taldi

reyndar lítið mark takandi á órum læknisins

og sat við sinn keip.

Þegar réttað var í máli Millet, munaði

minnstu að hann yrði dæmdur til dauða

fyrir morð á konu sinni. Eins og vænta má

í frönsku morðmáli var talið að um ástríðu-

morð hefði verið að ræða, þ.e. að herra

Millet hefði viljað losna við konu sína vegna

ástarsambands við unga og myndarlega

þjónustustúlku. Le Cát tókst þó með einarð-

legum málflutningi og með því að benda á

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24