Morgunblaðið - 07.01.1955, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 07.01.1955, Blaðsíða 14
14 MORCUNBLABÍB Föstudagur 7. jan. 1955 rp^-----anc 3c ' 3g...... ar -rac ac, . -ar ar ,_jic -.auc ÚR HELJARGREIPUM SKÁLDSAGA EfTIR A. J. CRONIN Framlíaldssagan 20 skýli, bara að nóttin vildi skella a allt í einu til þess að myrkva J>essar óendanlegu hvítu snjó- breiður. En það var enn hálf- timi, þar til byrjaði að rökkva. Skothríðin hélt áfram, og í þetta skipti enn hnitmiðaðra. — , Ein kúla sprakk rétt hjá þeim, og losaði snjóskafl, sem þaut nið- ' ur hjallann, en stanzaði síðan nokkrum metrum neðar. Jafnvel þær kúlur, sem hitta ekki, hugs- ! aði Harker, geta orsakað svo inikla snjóskriðu, að við gætum. bæði dáið í henni. Önnur kúla þaut fram hjá, og í þetta sinn enn nær. Harker skalf og nötraði og kaldur sviti spratt út um hann •allan. Það var allt annað að taka iifldjarfa ákvörðun um að hættá lífi sínu, eða að horfa á byssu- kúlurnar þjóta allt í kringum mann. Hann fann skyndilega, nærri ómótstæðnega löngun til að gef- a.st upp. Hann haiöi eXki framið neinn giæp. Hann mundi aðeíns veröa senaur til Vin, eða hann taldi sér tru um það, og í fram- tiðinni mundi honum vera neit- að um leyii til að terðast á rúss- neska hernámssvæðmu. Það var voniaust að haLda þessu áíram. Onunr kúla þaut inn i snjóinn. Hann bjost við þvi á hverri siundu að fá kuiu í bakið. Það eina skynsamlega var að fara luður með upprettar hendur. — Hann var að pvi kominn að snúa við, er hann leit á Madeieine, liún var föl, óttaslegin og þreytuieg, en samt honði hún biðjandi a hann og beið eftir því, livað hann segði henni að gera. Hún treystir þér, hugsaði hann, hun truir á þig. Haitu áfram, auminginn þinn, sagði hann við sjálfan sig, haitu átram. Hann tok í hönd Madeleine og þau heidu þvert yfir gilið í átt- ina að dámlum hrygg, sem var þó ekki stærri en snævipakin pufa. Þótt þetta væri i alla staði oiulinægjanai, var þetta bezta vórnin, sem hann gat fundið. — Þegar þau komu ad hryggnum, ciio hann Madeieine niður bak við hann og siðan sópaði hann liluta af snjónum burtu, svo að þau gætu betur huiizt bak við Aættinn. Héoan gæti hann að jninnsta kosti komið skammbyss- unni við. ' Skothríðin hætti skamma stund, pvi næst hoist hún aftur og nu enn akafar en áður, og var nú sKotið á klett, sem var bak við þau. Þeim varð ekki meint af hinni áköfu skothnð, en kraitur sprengingarinnar los- aði snjodyngju, sem íéil fram. Harker helt, að skriðan mundi taka þau, en kletturinn skýldi þeim. Snjóskriðan þaut áfram ineð enaurnýjuðum krafti og hraða niöur gmð, um eitt eða tvö hundruð metra, svo að undir tók í fjöliunum, en þá skali hún á kiett, og þar hrúgaðist snjórinn upp, svo að hann iokaði giiinu aO neðan. I fyrstunni var Harker of íinglaður vegna hins skyndiiega snjófióðs til að átta sig á, hvað líiunverulega hafði skeð, og það var ekki tyrr en eftir nokkrar minútur, að hann varð þess var, að skothríðin var hætt. Hann gægðist varlega yfir klettinn. „ií'arið variega'', sagði Made- leine. „Þetta gæti verið gildra". En Harker hafði risið upp og athugaði nú snjóflóðið. „Snjór- inn hefur iokað skotmarki ^¦beiiTa", sagði hann, „en ég er ^.•Hd 'viss um, að hann hafi- ííka'' lokað leiðinni hingað til okkar". Hann fann, að hún stóð fast við hann og horíði yfir kambinn. „Er engin leið önnur upp gilið?" spurði hún. Hann hristi hófuðið. „Ég man, að ég var einmitt að leita að einhverri leið, þegar við komum að gilinu". Þau horfðu nú á hina risastóru snjódyngju fyrir framan þau. — Það mundi vera ómögulegt fyrir mennina að komast gegnum hana. Og ef engin leið önnur lægi upp á hjallann nú þegar myrkrið væri að skella á ...... Hann hefði getað hrópað upp yfir sig af fögnuði. „Við skulum komast héðan burtu, meðan allt er hljótt", sagði hann. Ofan af fjallatindunum næddu ískaldir vindar, en ekkert gat haft áhrif á hina djúpu fagnaðar- tilfinningu Harkers, það var eins og hann hefði unnið sigur á sjálf- um sér. Hann fann ósjálfrátt, að hann hafði boðið óttanum birg- inn á mestu hættunnar stund. Það skipti engu máli, hversu miklar hættur biðu þeirra, hann mundi ekkert óttast framar. Er þau höfðu gengið stöðugt í tuttugu mínútur, byrjaði að rökkva. Þetta örvaði Harker, sem fór nú að halda, að heppnin væri með þeim, ef til vill tækist þeim að komast yfir, þrátt fyrir allt. Hann skyggndist nú ákaft um, og er þau komu fyrir kletta- snös, sá hann dökkan ferkantað- an díl í dálítilli fjarlægð í norðri. Eftir nokkrar mínútur sá hann að þetta var klunnalegur stein- kofi. Það var komið myrkur, þegar þau komu að kofanum, sem var hrörlegur mjög og á honum var hálfónýt hurð, en engir gluggar. Þegar þau litu inn í kofann, sáu þau, að hann var galtómur nema nokkur strá, sem lágu á moldar- gólfinu. í einu horninu var arinn, kolsvartur og fullur af votri ösku. „Hér er ekkert heitt kaffi að fá", sagði Harker, en hér er að minnsta kosti þurrt. Þér eruð rennvot". Fyrir utan fann hann höggv- inn eldivið, og með honum kveikti hann upp í arninum. — Hann lét Madeleine fara úr frakk anum, og breiddi hann til þerris upp á sperrurnar, en hún sat fast við eldinn. Hún fór úr renn- voutum skónum og sokkunum og setti þá til þerris yið arininn. — Hann tók ftir því að frostbólga var komin á tærnar, og þrátt fyr- ir hlýjuna hríðskalf hún. „Lofið mér að sjá þetta". Hann sagði þetta snögglega til að dylja tilfinningar sínar, en kraup á kné og fór að nudda fætur henn- ar fyrst varlega, en síðan kröftug J lega. Það liðu nokkrar mínútur þar til blóðrásin var komin í samt lag aftur. Um leið og Harker yljaði henni smátt og smátt, fann hann, hvernig ylurinn færðist um hann sjálfan. Nokkrar kartöflur voru í einu horni kofans. Þær voru burrar og moldugar og voru farnar að spíra, en þær voru samt ætar. Hann setti þær í glóðina og sett- ist niður til að horfa á þær soðna. Það leið ekki á löngu þar til þær fóru að springa eins og steiktar hnetur. Þau borðuðu þær með áfergju og skeyttu ekkert um það, þótt þau brenndu sig í fing- urna. „Það er ekki beinlínis hægt að segja að þetta sé eins og á Ritz- hótelinu", sagði hann brosandi, og Madeleine brosti líka, og hann tók eftir því að þetta var í fyrsta sinn, síðan hann hafði kynnst henni, sem hún raunverulega brosti. Til að svala þorstanum, bræddu þau snjó og drukku úr málskönnu, sem þau fundu í kof- anum. Jóhann handfasti ENSK SAGA 78 aðstöðu til að leika knettinum á milli sín, án þess að við fengjum að gert. Að þessu sinni tókst þeim að komast fram hjá vörn okkar og senda knöttinn í mark okkar með óverj- andi skoti. Ein heppnin virðist bjóða annarri heim. Skömmu seinna tókst liði Al Adíls að skora annað mark, okkur til mikillar skapraunar. Við tókum aftur stöðu okkar á vallarmiðjunni, sprengmóðir og hryggir í huga. Ég sá það á svip félaga minna, að þeir voru vonsviknir og daprir í bragði. Ég hafði ekki verið í þjónustu Ríkarðar konungs í nokkur ár án þess að læra það, að það er skylda foringjans framar öllu öðru að vekja traust manna sinna. Ég vissi að ég varð að gera eitthvað óvænt og hjálpa þannig til að snúa ósigri okkar upp í sigur. Um leið og knettinum var kastað niður, reið ég þvert fyrir Al Adíl, reiddi kylfuna vinstra megin við mig og hest minn og sló knöttinn fyrir framan framfæturna á hesti hans. Ég fylgdi knettinum eftir og kom honum til Sarafíns, sem skaut honum fimlega lengra áleiðis, þannig, að ég fékk ráðrúm til að skjóta honum í mark andstæðinganna. Skömmu seinna skoraði Sarafín annað mark með beinu og löngu skoti, sem var svo glæsilega fallegt, að áhorfendur lustu upp háum hrópum af aðdáun og hrifningu. Þannig stóðu þá leikar, að hvort liðið fyrir sig hafði skorað tvö mörk. Við höfðum bjargað okkur frá ósigri, en það var ekki nóg. Mér varð hugsað til Núradíns, sem lá veikur í rúmi sínu og beið þess með eftirvæntingu að frétta um úrslitin, og ég einsetti mér að vinna sigurmarkið. En nú var orðið svo liðið á leikinn, að ef tir aðeins fimm mínútur mundu lúðrarnir vefðá þeyttif'á rfy og leiknum þar með vera lokið*. kæliskápar model 1955 eru nú fyrirliggjandi, fallegri og þægilegri en nokkru sinni áður. Kynnið yður þessa kæliskápa, áður en þér ákveðið kaup annars staðar. HEKLA H.F. Austurstræti 14 — Sími 1687 HELLU-ofnar I í öllum stærðum 1 Gæði á borð við f ¦ beztu erlenda mið- ;¦' stöðvarofna. 5 3 ¦; Eru léttari, minni I 5 fynrferðar, fallegri 5 og mun ódýrari. « m Verðtilboð gefum | við fúslega. - %OFNASMIÐJAN í Húsnœði óskast fyrir léttan iðnað, 30—50 fermetrar Uppl. í síma 6190. REGNKAPUR Aldrei meira úrval af stórum stærðum No. 44 — 46 — 48 — 50 MARKAÐURINN Laugavegi 100

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.