Morgunblaðið - 22.05.1960, Síða 20

20
MORGVNBLAÐ1Ð
Sunnudagur 22. maí 1960
-Shipbrotóm
enn
16
EFTIR W. W. JACOBS

— Eg vona sannarlega, að þér
og frú Jardine hafið ákvarðað
ykkur að koma með okkur, sagði
Carstairs við frú Penrose er þau
gengu saman eftir garðstígnum.
— Ef þér gerið það ekki, er ég
hrseddur um að öll ferðin fari út
um þúfur.
— Hvaða ástæða væri svo sem
til þess? Það hlýtur að vera
fjöldi fólks, sem myndi gleypa
við svona boði.
Carstairs hristi höfuðið. — Ég
kæri mig alls ekki um fjölda
fólks, enda þótt hvaða vinir yð-
ar, sem þér kærðuð yður um að
taka með yður, yrðu auðvitað
velkomnir.
— Og ef þér svo gætuð alls
ekki þolað þá, þegar til kæmi?
sagði frúin, í tilrauna skyni.
— Það myndi engu breyta.
— Ég er hrædd um, að ég sé
vandlátari en þér — eða rétt-
ara sagt eigingjarnari, sagði frú
Penrose. — Ekki kærði ég mig
um að vera á löngu ferðalagi með
fólki, sem ég gæti ekki þolað.
Carstairs stalst til að líta á
hana rannsóknaraugum, og að
því loki?& ákvað hann að leggja
allt á eitt spil. — Vitanlega, svar
aði hann hressilega — en ég væri
fús til að gefa yður skrá yfir alla
gestina, sem ég hef í huga að
bjóða, og svo gætuð þér strikað
út þá, sem þér viljið ekki hafa.
Frú Penrose hló. — Vitleysa!
sagði hún og roðnaði ofurlítið. ■—
Vitanlega dytti mér aldrei í hug
að gera það.
— Svo þér komið þá?
Frú Penrose hikaði. — En ef
þér gerðuð frú Jardine sama til-
boð og gefið henni nafnskrána?
— Ég vil heldur treysta dóm-
greind yðar, sagði Carstairs.
— Hverjir verða með? spurði
hún eftir nokkra þögn.
Carstairs las upp nöfnin. — Og
svo skilst mér frænka mín hafi
boðið Knight og Peplow, lauk
hann talningunni. — Þeir eru
Markús, ég var farin að óttast
að þú kæmir ekki í tæka tíð til
að fara með okkur suður eftir.
Ég kem aldrei of seint í veiði-
hérna hjá okkur, eins og stendur,
bætti hann við.
— Já, sagði frú Penrose
dræmt. — Ég er nú ekki sérlega
hrifin af hr. Knight.
Carstairs veifaði hendinni. —
Strikið þér hann þá út, sagði
hann glaðlega. — Vitanlega verð
ur það vonbrigði fyrir frænku
mína, en samt sem áður ....
— Nei, ég get ekki farið að
breyta yðar ákvörðunum, sagði
frú Penrose og hló við, en hálf-
óánægð þó — Og hvernig haldið
þér að frú Ginnell snerist við
því?
— Henni er það mikið áhuga-
mál, að þér komið, sagði Carsta-
irs, — og hún yrði mjög vonsvik
in ef ekki yrði neitt úr neinu, og
þannig verður það, ef þér viljið
ekki koma. Og mér þykir ólík-
legt, að þér látið strákhvolp á
þessum aldri hafa áhrif á gjörðir
yðar og fyrirætlanir. Eða vilduð
þér ekki gjarna koma, að þessu
frátöldu?
— Jú, mjög gjarna.
— Þá skoða ég það sem útrætt
mál, sagði Carstairs, — og ég
neita því alveg, að einn strákling
ur setji allt saman út um þúfur.
Það væri að gera of mikið úr
honum. Finnst yður ekki?
■— Ég gæti nú varla hugsað
mér að láta hann hafa svo mikil
áhrif.
— Þér komið þá, sagði Carsta-
irs. — Segið þér nú já. Ef þér ger-
ið það ekki, get ég ekki litið upp
á frænku mína framar.
Frúin hikaði enn. — Þakka yð-
ur mjög vel fyrir, sagði hún og
brosti. — Þér hafið lagt svo
mikla ábyrgð á mínar herðar,
að ég gæti ekki neitað yður,
hversu mjög sem mig langaði til
þess.
— Þetta líkar mér, sagði
Carstairs glaður í bragði. — Og
nú skulum við koma og segja
frú Jardine frá þessu. Á mánu-
daginn kemur legg ég af stað til
ferð, Sirrí. Hvenær förum við
Davíð?
Farangurinn er tilbúinn og kom
inn út í bíl. Ert þú til?
að leita að bezta og sterkasta
skipi, sem ég get fundið; og kæri
mig ekkert um, að það sé sérlega
hraðskreitt.
Frú Jardine tók fréttunum
með rósemi, og þar eð hún hafði
fullt traust á dómgreind vinkonu
sinnar, tók hún boðinu með
þökkum. En er hún hafði heyrt
ýms smáatriði í málinu, eftir að
gestirnir voru farnir, var hún
ekki eins hrifin.
— Þetta ættí að geta orðið
mjög gaman, sagði hún dræmt.
— Leiðinlegt, hvað hr. Carstairs
er seinn að skilja. En hvað sem
því líður, getum við enn dregið
okkur í hlé, ef á þarf að halda.
— Ég fer, sagði frú Penrose.
— Ég er búin að lofa því. '
— Þú hefur lofað fyrr, sagði
frú Jardine og kinkaði kolli
íbyggin.
— Hvað áttu við? spurði hin,
snögg í bragði.
— Og ég veit, hversu bindandi
loforð eru, hélt hin áfram tví-
rætt.
Frú Penrose leit á hana, en
þar eð hún hafði gott minni,
stillti hún sig um að fara frek-
ar út í þessa sálma, heldur starði
hún á blómabeð í garðinum og
velti fyrir sér hugmynd, sem hún
hafði snögglega fengið.
— Heldurðu e.ð hr. Carstairs sé
eins einbeittur og hreinskilinn og
hann virðist vera? sagði hún.
— Já, það er ég alveg viss um,
svaraði frú Jardine. — Það er
eini gallinn á honum, sem ég hef
komið auga á. Mér liggur næst að
kalla hann einfaldan. Að vísu er
hann það skemmtilega og við-
kunnanlega, en engu að síður tel
ég hann einfaldan.
— Ætli það nú? spurði frú
Jardine.
Á sömu stundu var Carstairs,
sárþjáður af samvizkubiti, ein-
mitt að kalla sjálfan sig bölvað-
an þorpara.
11.
— Líði þér vel, sagði Biggs
bílstjóri.
Bob Watson, aðstoðarmaður
hans, sem hafði fengið leyfi,
seinni partinn, veifaði hendi og
gekk hressilega burt. En við hlið
ið staðnæmdist hann, og er hann
sá litla veru, sem hafði einmitt
í því bili gengið inn, sneri hann
sér við og gaf Biggs merki. Litla
veran, sem studdi óhreinni hendi
á afar-stóra kinri, hleypti brún-
um og hélt síðan áfram áleiðis
að bílskúrnum. Bob varð forvit-
inn og elti.
— Já, herra! sagði Biggs og
skotraði augum til Bobs. —
Hvað get ég gert fyrir yður,
herra? Nú, hvað .. svei mér ef
mér finnst ekki ég þekkja andlit-
ið. Og einhvern veginn ekki þó.
Þekkir þú það, Bob?
Bob hristi höfuðið. — Ég ?é
ekki annað en þetta sé aðkomu-
inaður, sagði hann efablandinn.
— En það er eins og hann líkist
dálítið þessum strákbjána, hon-
um Albert.
Lofaðu mér aðeins að fá mér
kaffisopa fyrst.
Ég skrifaði Bjarna Flaxon og
sagði að við kæmum við hjá
— Þetta er miklu laglegri
drengur en Albert, sagði Biggs,
— og auk þess feitari.
— Já, en svona gæti nú Albert
okkar vel litið út, éf hann, til
dæmis, hefði kysst hunangsflugu,
sem vildi ekki láta kyssa sig,
sagði Bob.
— Ég er með skilaboð til þín
frá húsbóndanum, sagði drengur
inn með nokkrum erfiðismunum
— út um hægra munnvikið.
— Nú, þetta er þá Albert!
sagði Biggs, með uppgerðar
undrun. Ja, hérna! En hvað þú
ert bragðlegur, Albert. Nú,
vinstri kinnin á þér er bara næst
um fullorðin!
— Tannpína, sagði Albert. —
Tannkýli. Ég á að fara til tann-
læknisins.
— Já, hlauptu þá, drengur
minn, sagði Biggs með góðlátlegu
brosi. — Ekki skulum við tefja
þig. En það er bara synd að eyði-
leggja svona kinn.
— Þú átt að keyra mig, sagði
Albert með óhugnanlegu sigur-
brosi. — Hr. Carstairs sagði það.
.. Til Bosham, það eru þrettán
mílur. Ég hef gaman af að fara
í bíl.
Brosið hvarf af andlitinu á
Biggs, svo fljótt, að furðu
gegndi, og nú stóð hann máttvana
af reiði, frammí fyrir smávaxna
drengnum.
— Mér þykir gaman í bíl, end-
urtók Albert og gerði heiðarlega
tilraun til að sleikja út um. —
Og þú átt að fara af stað tafar-
laust. Hr. Markham er búinn að
síma og fá tíma fyrir mig klukk-
an þrjú. Flýttu þér nú!
Biggs, sem gat varla trúað sín-
um eigin eyrum, greip andann á
lofti og datt meira en í hug að
gera báða bílana ógangfæra. En
þá leit hann á glottandi smettið
á Bob og svipur hans breyttist
samstundis.
— Ef þig langar að fara, Bob,
sagði hann og gekk skref í áttina
til aðstoðarmanns síns, þarftu
ekki annað en segja til.
— Nei, mig langar ekkert, svar
aði hinn og hörfaði undan. Bless
á meðan. Góða ferð!
Fá orð, en sem því svarar kröft
ugri, sem Biggs lét frá sér fara,
drukknuðu í víðáttu bílskúrsins.
Hann reif jakkann sinn niður af
snaga, skellti á sig húfunni, gekk
að vagninum og setti vélina í
gang. Og svo sem til þess að full-
komna reiði hans, kom brytinn
snögglega þangað til hans.
— Hvers vegna flýtirðu þér
ekki? spurði hann drenginn, og
lét eins og Biggs væri ekki til.
— Ég sagði honum að flýta
sér, sagði drengurinn. — Og hann
flýtir sér víst eins og hann getur,
skilst mér.
Einhver ólýsanleg hljóð komu
upp úr Biggs, en hann ksefði þau
jafnharðan.
— Farðu frá! Ég er að koma
út! sagði hann við brytann. Síð-
an ók hann svo hranalega út úr
skúrnum, að brytinn neyddist til
að meta hraðann meira en virðu-
leikann er hann forðaði sér und-
an. Bíllinn hélt áfram ein 60—70
skref, stanzaði síðan til þess að
Albert gæti náð í hann. Tilraun
hans til að setjast við hliðina á
bílstjóranum, var fljótlega að
engu gerð.
— Aftur-í! hreytti hann út úr
sér.
— Ég á að fá að vera framí!
sagði drengurinn önuglega.
— Þú ættir að fá að fara til
þess neðsta, svaraði Biggs kulda
lega. — Komdu þér upp í, ann-
ars fer ég einn. Og feldu þetta
honum. Ég vissi að þig langaði
til að hitta hann og að sjá gamla
huridinn hans hann Bangs.
andlit á þér í vasaklút, ef þú átt
hann til.
Biggs horfði beint fram fyrir
sig, og lézt ekki heyra fyrirmæl-
in, sem brytinn gaf drengnum,
og lutu að því, að hann yrði að
flýta sér til þess að ná til tann-
læknisins á tilteknum tíma. Enn
fremur, að hann væri þarna á
ferð í erindi og þetta væri eng-
inn lystitúr.
— Og prísaðu þig sælan, sagði
Markham, að þú hefur bíl að
fara í og sæmilegan bílstjóra til
að skussa þér.
„Sæmilegi bílstjórinn" sleppti
tengslinu svo snöggt, að Albert
var nærri því oltinn úr sæti
sinu, er bíllinn hnykktist af
stað. En síðan kom hann sér
þægilega fyrir í sætinu, hallaði
3|Utvarpiö
Sunnudagur 22. maí
8.30 Fjörleg músík í morgunsárið.
9.00 Fréttir. — 9.10 Vikan framundan.
9.25 Morguntónleikar: — (10.00 Veð-
urfregnir).
a) Forleikur op. 9 eftir Sigurð
Þórarinsson (Hljómsveit Ríkis-
útvarpsins leikur. Stjórnandi:
Hans Antolitsch).
b) Serenata notturna nr. 6 í D-
dúr (K239) eftir Mozart (Hljóm
sveitin Fílharmonía leikur; —
Otto Klemperer stjórnar).
c) Lofsöngur eftir Beethoven —
(Kim Borg syngur)
d) Fantasía fyrir píanó, hljóm-
sveit og kór eftir Beethoven
(Friedrich Wíihrer, Akademiski
kammerkórinn og Sinfóníu-
hljómsveitin í Vínarborg flytja;
Clemens Krauss stjórnar).
e) „Appalachia", tilbrigði eftir
Deilus um gamlan þrælasöng
(Kór og kgl. fílharmoníuhljóm-
sveitin í Lundúnum flytja: SiT
Thomas Beecham stjórnar).
11.00 Messa í barnaskóla Kópavogs —
(Prestur: Séra Gunnar Arnason.
Organleikari: Guðmundur Matt-
híasson).
12.15—13.15 Hádegisútvarp.
14.00 Miðdegistónleikar: Operan „Mad-
ame Butterfly" eftir Puccini (Vict
oria de los Angeles, Giuseppe di
Stefano, Tito Gobbi, kór og hljóm
sveit Rómaróperunnar flytja;
Gianandrea Gavazzeni stjórnar.
— Þorsteinn Hannesson flytur
flytur skýringar).
15.30 Sunnudagslögin. — (16.30 Veður-
fregnir).
18.30 Barnatími (Baldur Pálmason).
a) Framhaldssaga yngri barn-
anna: „Sagan af Pella rófu-
lausa“; IV. (Einar M. Jónsson
þýðir og les).
b) Telpnakór úr Austurbæjarskól
anum í Reykjavík syngur und-
ir stjórn Guðrúnar Þorsteins-
dóttur.
c) „Mundi og Bína“, frásaga eftir
Halldóru B. Björnsson (Vilborg
Dagbjartsdóttir kennari).
19.25 Veðurfregnir.
19.30 Tónleikar: Harmonikulög.
19.40 Tilkynningar.
20.00 Fréttir. .
20.20 Kórsöngur: Pólýfónkórinn syng-
ur lög eftir Disler, Schutz, Hassl-
er, des Prés, Palestrina, Scarlatti
og Bach. Söngstjóri Ingólfur Guð
brandsson.
21.00 Spurt og spjallað í útvarpssal. —
Þátttakendur: Guðrún Gísladótt-
ir frú, Valborg Bentsdóttir skrif-
stofustjóri, Friðfinnur Olafsson
forstjóri og Karl Halldórsson toll-
vörður. Sigurður Magnússon full-
trúi stýrir umræðum.
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.05 Danslög.
23.30 Dagskrárlok.
Mánudagur 23. maí
8.00—10.20 Morgunútvarp (Bæn — 8.05
Morgunleikfimi — 8.15 Tónleikar
— 8.30 Fréttir — 8.40 Tónleikar —
10.10 Veðurfregnir).
12.00 Hádegisútvarp.
15.00—16.30 Miðdegisútvarp.
16.30 Veðurfregnir.
19.00 Þingfréttir. — Tónleíkar.
19.25 Veðurfregnir.
19.40 Tilkynningar.
20.00 Fréttir.
20.30 Hljómsveit Ríkisútvarpsins leik-
ur; Hans Antolitsch stjórnar:
a) „Astargleði*4 og „Astarsorg'*
eftir Kreisler.
b) Spánskir dansar eftir Moszkow
skí.
c) „Hjartasár" eftir Grieg.
d) „Listamannalíf“, vals eftir Jo-
hann Strauss.
21.00 Um daginn og veginn (Gísli Hall-
dórsson verkfræðingur).
21.20 Tónleikar: „Havanaise“ eftir
Saint-Saéns (Campoli leikur með
sinfóníuhljómsveit Lundúna; Ana
tole Fistoulari stjórnar).
21.30 Italíubréf frá Eggert Stefánssyni
söngvara (Andrés Björnsson flyt-
ur). —
21.45 Tvísöngur: Rosanna Carteri og
Giuseppe di Stefano syngja dú-
etta úr óperum.
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.10 Búnaðarþáttur: Garðræktin (Oli
Valur Hansson ráðunautur).
22.25 Kammertónleikar: Strengjakvart-
ett nr. 2 í f-moll op. 5 eftir Carl
Nielsen (Musica Vitaliskvartett-
inn leikur).
23.00 Dagskrárlok.
— Þú gefur hundinum hálfsfestina! En mér, nei, ég fæ
enga — en hundurinn!
a
r
í
á
á