Morgunblaðið - 21.02.1961, Blaðsíða 15

Morgunblaðið - 21.02.1961, Blaðsíða 15
Þriðjudagur 21. febrúar 1961 MORGVNBLAÐIÐ 15 %fc^^»^^M»Wi#»^M»<M<Í<»g»«W»W>#»i^^^»%*^^%' Eyjar m m "*T Framhald af bls. 10. Jum kringumstæðum við vinnu sina, framhjá nýju flökunarvél jlinni, sem kostaði 2,3 millj. og *var aðeins notuð í 2 mánuði jjí fyrra og stönzum við stóran fsaltfiskstafla. — Hefði allt gegnið sinn eðlilega gang, þá •hefði saltfiskur komið úr Wþurrkhúsinu í febrúar og þessi jxstafli farið inn, segir Sighvat- jjur. — Verkfallið að klára bókavörðinn ÍEinn mann hitti ég þó, sem hefur nóg að gera. Það er Har- .aldur Guðnason, bókavörður. i— Verkfallið er alveg að drepa 'mig, segir hann. Við höfum 'opið þrjá tíma á dag og einn daginn fóru út 360 bindi. í janúar í fyrra voru lánaðar 2700 bækur, en núna 4200. Það er ekki svo lítil aukning. Flest- ir eiga líka árskort og þá er engin útgjaldaaukning að fá sér bók. Færeyingurinn Tom Hurst hefur beðið alla vertíðina, eins og línuballarnir á bak við hann. Og heima bíða hans kona og svartur köttur. Mosin er dýr í rekstri Sigríður í Klöpp er ein af i^þeim verkakonum, sem eru í verkfalli í Vestmannaeyjum. Hún var að kaupa sér tölur í vefnaðarvörubúð, þegar við rákumst á hana. Hún kvaðst ekkert hafa unnið síðan um miðjan desember og vera orð- in leið á aðgerðarleysinu. Þetta væri þó venjulega bezti tíminn hjá sér. Það er enginn annar við- sfciptavinur í búðinni og af- greiðslumaðurinn segir að varla komi maður inn. Ein og ein kona kaupi enn tölur eða prjónagarn. Það sé allt og sumt. Sömu sögu hafa allir kaupmenn í Eyjum að segja. Jafnvel í matvörubúðunum hafa viðskiptin dregist mjög saman, fólk er greinilega far- (ið að spara við sig matarkaup- in. — Nú kemur inn hressilegur maður: — Jæja, Maggi minn, þú ætlar að kaupa af mér víx- il eða skrifa upp á hann, seg- ir hann og hlær. Ég verð að fara að slá fyrir tóbaki í nös- ína'..En bau °sk°P sem hverfa í nösina á honum benda til þess að fyrir því iþurfi þó nokk urn víxil. Hann kveðst heita Kristófer og einhver segir að [hann gegni mikilli ábyrgðar- stöðu, sé nokkurs konar dömu málaráðherra, þ. e. a. s. komi aðkomustúlkunum í einni Ihraðfrystistöðinni fyrir. __ Ég hefi aðeins tvær núna, seg- ,ir Kristófer, og hef ekkert að , gera við fleiri. Hann veit sjálf- sagt hvað hann er að segja, því kunnugir segja að venjulega hafi hann um 80 á sinni kónnu. Heima bíða kona og svartur köttur Tom Hurst kom fyrir hálf- um öðrum nlánuði frá Trang- isvogi í Færeyjum á vertíð í Vestmannaeyjum. Hann er búinn að vera 6 vertíðir þar, kom þló ekki í fyrra, af því þá leystist bannið heima svo seint og nú hefur hann setið í sex vikur í Vestmannaeyjum, og beðið. — Það er alltaf eitt- hvað að segir hann, ef ekki heima, þá hér. — Hvað eru komnir margir Færeyingar til Eyja? Vissuð þið ekki að verkfall var yfir- vofandi áður en þið fóruð? — Við erum milli 40 og 50 komnir, en í hitteðfyrra voru um 200 Færeyingar hér, stúlk- unar meðtaldar. Jú, við höfð- um haft spurnir af verkfalli, en duttu ekki í hug þessi ó- sköp. Það er svo langt á milli ferða, að það þýddi ekki að bíða. — Áttu konu og börn heima? — Bara konu og svartan kött! — Konunni hlýtur að leið- ast að missa þig til íslands marga mánuði úr ári hverju, jafnvel þó hún hafi svarta köttinn hjá sér. Er hún ekki hrædd um þig fyrir blómarós- unum í Vestmannaeyjum? Tom verður kímileitur og gjóar augunum á viðstadda. — Við skulum sleppa því segir hann svo, og auðvitað gerum við það. — Og hvað nú? Á hverju lifirðu? — Ég borða hjá útgerðinni. Það er ekkert að gera annað en bíða, segir Tom. Maður kemst ekki heim. — Hvað gera sjómenn heima hjá þér núna? — Þeir eru á línu heima og sigla til Englands, en til þess þarf svo lítinn mannskap. Það er ekki fyrr en í endaðan marz að Grænlandsfiskiríið á stóru bátunum byrjar. Þá er saltað og það er mannfrekara. Tom talar íslenzku eins og innfæddur. Hann var hér líka í tæp sex ár á stríðsárunum við að vefa hjá Sigurjóni á Álafossi. — En ég vill miklu heldur vera á sjónum^ segir hann. Hún er ósköp óheilbrigð þessi verksmiðjuvinna. Fiskur og hressing Alls staðar þar sem ég kem í bænum er nýr fiskur á borð- um. í fyrstu furða ég mig á þessu. En skýringin er sú að það er látið óátalið þó trillurn- ar rói, þegar gefur, svo bæjar- búar hafi í soðið. Einn trillu- sjómann hitti ég á förnum vegi. Hann var með póstsend- ingu af ákveðinni lögun und- ir hendinni. — Þeir hjálpa mér svolítið að beita í sjálfboða- vinnu, til að gera eitthvað, og þá þykir mér gaman að gefa þeim soðningu, sígarettu og kannski svolitla hressingu í staðinn, segir hann. Já, vel á minnst. Hvernig skyldi vera með hressinguna á þessum síðustu og verstu tím- um. Löggin kemur til Eyja gegnum póstinn og ég held upp á pósthús og gægist þar inn. Pakkar með þessari á- kveðnu lögun þekja tvö borð. Þó segir af greiðslustúlkan mér að þetta sé ekkert líkt m,agn og á sama tíma í fyrra. En er að aukast núna, bætir hún við. — Annars er miklu minna að gera hér almennt en þá. Það er svo miklu minna inn- leyst af almennum verzlunar- kröfum, bætir hún við. Það er alls staðar sama sag- an, lítið að gera. —E.Pá. Mat löggjafans á brautryoj- endastarfi Jóns Þorsteinssonar ÍMILLI Lindargötu og Sölvhóls- ,götu liggur sund eitt, sem nefnt er Skuggasund. Við suðurenda þess eru tvær byggingar sitt hvoru megin götunnar, íþrótta- skóli Jóns Þorsteinssonar að vest an, en höfuðstöðvar Framsóknar flokksins að austan. Hugsjónamenn stofnuðu hvort tveggja, Jón skóla sinn, en Tryggvi Þórhallsson Framsókn- arflokkinn. — Margt var líkt með mönnum þessum, báðir vildu fagra glímu, hrein brögð, en höfðu andstyggð á hvers kyns bolabrögðum. Báðir höfðu sama markmið — að koma þjóinni úr kútnum, þannig að hér mætti búa samhent, dja»fhuga og bjarg Jálna þjóð, sem gæti bein í baki horft björtum augum til framtíð arinnar. En margt fer öðruvísi en ætlað er, glímureglur Tryggva hentuðú eigi flokksbræðrum hans í Fram 'sóknarflokknum, hann varð að hrekjast úr flokknum og fór aðra leið í stjórnmálunum úr 'því. Síðan þetta var eru liðnir Inokkrir áratugir, og er því fróð legt að athuga þessar stofnanir dag. Jón er fiuttur með skóla sinn úr þaklofti Austurstrætis 14 skólahús sitt á horni Skugga- sunds og Lindargötu og Fram- sóknarflokkurinn hefur fengið aðsetur gegnt honum í Edduhús- inu. Jón hefur haldið uppteknum hætti, kennt sjúkraleikfimi sína, þannig að þúsundir manna hafa í bókstaflegum skUningi rétt sig úr kútnum fyrir tilverkn að hans. — Bogið bak, hrygg- skekkja, ilsig og alls kyns fóta- mein hafa þar verið bætt með ágætri samvinnu lækna og Jóns. — Þar að auki er glíman enn stunduð þar af kappi og bola- brögðin fordæmd sem fyrrum. — Skólinn leigður til fimleika og hvers kyns knattleika. Jafnframt var vinnustofa og annað heimil snillingsins Kjar- vals í húsi Jóns um langt árabil. Líkamsmennt og fagrar listir eru þar einnig í hávegum hafðar. Einhver hefði nú talið, að slík starfsemi væri jákvæð í bezta lagi og hlyti hugsjónamaðurinn — Ur ýmsum áttum Framh. af bls. 12. á þessu sviðji — aðeins Bandaríkin og Svíþjóð munu hafa framleitt meira. Kanada er svo fjórði helzti aðilinn í þessari samkeppni. — Ef miðað er við fólksfjölda, er- um við aftur á móti tvímæla laust mesta „minkaþjóð" í heimi, sagði Dagens Nyheder. (Það eru fleiri en íslending- ar, sem reyna að krækja sér í met á ýmsum sviðum með því að beita höfðatöluregl- unni!) — Ekki liggja enn fyr ir algerlega nákvæmar tölur um framleiðslu og sölu minkaskinna árið 1960 í hin- um ýmsu löndum, er hana stunda, en 1959 voru seldar 5,7 milljónir skinna í Banda- ríkjunum, 1 millj. í Kanada og ein í Svíþjóð, 0,9 millj. í Dan mörku, 0,7 millj. í Noregi og 0,3 millj. í Finnlandi. — Dag ens Nyheder gefur þá skýr- ingu á því, að það fullyrðir, að Danmörk sé nú komin fram úr Kanada, að fram- leiðslan á Norðurlöndum hafi verið í stöðugum og örum vexti undanfarin ár, en hins vegar hafi loðdýraræktin í Kanada staðið nokkurn veg- inn í stað um alllangt skeið. •A Duttlungar kvenna Eins og sjá má af fram- anskráðu, eru helztu minka- ræktarlönd heimsins í Norð- ur-Ameríku og Skandinavíu. Þannig má t. d. nefna, að í svo stóru landi sem Frakk- landi hefir ársframleiðsla minkaskinna ekki enn kom- izt yfir 50 þúsund skinn — en aftur á móti er nú tekið að bera allmjög á samkeppni úr austurátt. Er þar fyrst og 'fremst um að ræða Japan og Sov.étrikin. í Sovétríkjunum hefir verið gerð 7 ára áætlun um minkauppeldi, en sam- kvæmt henni skal skinna- framleiðslan vera komin upp í 1,5 millj. skinna árið 1965. — En, segir hið danska blað, greinilega með nokkru stolti, ¦— eins og gerist í landbún- aðinum, leggja hinir dönsku loðdýraræktarmenn megin- áherzlu á að framleiða gæða- vöru. En „gæðin" eru dálitið afstæð á þessu sviði, og þess vegna er ekki nóg, að unnið sé af fullkominni samvizku- semi á hinum 2500 loðdýra- Á því stóð heldur eigi. And- búgörðum í Danmörku — einnig verður að koma til náin samvinna við sölusam- tök framleiðendanna, en þar skortir víst ekkert á. í verzl- un með minkaskinn gilda nefnilega almenn efnahags- lögmál og raunveruleg gæði vörurinar oft á tíðum minna en duttlungar tízkukónganna og kvenfólksins. — Auk þess sem áherzla er lögð á það með margvíslegri kynblönd- un að fá fram stór og falleg dýr, verða loðdýraræktar- menn sífellt að vera við því búnir að þurfa að „breyta" framleiðslunni eftir því, hvaða skinnagerðir eru — eða virðast munu verða — mest eftirspurðar. verðskuldað þakklæti frá Al- þingi ag ríkisstjórn að launura Á því stóð heldur ekki. And- býlingurinn beitti sér fyrir því 1 ríkisstjórn þeirri, er fór með völd í landinu í júní 1957, að Alþingi samþykkti með 1,44/1957 sérstaka þakkargjörð til Jóns Þorsteinssonar. — Var það kr. 417.000.00 stóreignaskatt. ur sem örlítill þakklætisvottur fyrir einstaklega jákvætt ævi- starf. Dæmi Tryggva er einnig lær- dómsríkt, því það sýnir, að hve mikill, sem sá hugsjónamaður er, sem stofnar til stjórnmálasam- taka, þá á hann ávallt á hættu að lenda í samfylgd manna, sem í ofurkappi sínu þeyta lúðra sína svo hátt, að hugsjónin týnist í hávaðanum. Það vill þó þóðinni 1 íI happs, að í dag fer með völd í landinu ríkisstjórn, sem hefur bæði vilja og þor til að leiSrétta það herfi- lega misrétti, sem helstefna Vinstri stjórnarinnar sálugu leiddi yfir þjóðfélagsþegnaiia. Alþingi er nú einnig skipað nýj- um mönnum, en óhappaþingið frá 1957 hefur verið svopt um- boði þjóðarinnar. Því er það einróma krafa þjóð- arinnar, að hið nýja Alþingi láti Jón Þorsteinsson eigi liggja ó- bættan hjá garði. Margvísleg afbrigði eðli sínu nefndur og lengi eingöngu Minkurinn er í dökkbrúnn að lit, „standard-minkur", vel var það nær hann, sem í boði var, bæði austanhafs og vestan. Með margvíslegri kynblöndun hef- ir svo tekizt að fá fram ný litarafbrigði — svart og hvítt og flest þar á milli. — Svo- nefndur safir-minkur er nú í einna mestu dálæti. Hann er ljós- eða gráblár, „barna- barn" tveggja annarra af- brigða: hins málmlita „aleuti- an" og „silverblue". Afkvæmi þessara tveggja tegunda verð ur aftur á móti „standard- minkur", þ. e. hinn uppruna- legi, dökkbrúni. — Auk þess sem menn hafa fengið fram ýmis litarafbrigði við blönd- un, hefir tekizt að koma upp „nýju" minkakyni, sem er næstum helmingi stærra en hið upphaflega kyn. Þarna eru enn margvíslegir mögu- leikar fyrir hendi. — • — Eitt minkaskinn kostar að meðaltali rúmar 100 krónur (danskar), að sögn Dagens Nyheder, — en þó geta viss- ar tegundir komizt í 4—5 sinnum hærra verð (1 d. kr. = ísl. kr. 5,51). — Því reikna Danir verðmæti ársframleiðsl unnar 1960 a. m. k. rúmlega 100 milljónir kr. — en meira en 90% þeirrar upphæðar fá þeir í „hörðum" gjaldeyri, þar sem meginhluti fram- Ieiðslunnar er fluttur út. — Já, það virðist borga sig býsna vel að stunda minka- raekt — ef rétt er að farið. Ðregið hjáFáki HINN 15. febrúar var dregið í íbúðarhappdrætti hestamannafé- lagsins Fáks og kom upp núm' erið 13899. Getur eigandi þesj númers vitjað vinningsins í skrifstofu Fáks. ( Birt án ábyrgð ar). 1 Byggingasamvinnufélag starfsmanna Rvíkurbæjar. Aðalfundur Aðalfundur félagsins verður haldinn á skrifstofu þeas, þriðjudaginn 26. febrúar M. 17.15. Dagskrá. Venjuleg aðalfundarstört. Stjómin. Cisli Einarsson héraðsdómslögmaður Málflutningsskrifstofa. - ; Laugavegi 20B. — Sími 1965L RAGNAR JONSSON hæstaréttarlögmáður' zzt'- Lögfræðistörf og eignauimsýsla Vonarstr. 4 VR-húsinu; S. 17752 Gólfslípunfn Barmahlíð 33. — ,Siwi 1365X HILMAR FOSS lögg. skjalþ. og dómt. Hafnarstræti 11 — Sími 14824 Lynghaga 4. Sími 19333. v Sigurður Ólason hæstaréttarlögmaður Þorvaldur Lúðvíksson. ~ héraðsdómslögmaður Málflutningsskrifstofa. ' Austurstræti 14 — Sími 1-55-35.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.