Morgunblaðið - 28.09.1965, Blaðsíða 25

MORCUNBLADIÐ
25
/ Þriðjuda^ir^S. sept. 1965
SARPIDONS SAGA STERKA X— K~ Teiknari: ARTHUR ÖLAFSSON
l>egar þriöji dagur kom, bjó
Hjörviður lið sitt og skipaði til
landgöngu. Tók þá að drífa mik
ill mannfjöldi af skipunum. Þá
mælti jarlsson til manna sinna:
„Vér eigum við mikið ofur-
efli að skipta .Er það sýnt, að
þeir treysta upp á liðsfjöldann
og þykjast hafa ráð vort í hendi
og munum vér nú verða að leita
oss ráða og vera eigi aðgjörðar-
lausir. Skulum við nú hlaupa á
þá, jafnótt og þeir flytjast í
land, ef vér gætum nokkru af
þeim fækkað, áður en þeir
koma á fylkingu."
Þetta þótti mönnum hans
ráð. Æddu þeir sem ólm ljón
móti víkingum og hjuggu nið-
ur hvern flokk, jafnótt og á
land kom, og gekk sú hríð lengi
dags. Hjörviður sá, að lið hans
hrundi niður þúsundum sam-
an, svo öll sjávarströndin var
þakin dauðra manna búkum, en
sjórinn rauöur sem blóð langt
fram. Hjörviður hamaðist þá
og öskraði sem ljón. Skipar
hann að leggja dreka sicum sem
næst landi að verða má og
skjóta bryggju af honum upp í
fjöruna. Og sem það var gjört,
æðir hann fyrstur á bryggjuna
og menn hans eftir honum.
Veiðimaður nýkominn frá
myrkustu Afríku var að segja frá
sevintýrum sínum:
— Svo var það eitt sinn að ég
var að snæða morgunverð út í
frumskóginum, að ljón kom svo
nærri mér að ég gat fundið andar
drátt þess leika um hálsinn á
mér. Og hvað haldið þið að ég
hafi gert?
— Brett upp kragann, svar-
aði einn áheyrenda.
Sjálfsafgreiðsla.
— Veiztu hvað bjórkassinn
sagði við ölgerðarmennina, þegar
þeir voru að bera hann út í bíl-
inn.
•— Nei, það veit ég ekki.
— Farið varlega með mig, pilt-
ar, ég er fullur.
t resando, ungfrú, cresando.
Við þurfum að flýta okkur.
Kennarinn: Pétur, hvar held-
urðu að guð sé í dag?
Pétur: — í baðherberginu
heima.
Kennarinn: — Hvers vegna í
ósköpunum heldurðu það.
Pétur: Vegna þess að þegar ég
var að fara í skólann heyrði ég
pabba segja: — Drottinn minn,
hvað ætlarðu eiginlega að vera
lengi að baða þig.
JAMES BOND ->f— —>f« ->f ->f-« Eftir IAN FLEMING
— Jæja vinur, farðu nú úr fötunum. an áhuga á hreysti þinni. Ég ætla að fá
Byssumaðurinn notar gamla lögregha-
Reynir þú að streitast á móti mun einn af mér svolítið kaffi. Hvort þú lifir eða ekki,
brellu til þess að hindra það að Bond kom-
félögum mínum brjóta á þér fingur.
byggist algjörlega á þvi, hvort þú verður ist nálægt Le Chiffre.
— Okkur er alvara og við höfum eng- viðræðugóður á eftir.
J Ú M B ó —-)<— Teiknari: J. M O R A
Nokkrir skuggar snerust um hver ann-
an í myrkrinu. Það var svo sem ekkert
skritið, að einhver hefði njósnað um
Júmbó og lækninn meðan stóð á hinum
leynilega fundi þeirra. En til allrar ham-
ingju voru þeir viðbúnir..
_ ..... á meðan Júmbó hljóp í gagn-
stæða átt við lækninn til þess að koma
ékunna manninum að óvörum, komst
læknirinn að baki honum og tókst að slá
hann í höfuðið.
— Náðuð þér honum? sagði Júmbó. —
Já, var svarið. Ég veit ekki, hver það er,
en það er samt bezt að mér tókst að ná
honum. Ég vildi óska, að allir okkar óvin-
ir væru eins auðveldir í meðförum og
þessi.
KVIKSJA

k-

Fróðleiksmolar til gagns og gamans
HIN MIKLA HOLLUSTA —
Þegar Dominique de Vic, land-
stjóri í Amiens og Calais og
varaherforingi í Frakklandi,
fékk skot í fótinn, sem eyði-
lagði vöðvann í hægra fætinum
árið 1586, gat hann ekki leng-
ur setið hest. Hann dró sig því
í hlé og settist að á sveitasetri
sínu í Guyenne. En þegar hann
þremur árum síðar frétti að
Henrik III. hefði verið myrtur
og að nýi konungurinn þarfn-
aðist hjálpar, lét hann saga af
sér fótinn, seldi helming eigna
sinna og bauð Henrik IV. alla
sína fjárhagslegu og hemaðar-
legu aðstoð. Þó að hann væri
einfættur tók hann þátt í mörg-
um orrustum, m.a. var hann í
orrustunni við Ivry (14. marz
1590), þar sem konungurinn
bauð mönnum sínum að fylgja
sér, en þeir greindu hann á
hvítri hjálmfjöður. Þegar Han-
rik, 20 árum síðar féll fyrir
hendi morðingja varð hinn holll
Dominique svo sleginn, að hann
missti meðvitund tveimur dög-
um eftir að hann hafði séð stað-
inn, sem konungurinn féll á. —
Daginn eftir var hann allur.