Morgunblaðið - 02.04.1966, Side 11

Latt^rdagur 2. apríl 196.6
MORGUNBLAÐIÐ
11
Þuríður Einarsdottir
Minning
ÞURÍÐUR var fædd 25. júlí
1882 í Svartárkoti í Bárðardal,
dóttir hjónanna Einars Friðriks-
fionar í Hrappsstaðaseli Þor-
grímssonar í Hraunkoti Marteins
sonar bónda í Garði og Guð-
rúnar Jónsdóttur bónda í Bald-
ursheimi Illugasonar.
Foreldrar Þuríðar ihófu bú-
skap í Syðri-Neslöndum, en flutt
ust 1872 að Svartárkoti, með
elzta son sinn Jón Frímann. Þar
búa þau síðan allt til ársins
1895, að Einar hefur makaskipti
við Sölva Magnússon á Reykja-
hlíð og Svartárkoti, og flyzt
þangað í fardögum með fjöl-
skyldu sína, og höfðu nú átta
börn bætzt í hópinn, þau: Illugi
Arinbjörn, Guðrún Friðrika,
Ingólfur Isfeld Þuríður, Sigurð-
ur, Anna Sigríður, Maria og
Jónas.
I þessum myndarlega og glað-
væra systkiaahóp elst Þuríður
upp og þótti snemma gjörvileg
stúlka, svo hún var send til náms
við Kvennaskólann á Akureyri
og var þar 1901-3.
Arið 1906 giftist hún Þórhalli
Hallgrímssyni frá Vogum Péturs-
sonar og stofna þau heimili þar
og bjuggu æ síðan á þriðjungi
jarðarinnar í sambýli við bræð-
ur Þórhallar, þá Jónas og Sig-
fús.
Eignuðust þau hjón átta börn,
en af þeim eru þrjú látin, þau
ölöf, Kristjana og Hermann, en
(þau sem hér lifa eru: Halldóra,
kennari á Akureyri, ókvænt;
Hallgrímur, bóndi í Vogum,
kvæntur Önnu Vilfríði Skarp-
héðinsdóttur; Kristján, bifreiða-
stjóri, Björk, kvæntur Önnu
Elinorsdóttur; Einar Gunnar,
bóndi í Vogum, ókvæntur; Ást-
hildur, húsfreyja á Akureyri,
kvænt Páli Halldórssyni.
Ég sem þetta rita átti því láni
að fagna að dvelja fimm sumur
hjá þessum heiðurshjónum. Þar
var svo gott að vera, að engan
stað hefði ég fremur kosið mér
til handa eða öðrum, sem ég
vildi einkar vel.
Fór þar saman bæði^alúðlegir
húsbændur og unaðslega fagurt
og heillandi umhverfi, auk þess
sem mannfjöldi á þessum þrem-
ur heimilum í Vogum var oftast
um og yfir 35 rnanns, svo engan
(þurfti að baga fámennið, sem nú
er svo oft kvartað yfir í sveit-
unum.
Er ég kom til rninmar fyrstu
6umardvalar hjá þeim hjónum,
1936 var þjóðvegurinn aðeins kom
inn rétt norður fyrir Kálfaströnd,
6vo enn voru samgöngur mikið
stundaðar á vatninu á vélbátum,
en þeim héldu þá uppi þeir Dag-
bjartur í Álftagerði og Jón í
Syðri-Neslöndum.
Mátti þá segja að Mývatns-
sveitin væri að heita ósnortin af
bílamenningunni og öllum þeim
hávaða og ryki, sem henni fylg-
ir.
íði betur en það, þegar hún
brauzt út á hlaðvarpa um hávet-
ur með grjón til snjótittlinga,
sem hún vissi þar ' soltna og
hrjáða. Á svellbunka féll hún
og mjaðmarbrotnaði, en ekki
æðraðist hún, heldur gladdist
með vinum sínum, sem höfðu þó
alténd fengið saðningu.
Þannig fer alltaf mannkosta-
fólki, sem hefur frá upphafi sett
sér að taka áhættu kærleikans
og standa og falla með henni.
Með Þuríði og Þórhalli var
ákaflega kært og lifðu þau í ást-
úðlegu hjónabandi allt þar til
er Þórhallur lézt 22.12 1941. Bjó
hún síðan áfram í Vogum með
sonum sínum, allt þar til er hún
varð fyrir því áfalli er að fram-
an greinir, því upp frá því dvaldi
hún oft langdvölum á sjúkrahús-
um og nú síðustu árin hjá Ást-
hildi dóttur sinni á Akureyri og
manni hennar Páli. Þuríður and-
aðist 14. febrúar sl.
Þuríður hafði lengi þróð end-
urfundina við mann sinn og
börn þeirra, er á undan voru
gengin, og mun þar áreiðanlega
hafa orðið fagnaðarfundur, er
hún bættist í þeirra hóp.
í hrauninu suður af Vogum er
grasi vaxinn bolli með einkar
fallegum birkitrjám. Er þetta
líkt og komið sé að vin í eyði-
mörk.
Þennan stað nefna Vogungar
Paradís og þykir slíkt nafn vel
við eiga. Þuríður vissi, að með
lífi sínu hér hafði hún áunnið sér
þeirra heimkynna handan landa-
mæranna, sem að sinu leyti yrðu
ekki ósvipuð trjálundinum fagra
í Vogahrauninu.
Þar átti hún góða heimkomu
vísa, því þar bíða vinir í varpa,.
sem von er á gesti.
Leifur Sveinsson.
NÝL.EGA er dáin hjá dóttur
sinni á Akureyri, húsfrú Þuríð-
ur Einarsdóttir frá Vogum, 83
ára að aldri. Við vorum æsku-
vinkonur og héldum alla tíð við
okkar kynnum, því langar mig
að kveðja hana með nokkrum
minningarorðum.
Við Þuríður vorum skóla- og
bekkjarsystur frá kvennaskólan-
um á Akureyri, það var tveggja
ára skóli. Ég var þá 16 ára, hún
20. Ég var lang yngst í bekknum
og fákunnandi á margan hátt,
hún þroskuð stúlka framúrskar-
andi vel að sér í öllum verkleg-
um greinum og dugleg að sama
‘skapi. Ég man að hún saumaði
t.d. jakkaföt á bróður sinn full-
orðinn. Ég var feimin og hlédræg
en það fór fljótt af mér gagn-
vart Þuríði, hún var svo eisku-
lega .einlæg og hlý í viðmóti,
þeim skapeinkennum hélt hún
alla ævi. Eiginlega leit ég hana
alltaf sömu augum og ég gerði
við okkar fyrstu kynní.
Þuríður Einarsdóttir var fædd
í Svartárkoti í Bárðardal, en
fluttist 13 ára með foreldrum
sínum að Reykjahlíð í Mývatns-
sveit. Þaðan giftist hún ung að
aldri Þórhalli Hallgrímssyni frá
Vogum við Mývatn. Þar bjuggu
þau allan sinn búskap og eftir að
maður hennar lézt, bjó hún þar
áfram með sonum sínum, þar til
þeir tóku við búinu. Seinustu ár-
in dvaldist hún ýmist heima í
Vogum eða á Akureyri, en þar
voru búsettar tvær dætur henn-
ar, sem önnuðust móður sína
með einstakri elsku og alúð. Þau
Þórhallur og Þuríður eignuðust
8 börn, eitt bamanna dó í
bernsku og tvö uppkomin og var
það mikill harmur, sem kveðinn
var að heimilinu við fráfall
þeirra. Öll voru börn þeirra
hjóna sérlega mannvænleg og
fjölskyldan tengd hinum sterk-
ustu tryggðaböndum, svo að það
var eins og maður væri vinur
þeirra allra, ef maður tengdist
einhverjum af fjölskyldunni vin-
áttuþöndum.
Eg kom að Vogum í fyrsta
sinni sumarið 1911, var iþá að
skoða Þingeyjarsýslurnar ognot-
aði tækifærið til þess að heilsa
upp á mína elskulegu skólasyst-
ur.
Hún var þá gift fyrir nokkrum
árum og átti tvær ungar dætur.
Hún var svo hamingjusöm, að
það var eins og geislum stafaði
frá henni. Ég sé Mývatnssveitina
enn í dag í ljóma þessarar fy.rstu
komu þangað, og var þó ekki
Vogabærinn háreistur í þá daga.
Seinna réðist ein stjúpdóttir
mín um sumartíma að Vogum, til
Þórhalls og Þuríðar. Hún batzt
svo sterkum böndum, að þau eru
óslitin enn, urðu þau kynni til
þess, að ungir drengir úr fjöl-
skyldu okkar urðu fastir sumar-
gestir hjá þessu góða fólki og
kynntust töfrum sveitar og fólks,
sem bezt mátti verðá.
Dóttir mín var þar einnig sum-
argestur um árabil, öllum leið
vel á þessu mannmarga heimili,
undir vökulum augum húsráð-
enda, sem þrátt fyrir þunga önn
dagsins gáfu alltaf tíma til að
líta eftir þörfum litlu gestanna.
Það er gott að kynnast góðu
fólki, það er fjársjóður, sem
ekki gengur úr sér eða lækkar
í verði. Þær minningar gefa
manni von um að hið góða í
heiminum kunni þó ef til vill að
sigra að lokum og minning
Þuríðar frá Vogum er í minni
vitund fölskvalaus minning um
góðvild og hjartahlýju.
Blessuð sé minning hennar.
Aðalbjörg Sigurðardóttir.
Bæjarstæðið í Vogum er með
afbrigðum fallegt og útsýn það-
an út á vatnið og til suðurfjall-
anna, Bláfjalls og Sellandafjalls
er ólýsanlega fögur, en Dyngju-
fjöli og Dyngjujökull sjást enn
s\innar, ef skyggni er gott. Ekki
er lakara að líta til vesturs, þar
sem Vindbelgjarfjall rís í hljóð-
látri tign sinni og vatnið oft
spegilslétt með allar sínar eyjar
og hólma.
Þannig var umhverfið, sem
Þuríður i Vogum ól mestan aldur
sinn í.
Það hefur verið sagt, að um-
hverfið móti manninn, og kann
að vera mikið til í þeim orðum,
því allt líf Þuríðar var með þeim
hætti, að vel hæfði hinu fagra
umhverfi. Hún var kona, sem
ávallt fór fyrst á fætur og gekk
siðast til hvíldar. Hún mátti ekk-
ert, aumt sjá, engan vita svang-
an né kaldan, og hún hélt sinni
stefnu aUt til hinztu stundar.
Það lýsir kannske ekkert Þur-
Sjóliðajakkarnir fást í
Verzluninni Holt
alltaf sama lága verðið.
Verzlunin Holt
Skólavörðustíg 22.
Nýja Ljósprentsstofan
er flutt að Skúlagötu 63 (Fossbergshúsið).
Sími 19222.
Fermlngarúrið
í ár er HOHMElt
ROAMER herraúr frá kr. 1450,00
ROAMER dömuúr frá kr. 1600,00
TVÍMÆLALAUST BEZTU ÚRIN
MIÐAÐ VIÐ VERÐ.
Sigurður Jónusson, úrsmiður
Bergstaðastræti — (Laugavegi 10)