Morgunblaðið - 15.08.1968, Qupperneq 12

12
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 15. ÁGÚST 196«
Á KOLKUGRUNNIOG í VÍKURÁL
manna í þeaaum túr er Krist-
mundur bátsmaður annar stýri-
maður en Gylfi aftur á móti
bátsmaður.
Kristmundur aegir frá í mess-
anum:
— Ég var á Jörundi og við vor
um á síldartrolli í Ermasundinu
og allt í einu fengum við flug-
— Þú blásvarti, hund-
heiðni fiskur
— Eftir Björn
ÞAÐ ER sunnudagur í dag og
hann Jóngeir bryti ætlar ekki
að gera það endasleppt. Kótel-
ettur og þríréttað um hádegið og
svo þetta makalausa kalda borð
urn kvöldið.
Ég ætla ekki að reyna að lýsa
kalda borðinu og þó Jóngeir hafi
tekið sér far með Regina Maris
í fyrra, þá held ég ekki að
hann hafi lært það þar umborð.
Taka verður með í reikninginn,
að möguleikar til að framreiða
skreytt kalt borð á togara hljóta
að vera takmarkaðir en svo er
þó ekki að sjá hjá Jóngeiri, það
er ems og honum takist að töfra
fram hina furðulegustu rétti með
alls kyns skrauti og skarti.
— Ég var fyrst hjá Ríkisskip
segir Jóngeir, var þjónn í nokk
ur r, en nú er ég búinn að vera
á togurunum í að ég held tíu
ár. Maður lærði ýmislegt þarna
á ríkisskipunum og það var ágætt
að vera þar.
— Er þetta ekki fjári erfitt,
þegar þú hefur bara óvanan með
þér eins og nú? spyr ég.
— Nei, fjanda kornið, þetta
bjargast einhvern veginn, segir
Jóngeir og brosir.
Jóngeir fór með Regina Maris
svo eru líka aðrir hér um borð
sem brugðu sér til Mallorca í
sumarfríinu í fyrra, og þeir
kunna frá ýmsu að segja úr
þeirri ferð.
Annars standa þeir í ýmsu
strákarnir hér um borð t.d. var
hringt í hann Héðin í gær og
sagt að hann væri búinn að fá
lánið úr Lífeyrissjóðnum. 'Héðin
stendur í húsakaupum og fékk
rúmar þrjúhundruð þúsund lán-
aðar úr Lífeyrissjóði togara-
manna.
Gíróreikningar og bankastjórar
Við sitjum nokkrir afturí og
spjölium. Á dagskrá eru gíró-
reiknmgar og bankamál.
Ég reyni að segja allt, sem ég
veit um gíró og við komumst að
þeirri niðurstöðu, að notkun
slíkra reikninga sé heppileg fyr
ir sjómenn.
Talið berst að bankastjórum
og víxiltökum. Reynsla manna er
misjöfn. Einn segir:
Bjarman
— Það var fjári hart hér um
árið Ég í húsbyggingu og mig
vantaði peninga og miður desem
ber og þá til lítils að bera nið-
ur í bönkunum. Ég átti talsverða
upphæð á bók' í einum bank-
anum en verst var, að það var
ársbók, og ég hafði ekki sagt
henni upp. Ég í bankastjórann
og bað hann um víxil að upp-
hæð svona þriðjung þess, sem ég
átti inn á bókinni. En það
var sko ekki því að heilsa, að
ég fengi peninginn. Bankastjór-
inn hinn versti, sagði, ég væri
bölvaður bjáni að segja ekki
upp bókinni á réttum tíma, og
ég fór tómhentur frá honum.
Já, það var helvíti hart að
eiga peningana inni og geta svo
ekki kríað út smá hengingar-
Ián.
Siglt fyrir Horn.
Annar segir þennan umrædda
bankastjóra vera ágætis mann
og sífellda hjálparhellu.
— Ég man aldrei eftir að hafa
farið tómhentur út frá honum,
það liggur við hann hafi sótzt
eftir að redda mér, segir hann.
Svo er talað um aðstöðumun-
inn fyrir sunnan og norðan.
— Það er allt þarna fyrir
sunnan, og við erum alltaf látn-
ir sitja á hakanum. Taktu bara
Meðan þeim er ausið út fyrir
sunnan stöndum við uppi tóm-
hentir. Já við verðum alltaf út
undan, segir einin.
Þeir hafa ýmislegt til síns máls
piltarnir og því er ekki að neita
að aðstaða sjómanna almennt er
snöggt um lakari til alls kyns
útréttinga en hinna, sem í landi
sitja.
Við erum rétt rúmlega búnir
að afgreiða flesta bankastjórana
á Akureyri, þegar véLsímahring-
ingin heyrist og kallað er: (Hífa.
Mest er það karfi, sem við
fiskum hérna á vesturslóðum
en þó slæðast einstaka steinbít-
ar með. Stórir og feitir stein-
bítar. Steinbíturinn er ekki fríð
ur fiskur og stundum finnst mér
eins og ég sjái .á honum grát-
kiprur, þegar hann engist með
opinn kjaftinn og reynir að ná í
festu. Strákarnir leika sér að
því áð láta þann bláa bíta
í skaftið á karfagoggnum svo
kvikindið stendur stíft út í loft-
ið.
Þegar ég horfi á steinbítinn
dettur mér í hug þula, sem sagt
var að Runki á Króknum hefði
haft yfir einum blámanni, sem
gerzt hafði full nærgöngull við
hann. En þulan er eitthvað á
þessa leið:
Þú þinn blásvarti hundheiðni
fiskur
h v rnig vogar þú þér að bíta
sannkristinn, heilagan
nýendurfæddan mann í fótinn?
Þú skalt yerða steiktur við hinn
eilífa eld
og framseldur hinum synduga
lýði
í Sódóma, Gómorra og Helvíti.
Runki var þekktur prédikari
á Króknum á árunum fyrir stríð
og nú hefur Jóhannes Geir, list-
málari endurnýjað frægð hans
með því að mála af honum ó-
dauðlega mynd þar sem karl
veifar heilagri ritningu yfir
syndugum lýðnum.
Gulllax og spœldar
lummur
Það er mánudagskvöld og ein-
hver nýbúinn að tala um dag-
inn og veginn í útvarpinu. Á
dekkinu liggja nokkrir gulllaxar
sem verið er að skola út.
— Þetta þykir fínn matur í
Karlinn í hólnum.
Þýzkalandi, segir Sverrir skip-
stjóri.
Gulllaxinn er, að því er ég
bezt veit, af síldfiskaættinni að-
eins stærri en síld en mjög á-
þekkur í útliti. Það er líka
skötuselur í Vörpunni en hann
er einhver alljótasti fiskur, sem
maður yfirleitt sér. Skötuselur
þýkir herramannsfæða í Eng-
landi en hér er honum fleygt.
Einn hér um borð er mikill
náttúruskoðari og hirðir mikið
af kuðungum og skeljum, sýður
þetta og pússar og tekur með
sér heim.
í kabyssunni er fyrsti meist-
ari að steikja lummur og fer að
öllu faglega. Siggi annar kokk-
ur kemur blaðskellandi upp í
brú og kallar:
— Vitið þið, að meistarinn er
að spæla lummur.
Þær gereist ýmsar spæling-
arnar hér um borð, því þegar
Siggi annar kokkur vill fá gott
veður hjá karlinum þá færir
hann honum brauð og spæld egg
í hólinn með kvöldkaffinu og þá
er karlinn til með að segja:
— Þú getur vel orðið kokk-
ur með tímanum, Siggi minn.
Annars hefur Siggi trúað mér
fyrir því, að hann sé bara að
leysa af í þessum túr en hann
langi á dekkið næst. Þegar ég
segi að hann sé kannski of ung-
ur þá bendir hann á Jóa, sem
hann segir vera yngri í árinu,
en Jói er yngsti maður áhafn-
arinnar, ljóshærður longintes
hjálparmaður við fremri gálga.
FÍugvélarmótor í trollinu
Annar stýrimaður og bátsmað
ur eru verkstjórar á dekkinu og
stjórna spilinu í köstum og híf-
ingum.
Vegna fjarvistar fyrsta stýri-
vélarmótor upp í trollinu. Þetta
var glansandi fínn mótor með
tréskrúfu. Sennilega eitthvað
kominn til ára sinna. Þegar við
komum til lands í Englandi
komu offíserar um borð og vildu
fá mótorinn. Guðmundur Jör.
eigandi skipsins, sem var með
okkur, hélt nú ekki nema gjald
kæmi á móti. Upp úr þessu
varð mikið þjar.k og hótuðu offí-
serarnir öllu illu, jafnvel að
senda mannskap um borð og láta
hirða mótorinn, en Guðmundur
sat fast við sinn k'eip: Enginn
mótor nema peningarnir komi á
borðið. Að lokum var málið settl
að með því að Bretarnir fengu
látúnsplötu sem hafði verið fest
við mótorinn og á hana skráð
númer og heiti.
Við sigldum svo seinna með
mótorinn til Þýzkalands og þar
var hann seldur fyrir gott verð.
Já hann er enginn skussi í'
bissnesnum hann Guðmundur
Jör, bætir Kristmundur við og
brosir.
Sonur Kristmundar er m'eð
honum á sjónum, en hann er gam
all nemandi minn og nú í Kenn-
araskólanum.
Það hlýjar manni alltaf um
hjartaræturnar að sjá ga-mla
nemendur, sem augsýnilega eru
á réttri leið til þroska og mann-
dóms.
Skipið er hlaðið alveg upp í
mæni.
Það eru tveir lestarmenn á
hverri vakt og hlutverk þeirra
um borð er sízt veigaminna en
annarra. í fyrsta lagi þurfa þeir
að sjá um, að fiskurinn fái næg-
an ís og veltur á miklu, að það
sé gert af samvizkusemi svo góð
vara komi að landi. Einnig verða
lestarmennirnir að sortéra fisk-
inn, þannig að t.d. karfinn fari
á sinn stað og stórþorskurinn í
sína stíu o.sfrv.
f sambandi við lestina dettur
mér í hug saga, sem ég hef ein-
'hvern tíma heyrt en hún var á
þá leið, að í einhverju kauptún-
inu var kominn nýr, stór bátur
og tveir bændur á bryggjunni,
þegar hann kom að úr fyrstu
veiðiferðinni og varð þá öðrum
þeirra að orði:
— Nei, sjáðu skipið er bara
hlaðið alveg upp í mæni.
f lúgarnum búa hásetarnir.
Lúgarinn er á tveim hæðum,
uppi er setustofa og svefnpláss
fyrir sex og einnig salerni og
þvottakltífi með rennandi vatni,
sem er víst ekki á öllum togur-
unum, en niðri eru sextán koj-
ur. í öllum kojunum er ljós, svo
hver og einn getur lesið eins
lengi og hann vill án þess að
valda félögum sínum óþægind-
um.
Yfirmainnaliðið er afturí í eins,
tveggja og átta manna káetum.
Það þykir að sjálfsögðu nokkur
virðingarvottur að fá að liggja
aftur í.
Nú er kominn fimmtudagur og
Framhald á bls. 17
Pokinn og múkkarnir.