Morgunblaðið - 26.07.1969, Side 20

20
MORíGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 26. JÚLÍ 196»
Hrúturinn, 21. marz — 19. apríl.
Vertu úti, meðan þú getur, og eyddu deginum skynsamlega.
Nautið, 20. april — 20. maí.
Tíminn flýgur, þvi að þú ferð að gera við eitthvað heima.
Tvíburarnir, 21. maí — 20. júní.
Taktu þátt í kirkjumálefnum í dag, og rcyndu að finna leið til
að vinna þér létt.
Krabbinn, 21. júní — 22. júlí
Reyndu að hugsa af alefli, þvi að eitthvað hefur farið aflögu.
Ljónið, 23. júlí — 22. ágúst.
Reyndu að vinna sem mest fyrri partinn, og hvíldu þig síðan vel
seinni hluta dags.
Meyjan, 23. ágúst — 22. september.
Farðu í smáferðir ,og vertu eins mikið úti og þú getur.
Vogin, 23. september — 22. október.
Reyndu að heimsækja fólk, og vera úti, hressa upp á gamla vin-
áttu.
Sporðdrekinn, 23. október. — 21. nóvember.
Reyndu að staðfesta fasteignasamninga, og kynntu fólk, sem er
þér mikils virði. Eyddu nokkrum tíma í að skipuleggja.
Bogmaðurinn, 22. nóvember — 21. desemb-er.
Þú eyðir deginum vel í að betrumbæta heimili þitt og vinnuað-
stæður.
Steingeitin, 22. desember — 19. janúar.
Þú skalt úmögulega reyna að halda áfram að spyrja, þar sem
augljóst er, að fólk vill ekki segja þér sannleikann.
Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar.
Fólk er alltaf að togast á um eitthvað, sem ekki skiptir miklu
máli. Utanaðkomandi fólk skapar vandræði.
Fiskarnir, 19. febrúar — 20. marz.
Vertu stilltur, og reyndu að semja, þegar ættingjar byrja að rifast.
irgefin, en hér og þar voru ein-
stöku stólar og borð, sem höfðu
verið skilin eftir úti. En ef nátt-
myrkrið hlífði þeim, þá sýndi
það þá að minnsta kosti líka,
sem einu hreyfanlegu hlutina
þarna.
— Mér finnst eins og öll borg-
in sé að horfa á okkur. Við höf-
um byrgt á okkur anölitin, en
gerum samt vart við okkur. Það
er ekki hægt að missa sjónar á
okkur, er það?
Pont muldraði eitthvað til sam
þykkis. Hann gat séð og fundið
þessa einangrun allt í kring um
þá. Eina hljóð:ð kom frá bílnum
sjálfum og það, sem var ekki
annað en veik suða að degi til,
var nú óviðkunnanlegur hávaði,
sem vel var hægt að miða út og
elta. Og þar eð þeir vissu, að
verið var að leita að þeim, fanrxst
þeim þeir vera enn meira áber-
andi. Tucker kallaði upp: —
Hérna erum við, Leboeuf! Þú
sérð ekki framan í okkur, en
þú veizt að þetta erum við, eða
hvað? Þú sérð ljósin hjá okkur
og veiðiþefvísin þín segir ykkur
að við séum héma.
Pont yppti öxlum. — Við gerð
um eina seiðvillu.
Tucker, sem vissi að Pont var
alveg sama sinnis og hann, lét
þetta gott heita.
— Jæja, það er nú ekki til
nein rétt regla. En ég er hrædd-
astur vegna Denise og prófess-
orsins. Nú veit óaldarflokkurinn
hans Capelli hvar þau eru, og
setjum nú svo, að þeir ráðist að
þeim?
Pont steig á benzínið, rétt eins
og honum væri nú orðið sama
um allan hávaða. Hann kveikti
ökuljósin um leið og þeir óku
út úr bænium. — Það held ég
ekki, sagði hann loksins. Þeir
geta ekki haldið þessum morðuim
áfram óendanlega og þess er
heldur engin þörf, hvað Denise
og prófessorinn snertir. Þeirra
hlutverk var aðeins verndandi
og óvirkt, þeir hafa engar sann-
anir og við höfum ekki sagt
þeim alla söguna. En við eruim
einu virku aðilarnir. Og það er-
um við, sem þeir sækjast eftir.
Tucker líkaði þetta ekki alls-
_ - - - -
kostar. — Það var því líkast
sem Pont væri að reyna að sann
færa sjálfan sig. — Þegar við
komum til Túnis, verðum við að
biðja Khayar að vernda þau.
— Ef þú gerir það, dettur Cap
elli það versta í hug.
Tucker þagnaði og var í
þungu skapi, en eins og lifnaði
snöggt við, þegar Pont bætti við:
Það koma ljós á eftir okkur og
draga óðum inn á okkur.
Ósjálfrátt hnipraði Tucker sig
saman í sætinu og tók eftir því,
að Pont gerði slíkt hið sama.
Nú voru þeir úti á opnum veg-
inum, og ólívumar, vínekrur og
ræktað land til beggja handa.
Stundum skein ljósið á sofandi
Bedúína, spölkom frá veginum.
— Hefur þig aldrei langað til
að vera vopnaður? spurði Tucker
og kencndi löngunar í röddinmi.
Brosið á Pont var draugalegt
í bjarmanum frá mælaborðinu.
— Það eir galli á þessum byseum,
að þeim hættir svo til að hleypa
af í ótíma.
— Heldur vildi ég nú samt
hafa eina á mér, eins og nú er
ástatt. Hann nálgast okkur óð-
um.
— Hann gæti eins vel verið al
veg meinlaus.
— Eigum við ekki að láta sem
hamn sé það alls ekki, ha? — og
geta gert okkur von um að
sleppa lifandi.
Pont kinkaði kolli. — Allir
menn em óvinir okkar þangað
til við erum búndr að ganga frá
Capelli.
Bíllinn, sem á eftir þeim var,
kom nú þjótandi, gerði bendingu
með ljósunum um að hann ætlaði
fram úr, en lækkaði svo ljósin
aftur. Tucker og Pont lækkuðu
sig emn í sætinu og um leið og
hirnn bíllinn kom á hlið við þá,
snerti hann hemilinn með fæt-
imum, rétti úr sér er hann fann
afturhjólin taka í, en svo var
hinn farinm fram úr og rauðu
ljósin fjarlægðust með ofsa-
hraða.
Báðir mennimir þögðu stund-
arkorn, vel vitandi, að þar með
þurfti þessu ekki að vera lokið,
því að ekkert var hægara en
sitja fyrir þeim á strjálbyggðum
vegi eins og þessum. Tucker var
að skoða vegakortið og dró
strik á það með vísifingri. Pont
talaði fyrir munn hans: — í um
það bil fimm kílómetra fjarlægð
héðan, er beygja til hægri, til
Hergla. Þó að við tökum hama,
verðum við samt að koma aftuir
á aðalveginm lengra í burtu.
— Já, það sé ég. Tucker lét
vasaljós skína á kortið. — En
við Enfidaville gætum við beygt
til vinstri, upp í fjöllin og þar
gæfcuim við komizt aftur, eftir
einni eða tveimur leiðum.
— Og það er sama sem, að
ef þeir eru að sitja fyrir okkur,
þá hlýtur það að vera milli
Hergla og Enfidaville, eina vega
spottanum, þar sem engir þver-
vegir eru.
— Hvað eigum við þá að gera?
Það leið mokkur stund áður
en Pont svaraði. Hamn virtist nú
alveg úthvíldur og fingurnir rétt
snertu stýrið og hann hafði
dregið talsvert úr ferðinni. Nú
ók harnn ekki á meira en fjörutíu
og fimm mílma hraða. — Við för-
um út af veginum við aðra beygj
una til Hergla og bíðum þar.
— Já, það væri líklega bezt.
Heldurðu, að þeir komi til baka
að gá að okkur?
— Þeir hljóta að gera það, eft
ir nokkurn tíma.
— Þú heldirr, að þeir séu
hérna á undan okkur?
Pomt leit ofuxlítið við.
— Heldurðu ekki, að þú værir
það í þeirra sporum?
Fjörutíu mínútum seinna
sneru þeir út af veginum og
sikildu eftir hjólför í sandin-
um, að hálfhuldum stað við jað-
arinn á pálmalundi. Þeir stað-
næmdust í sbuggamum, en tungls
skinið nægði til þess að varpa
skuggum og glitra á króminu á
bílnuim. Og undir vissu hornd,
blikaði líka á rúðumar. Þetta
var alls ekki heppilegur felustað-
ur, en ef lengra væri farið tók
við laus sandur, þar sem þeir
mundu sitja fastir.
— Jæja, nú brennum við
brýrnar að baki okkur, sagði
Pont, um leið og hann losaði vél
arhlífina og greip í mótorarm-
imn, sem hann stakk í vasa sinn.
Nóttin var svo kyrr, að ekki
einu Sinni eitt pálmablað bærðist.
Þeir gengu nú yfir veginn, en
þar var litið Skjól. Þeir stönz-
uðu þar samt ek'ki, heldur gengu
ofurlítið til baka, svo að þeir
voru skáhallt frá bílnum, sem
þeir gátu ekki lengur.séð, nema
ofurlítið blik á framrúðunini.
Spölkorn frá veginum lögðúst
þeir niður í sandinm, þar sem
ekki voru nema mokkrir gras
toppar, og nú var aðal-vandamál
ið að halda sér vakamdi, svo að
þeir töluðu saman í hálfum hljóð
um og rifjuðu upp atburði dags-
ins.
Gamall flutningabíll kom
skröltandi eftir veginum og
glumdi í brúsunum, sem voru á
pallinum. Þeir heyrðu í honium
löngu áðúr en þeir sáu ljósin og
löngu eftir að hann var horfimn.
Myrkrið féll á aftur og nóttin
var óhugnanlega kyrr.
Þeir voru báðir um það bil
að sofna, þegar þeir fundu ofur-
lítinn skjálfta undir sér. Og síð
an sáu þeir í fjarska ljósgeisla,
sem skófu himininn, líkast ljós-
kastara og loks kom bíll í ljóe.
Hann kom úr áttinni frá Túnis.
Þeir grófu sig enn betur í sand-
inn og héldu höfðinu niðri, og
biðu.
Það var fljótt sýnilegt af ljós-
unum, sem nálguðust, að ekill-
inn var ekkert að flýta sér.
Hann lét Ijósið skína á rummana
til beggja handa. Það skein líka
á vegarbrúnina. Mennimir fóru
að velta því fyrir sér, hvort
þeim mundi vera, óhætt svo
skammt frá vegimum.
Þegar bíllinn var kominin
framhjá þeim, hefðu báðir getað
svarið, að hann hefði hægt ofur-
lítið á sér, rétt um það leyti,
sem hann var alveg á móts við
þá, því að hávaðinin í vélinmd
hafði breytzt, en rétt svo, að
þeir heyrðu það. Og þegar bíll-
inn var horfinn, voru þeir enn
að brjóta heilanm um þetta.
Tucker skreið áfram í áttina
að veginum og lagði eyrað við
jörð. Pont skreið við hliðina á
Tucker, sem sagði: — Hann er
stanzaður. Ekki horfinn, bara
stanzaður.
— Þá skulum við ganga spöl-
korn eftir veginum.
Þeir gengu nú hratt í sömu
átt og bíllinn, en lögðust svo nið
ur aftur í svartasta skugganum,
sem þeir gátu fundið. Tucker
hélt áfram þessum indíánaleik
sínum að hlusta við jörðina, og
eftir stundarkorn tilkynnti
hann, að hann heyrði eitthvað.
Bíllinn fór laglega að því að
nálgast þá. Hann ók ljóslaust
og fór eins hægt og unnt var í
hæsta gir. Það heyrðist sama
sem ekkert til hans, því að sann
ast að segja var hvinurinn
í hjólbörðunum á malbikinu
hærri en hljóðið í vélinni. En
það var tunglskinið, sem kom
upp um hann.
Tucker og Pont biðu og héldu
niðri í sér amdamxm, og gerðu
sér ljóst, að þótt þeir hefðu
heyrt rétt, leysti það engan
vanda. Næstum hljóðlaust fór
bíllinn enn einu sinni framhjá
þeim en nú í öfuga átt. Hann
Ferðafólk
Hinar vinsælu eins dags hringferðir í Þjórsárdal eru á sunnu-
dögum og miðvikudögum.
Meðal annars er komið í Gjána, að Stöng og Hjálparfossi,
sömuleiðis er ekið um virkjunarsvæðið við Búrfell og fram-
kvaemdir þar skoðaðar. Á austurleið er komið að Skálholti.
Upplýsingar gefur B.S.Í , Umferðarmiðstöðinni, sími 22300.
LANDLEIÐIR H.F.
rr VpV; UllUl'fflfo 1?-: r /ft'jfr ASKUR' ltVÐUU
Uilili’<CÍ\\\\ 11 VÐUK GIjÓÐARST. grísakótei„kttuk
GRILIAÐA KJÚKIiNGA
HEIjGAR1VL\TINN ROAST BEEF GIXÍÐARSTIiKT IAMR
"MlmlfímW HAM BORGARA DJIJPSTEIKTAN FISK
suáurlandtilmiut 14 sími 38550 m
K 0 SI - tjöldin komin oitur
Tjaldborð og stólar — Vindsængur,
vindsængurpumpur, tjalddýnur,
svefnpokar, gassuðutæki og Ijós —
Hælar, tjaldsúlur og tjaldhimnar —
ALLT FYRIR VEIÐINA
tdrMmviLU N.'/ Laugavegi 164,
sími 21901.