Morgunblaðið - 30.09.1975, Qupperneq 32

32
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 30. SEPTEMBER 1975
Miðdegisverður
hjá galdrakarli
gerði ég mér ekki grein fyrir hvernig
herbergið var lýst. En svo komst ég að
raun um að ljósið kom frá nokkrum
pottablómum sem ég hef aldrei séð fyrr.
Á þeim voru ljósir, rauðir, gulir og bláir
ávextir á stærð við tómata. Þetta voru
ekki litaðar rafmagnsperur, því ég kom
við eina, og hún var frekar köld og múk
eins og ávöxtur. „Jæja,“ sagð Leakey,
„hvað getið þér hugsað yður að borða?“
„Ah, bara það sem þér eigið,“ sagði ég.
„Þér getið fengið hvað sem þér viljið“,
.sagði hann. „Veljið yður einhverja
súpu.“
Ég hélt að hann fengi ef til vill matinn
frá veitingastofu, svo ég sagði: „Mig
langar í Borsch“, sem er rússnesk
rauðrófusúpa með þykkum rjóma.
„Gott,“ sagði hann. „Hún kemur eftir
andartak. En segið mér hafið þér nokkuð
á móti því að hún sé framreidd á minn
venjulega hátt? Er auðvelt að hræða
yður?“
„Nei, ekkert sérstaklega,“ sagði ég.
„Það var gott. Þá kalla ég á þjóninn
minn, en ég vil aðvara yður, að hann er
svolítið einkennilegur.“
Samstundis lét hr. Leakey eyrna-
sneplana sína smella að höfðinu. Það
kvað við hér um bil eins og þegar maður
klappar saman lófunum, bara ekki svo
hátt. Upp úr stórri koparfötu á stærð vió
þvottaketil, sem stóð í einu horni
stofunnar, kom eitthvað sem ég hélt í
fyrstu að væri stór, slímug slanga. En svo
varð ég var við að þetta var með sog-
skálar eftir endilangri hliðinni, og að
þetta var kolkrabbaarmur.
Þessi armur opnaði skáp og tók út
handklæði sem hann notaði til að þurrka
næsta arm, sem kom í ljós. Þurri
armurinn sogaði sig fast að veggnum
með sogskálunum sfnum. Smátt og smátt
kom allt dýrið í ljós, þurrkaði sér og
skreið upp á vegginn. Þetta var sá stærsti
kolkrabbi sem ég nokkurn tímann hef
séð. Hver armur var tæpir þrfr metrar á
lengd, og búkurinn var eins og stór
sekkur. Hann skreið upp með veggnum
og þvert yfir loftið með aðstoð sog-
skálanna. Þegar hann var kominn yfir
borðið, hélt hann sér fast með einum
armi, og notaði hina sjö til að ná í diska,
hnífa og gaffla úr skápnum fyrir ofan
bókahillu'rnar, og lagði á borðið.
„Þetta er Oliver, þjónninn minn,“
sagði hr. Leakey. „Hann er duglegri en
nokkur manneskja, því hann hefur fleiri
arma til að vinna með og getur haldið um
Sagan af töfra-
bandinu bláa
En strákur kvaðst fús til að fara, og
ljónin löbbuðu með honum. Þegar hann
kom að aldingarðinum, klifraði hann upp
í eitt tréð og át eins mörg epli og hann
gat í sig troðið, og ekki var hann kominn
niður úr trénu aftur, fyrr en hann stein-
sofnaði, en ljónin lögðust í kringum
hann. Þriðja daginn komu bræður risans.
En það var lítill mannsbragur á þeim,
þeir komu æðandi eins og mannýgt naut
og voru að furða sig á, hver hefði lagst til
svefns í þeirra eigin aldingarði, og sögð-
ust skyldu mola hann mélinu smærra.
En ljónin ruku upp og réðust á risana og
rifu þá í sundur, svo ekki varð mjög
mikið eftir af þeim, og síðan lögðust
ljónin allt í kringum piltinn aftur. Hann
vaknaði ekki fyrr en liðið var á daginn,
og þegar hann var búinn að núa stýrurn-
ar úr augunum, fór hann aö furða sig á
því, hvað eiginlega hefði gengið á í kring-
um hann.
En þegar piltur kom heim í höllina, sá
hann þar unga stúlku, sem hafði fylgst
með þvi, sem gerðist, og hún sagði: „Þú
getur þakkað Guði fyrir að þú varst ekki í
þessum bardaga, því annars væri ekki
mikið af þér heldur.“
„Hvað segirðu? Ekki mikið eftir af
mér?“ sagði piltur. „Það er nú ekki mikil
hætta á því að svoleiðis fari fyrir mér.“
Svo bað hún hann að koma inn, svo hún
gæti talað við hann, því ekki sagðist hún
hafa séð mennskan mann, síðan hún kom
í höll þessa.
■SfctföND Sfó-t-vf
Þetta er alþekkt sýningaratriAi á alis konar sirkusum. Hrekklaust
fólk sem þetta sér f fyrsta skipti undrast stórlega sjónhverfingu
þessa, — en þetta er sem sé það sem gerist.
Kvikmyndahandrit aö moröi
Eftir Lillian
O'Donnell
Þýðandi Jóhanna
Kristjónsdóttir.
59
— Skiljió þér eitt orð af því
sem maðurinn er að fara, JK?
— Marietta Shaw og Arthur
Talmey höfðu verið le.vnilega gift
f þrjá mánuði, hélt David áfram.
— Hún gekk með barn hans. Og
ég býst við að þér getið ekki látist
vita um það, Hagen. Hún hlýtur
að hafa trúað sfnum gamla og
trygga vini fyrir þvf?
— Nei, nei, hún orðaði það
ekki, svaraði Hagen og hristi
höfuðið f sffellu. — Ég ... ég
hafði ... hafði enga hugmynd um
... Hún var búin að skrifa undir
samninginn við kvikmyndafyrir-
tækið og hún var áfjáð f að hefja
vinnu hið allra fyrsta. 6g get
skilið — svona ef út f það er farfð
— að hún hafi óskað að halda
giftingu og væntanlegu barni
levndu til að byrja með — og
gagnvart almenningi, enda þótt
mér þyki bað skrftið þvf að nú
þykir jafnan mikill plús fyrir
leikara að búa við fagurt fjöl-
skyldulff og er ekki sfðri auglýs-
ing en hvað annað. En frá því —
og að kasta fyrir róða þvf tæki-
færi sem henni bauðst til að koma
og slá í gegn aftur. Nei! Hvers
vegna hefði hún átt að gera það?
Hún hefur varla verið komin svo
langt á leið ...
— Þér lituð á hana sem hálm-
stráið, ekki satt? sagði David
þverlega. — Hagen Associated er
f þann veginn að verða gjaldþrota
um þessar mundir og þér vonuð-
ust eftir þvf að Mariettu Shaw
tækist að koma þvf á réttan kjöl á
nýjan leik ...
— Hagen Associated er traust-
ara en nokkru sinni fyrr, mót-
mælti Hagen. — Það cr að vfsu
rétt að ég hef þurft að gera
ákveðnar breytingar á rekstri
fyrlrtækisins og ég varð að láta
frá mér nokkur systurfyrirtæki
mfn. En ég var fyrir löngu búinn
að kippa því öllu f lag. Og reyndar
höfum við fleiri skjólstæðinga en
við getum sinnt, svo að ég tel
þvert á móti að við höfum verið
að gera Mariettu mikinn greiða
með þvf að taka upp samband við
hana á ný.
— Ætli það nú, Ilagen?
— Þetta er heilagur sann-
leikur! Spyrjið bara JK! Hann
getur staðfest þetta allt saman.
Það er f fyrsta skipti núna að ég
heyri að hún hafi skipt um
skoðun varðandi Hollywood-
ferðina. Ég sver það. Ég hafði
heldur enga hugmynd um að hún
væri gift og ætti von á barni. Þér
VERÐIÐ að trúa mér, heyrið þér
það! Segið nú lögreglunni að það
sé rétt að hvorugur okkar hafi
vifað um þetta, JK!
En gamli maðurinn var ekki á
þeim buxunum að styðja hann.
— Þér sneruð aftur tii Holly-
wood einsamall og ég hef aldrei
fengið skýringu á þvf, hvers
vegna þér tókuð hana ekki með
Hagen!
— Vegna þess hún vildi ein-
faldlega hafa þetta svona. Þér
vitið það ósköp vel. Munið þér
ekki að ég sagði yður það?
1 örvæntingu sinni sneri Hagen
sér aftur að lögreglumönnunum.
— Marietta orðaði það aldrei
... Ja, ef hún hefur cinhverra
hluta vegna skípt um skoðun
hefði hún að minnsta kosti sagt
öðrum okkar frá þvf... Hún hafði
aldrei gengið á bak orða sinna ...
Nei hvorugur okkar hafði
minnsta hugboð um það ... sagði
Hagen ofurlágt svo að varla
heyrðist.
David gaf lögregluþjónunum
við dyrnar bendingu. Og inn gekk
nú Elvira Foster.
— Ungfrú Foster býr í fbúðinni
hérna innar við ganginn, sagði
David til skýringar.
Svo sneri hann sér að ungfrú
Foster, sem reyndi af öllum
mætti að sýna stfllingu.
— Ungfrú Forster. A mðnu-
daginn fóruð þér heim úr vinnu
skömmu eftir hádegi, ekki rétt.
Þér voruð komnar heim þegar
klukkuna vantaði fimm mfnútur f
tóif og þegar þér genguð ínn f
húsið sáuð þér að lyftan var uppi.
Þér ýttuð á hnappinn og sðuð að
lyftan var stödd hér á þessari
hæð. Þess vegna urðuð þér vægast
sagt dálftið undrandi á þvf að það
var ekki nágranni yðar Mary
Hudgin sem kom út úr lyftunni
en að viðkomandi þaut út, náfölur
og æstur. Þckkið þér þennan
aðila meðal víðstaddra, ungfrú
Forster?
Hún vætti varirnar óróleg á
svip og lét augun hvarfla yfir
samkunduna.
— Já, það er þessi maður
þarna! sagði hún og kinkaði kolli
í áttina að Hagen.
— NEI! æpti Hagen tryllings-
lega.
— Jú, það er HANN, staðhæfði
ungfrúin og virtist hafa aukist
verulega kjarkur. — Ég hafði séð
hann tvisvar sinnum áður, bæði á
miðvikudag og á fimmtudag í
vikunni á undan. Það var snemma
um kvöld, Ifklega um hálfátta-
leytið, þegar ég kom heim eftlr að
hafa fengið mér kviildvcrð ...
Hann var þá í fylgd með ungfrú
Hudgin ... ungfrú Shaw meina ég
og þau fóru saman út. Ég hugsaði
með mér að hann ætlaði að fylgja
henni til lcikhússins, þar scm