Morgunblaðið - 09.03.1977, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 09.03.1977, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 9. MARZ 1977 <,j- rafp/nu S Og ég minni vrtur á að segja sannleikann og ekkert nema sannleikann — látirt lögfræð- inginn um hitt. Ætli inniskór hafi funrii/t á hótelharnum í morgun? Já. en kennari — Þú grætur? BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Það er tiltölulega algengt, að spilari þurfi að spila sér í óhag þegar sagnhafi hefur náð tökum á tiltekinni stöðu. En það er mun sjaldgæfara, að varnarspilarar þurfi tvisvar, í sama spili, að gefa slag þegar sagnhafa hentar. Eftir að hafa opnað á einu grandi varð vestur sagnhafi í þrem gröndum en norður og suð- ur sögðu alltaf pass. Gjafari vestur, norður og suður á hættu. Norður ^ S. 105 II. 109843 T. K976 L. 82 Vestur S. D93 II. ÁKI) T. 1)2 L. 1)10765 Suður Austur S. K842 II. G T. ÁG8543 L. G9 Ef ég finn apótek, sem er lokað, kem ég með kvefmixtúru! Sóun og vidnám vid dýrtídinni „Sóun í íslenzku atvinnulífi er geigvænleg, t.d. er ofþurrkuðu loðnumjöli skipað út í vönduðum umbúðum, sem tættar eru af við lestun útflutningsskips. Vegna rangrar þurrkunaraðferðar tap- ast stór hluti hráefnis (keppi- nautarnir eru með hagkvæmari þurrkunar- og geymslutækni). Gengisskráningin hér heima mið- ast við þessa sóun, hins vegar er gengislækkun tvíeggjað sverð fyrir útgerðina. Vegna hækkunar olíu, veiðarfæra og margra annarra þarfa útgerðarinnar kemur ekki nema hluti af síendurteknum gengislækkunum sem krónufjöldi til útgerðar- innar. Tillöguna um að stýfa tvö núll af krónunni mætti telja úr- elta þar sem sagan um apann sem tók að sér að skipta ostinum er mjög áberandi þáttur í lýðskrum- inu nú eftir áramótin, eftir að „dýrtíðardraugnum" var sleppt lausum. Morgunblaðið ber sig illa undan meðferðinni á sparifjáreigendum, en sýnir jafnframt fram á, að allt að 20% innlánsvextir skila ekki jafngildi í dýrtíðarflóðinu. Hins vegar skila 10% innlánsvextir umtalsverðum hagnaði í Evrópu, t.d. í Þýzkalandi. Tilvitnanir í kaupgreiðslur-i Danmörku eða skattlagningu sem talsmenn hítarinnar mæna á er gjörsam- lega máttlaust vopn þar sem Dan- ir eru nú í efnahagsþrengingum og lifa um efni fram. Sparifé hef- ur minnkað um þriðjung á undan- förnum árum, úr 27% í 18%, aðal- lega vegna yfirboða ríkissjóðs sem er eins og ávanasjúklingur og mun soga til sín stöðugt stærri hluta af sparifénu. Allir hljóta að viðurkenna að leita verði til „sérfræðinga" þegar ráða þarf bót á aðsteðjandi vanda, t.d. mengun i iðjuveri, jarðfræðinga í virkjunarmálum og hagfræðinga í meiriháttar fjár- málaframkvæmdum, t.d. gengis- skráningu, en það hefur sýnt sig að ráð þeirra eru ekki birt fyrr en um seinan, hvort sem það stafar af tregðu þeirra sem verða að taka á sínar herðar framkvæmd- irnar eða að ráð „sérfræðing- anna“ koma of seint fram eða svo illa vilji til að þeir geti ekki séð fram á þróun mála eða séu haldn- ir starfsblindu, sbr. Hoover. Lánasjóðir á Islandi hafa verið rýrðir af fullkomnu tilllitsleysi ef ekki hefur verið um hreina út- rýmingu að ræða. Nú er allt tómt og tappalaust nema nú er byrjað á vísitölutryggingu í húsnæðislána- sjóði, einnig í námslánakerfinu.er reiknað með vísitölutryggingu. Stjórnvöld hljóta að gera sér ljóst að þarna er um fjölmenna hags- munahópa að ræða sem styðja myndu viðnám við dýrtíðinni, t.d. 10% gengishækkun, en hvað með sparifjáreigendur þar sem lækk- un vaxta er fyrirsjáanleg sem þáttur í viðnámi við dýrtíðinni? Nú þegar er verðtrygging á spari- fé unglinga, einnig mætti verð- tryggja ársbækur (e.t.v. með „þaki“ t.d. 15%) þegar venjulegir innlánsvextir væru 10%. Spari- fjáreigendur hafa mestan hag af stöðvun dýrtíðarinnar, eins og sést greinilega af yfirliti Morgun- blaðsins. Skúli Olafsson, Klapparstíg." Við þetta hefur Velvakandi engu að bæta, en hér á eftir fer bréf um allóskylt mál, skák- einvígið, sem nú stendur yfir í Reykjavík. 0 tslenzk gestrisni? „Kæri Velvakandi: Er skákeinvígið Fischer/Spassky var háð hér 1972 þótti mörgum, að islenzkir for- vígismenn í skákmálum drægju um of taum hins síðarnefnda, og þá ekki síður fréttamaður hins hlutlausa ríkisútvarps, sem mjög lét í sér heyra á meðan sú keppni stóð yfir. Ætti þó óhlutdrægni að vera æðsta boðorð allra frétta- manna. Nú gerðist það eitt sinn 1972, að fréttamaður útvarpsins áleit Spassky hafa nokkrar sigurvonir í biðstöðu, en þær vonir brugðust þó að því sinni sem oftar. En fyrrnefndur fréttamaður hóf mál sitt að kvöldi næsta dags á þessa leið: „Þú varst bjartsýnn í gær- kvöldi, Friðrik, er skákin fór í bið.“ — Með öðrum orðum: Bjart- sýni skyldi það heita, ef líkur voru á sigri hjá Spassky. Á þessu, sem hér sagði, vakti ég athygli í dálkum Velvakanda 1972 S. ÁG76 II. 7652 T. 10 L. ÁK43 Norður spilaði út hjartafjarka, sem sagnhafi tók með drottningu og spilaði tfguldrottningu, kóngur og ás en þegar suður lét tfuna grunaði sagnhafa, að hún væri einspil Hann spilaði laufgosa frá blindum, suður tók slaginn og spilaði hjarta, tekið með kóng. Sagnhafi fékk næsta slag á lauf- níu og spilaði lágum spaða frá blindum og fékk á drottninguna. Síðan spilaði hann laufi, sem suður tók með ás og þá var staðan þannig: Norður S. 10 Vestur II. 98 Austur S. 93 T. 976 S. K8 II. A L. — H. — r. 2 T. G854 L. 107 Suður S. ÁG7 II. 76 T. — L. 4 L. — Suður gat ekki spilað hjarta því þá hefði sagnhafi fengið tíu slagi með tígulsvíningunni. Hann tók því á spaðaás og spilaði lágum spaða á kóng blinds. En nú spilaði sagnhafi lágum tígli frá blindum og þá var norður endaspilaður. Sama var hvort hann spilaði hjarta eða tígli. Sagnhafi átti slagina, sem eftir voru í báðum tilfellum R0SIR - KOSSAR - 0G DAUÐI Framhaldssaga ettir Mariu Lang Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 50 taugaslappur núna. Og hann gat til dæmis haldið að ég hefði þrátt fyrir allt séð hann, eða komist á snoðir um eitthvað sem gæti átt þátt f að afhjúpa hann. Hvað? I sömu andrá heyrði ég fðta- tak f stiganum... það nálgaðist ofurhægt. Ég reynrii að segja við sjálfa mig að ég væri ímyndunarveik og mððursjúk, en ég vissi innst inni að það var ekki satt. EINHVER VAR A LEIÐ UPP STIGANN. Hjarta mitt barðist svo ðtt en þð gat ég heyrt ðeðlilega hægt og var- færníslegt fðtatakið sem nálg- aðist herbergisdyrnar mfnar. Nokkrar sekúndur liðu... mér fannst þær sem heil eilffð. Það var skuggsýnt f herberg- inu en þð ekki dimmara en svo að ég sá að hvftum hurðarhún- inum var ofur gætilega ýtt nið- ur... 10. kafli Þegar ég kom aftur til sjálfr- ar mfn og hafði rænu á að tala aftur, lýsti ég yfir að svo svf- virðileg framkoma um míðja nðtt væri nánast skilnaðarsök. En Einar benti á með karl- mannlegri rökvfsi að ég ætti f fyrsta lagi ekki að láta fmynd- unaraflið hlaupa með mig f gönur og f öðru lagi væri klukk- an ekki nema hálftðlf. Og loks þrýsti ég mér að honum á þann hátt að skilnaðartal mitt hefur sjálfsagt ekki verkað sérlega sannfærandi. Hann hafði heyrt um morðið á Frederik Malmer f kvöldfrétt- um stundarfjðrðung yfir tfu og hann hafði þá talið nauðsynlegt að hann æki tíl Rauðhðla hið snarasta. En öllum dyrum herragarðsins hafði nú veriö læst og hann hafði farið inn um eldhúsglugga sem skilinn hafði verið eftir ökræktur. Nú iðaði hann f skinninu að heyra hvað hefði gerzt á herra- garðinum og þar sem hann var bæði svangur og þyrstur, end- aði þetta með þvi að ég brá mér f sfðbuxur og steypti yfir mig peysu og við gengum saman niður f eldhúsið. Þar borðaði hann nokkrar brauðsneiðar með skinku og drakk pilsner á meðan ég sat andspænis honum og sagði honum um erfða- skrána, hjartaáfallið, svefnlyf- in f kaffi Minu og nitroglyser- inið. — Uss... Einar þaggaði allt f einu niður f mér. — Hvað var þetta? Heyrirðu? Já, ég heyrði það. Ég heyrði eins og barið væri nokkrum sinnum og virtust höggin koma að neðan, úr kjallaranum. Einar hlustaðí. — Það hlýtur að vera kjallari undir eldhúsinu... En hver getur varið staddur þar... og hvað getur sá hinn sami verið að aðhafast á þessum tfma sðl- arhrings. Ég held að skynsam- legast væri að fara niður og aðgæta þetta. Hann rels upp f öllu sfnu veldi, ákveðinn og rðlegur og ég gat ekki annað en öfundað hann af þvf hversu skapstilftur hann var. Ástæðan fyrir þvf að ég fðr á eftir honum var svo einfaldlega sú að ég þorði ekki fyrir mitt litla Iff að vera ein. Gengið var niður f kjallarann úr forstofunni. Ljösið var kveikt hæði á pallinum og niðri f kjallaranum, sem reyndist vera hinn vistlegasti og mjög hreinlegur. Þar voru ðtal gangar og herbergi. Ég hélt mig nálægt Einari en þrátt fyrir það varð ég ofsahrædd þegar Björn Udgren kom allt f einu fyrir eitt hornið, hljóð- laust og starði illílega á okkur. Hann var með gúmmfskð á fðtum og f hvftum regnfrakka. I hendinni hélt hann á hamri og þegar Einar spurði hvað hann væri að gera hér svaraði hann hryssingslega: — Hver f fjáranum eruð þér og hvers vegna haldið þér að ég eigi að standa yður skil á gerð- um mfnum? Sfðan reyndi hann að þrengja sér framhjá og komast að stiganum. Einar varnaði honum vegarins og muldraði yfiröxlina. — Flýttu þér og náðu f Christer! Vertu nú snögg! Það var ðþarfi að hotta á mig. Ég þaut upp stigann lafmöð og inn f álmu Christers. Það var enn Ijðs f herberginu hans og ég barði f æsfngi að dyrum.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.