Morgunblaðið - 22.10.1977, Blaðsíða 35

Morgunblaðið - 22.10.1977, Blaðsíða 35
MORGUNBLAOIÐ, LAUGARDAGUR 22. OKTÓBER 1977 35 En hvaöa virðingar naut þessi látna kona í lifenda lifi. Ekki trónaði hún í nefndum eða stjórn- um. Ekki hlaut hún viðurkenn- ingar þess opinbera, slíka krossa bar hún aldrei. Hún átti í hjarta sínu þann kross er ber þann ljóma er verður okkur lýsandi tákn um kærleika og ómælanlega fórnfýsi um aldur og ævi. Þótt Arný hafi ekki verið tengd mér bLóðböndum er við fráfall hennar höggið það skarð í fjöl- skyldu mina er séint eða aldrei verður að marki fyllt. Megi góður Guð blessa minn- ingu þessarar mætu konu er var mér, börnum mínum og svo mórg- um öðrum móðir í mæðra stað. Sigfús J. Johnsen. „Islands óhamingju verður allt að vopni." Þessi orð lét Bjarni Thorarensen falla um hinn unga Islandsvin Baldvin Einarsson er hann hafði látist með sviplegum hætti. Enn eiga þessi orð við um hana Nýju okkar, sem lifað hafði sína lóngu tíð í Suðurgarði. Hún var ekki kona sem stóð rígsperrt í baráttumálum bæjarbúa eða lét mikið að sér kveða út í frá,Jlenn- ar heimur var Suðurgarður, börn- in, hænsnaskúrinn og þvottasnúr- urnar. Þannig kynntumst við bræðurnir henni sem litlir snáðar á hlaupum út og inn um Suður- garð. Nýja var fastur viðmiðunar- punktur i lifi okkar. Yngri bróðir- inn mældi stærð sína við hana, þar sem hún var svo lágvaxin að snemma setti í hann kapp til þess að vaxa henni yfir höfuð. I and- legri merkingu þess orðs gátu fáir gert það. Flesta skorti þá fórnfýsi og virðingu fyrir sínum nánustu til þess að koma fram eins og hún gerði. Það er einmitt þannig sem hin fleygu orð um Baldvin Einars- son eiga hér heima. Hún átti sínar sorgir en bar þær þögul. Hún átti sína gleði sem hún naut aldrei ein heldur sameiginlega með fólkinu. Hún var einstæóingur sem gaf sig alla fram, ekki aðeins hugmyridir sínar heldur líf allt og störf. Við bræðurnir og reyndar syst- kini óll viljum þakka fyrir að hafa fengið að njóta elsku Nýju og förnfýsi. Nú er hún komin til son- ar síns og vina eftir langan að- skilnað. Aðrir vinir kveðja hana með söknuði. Megi Guð vera með henni um ókomna tið. Þorsteinn og Arni Sigfússynir. Sigurður Gestsson Hvammi -Minning F. 12. desember 1884. D. ll.október 1977. I þessum örfáu línum viljum við hjónin aðeins þakka Sigurði Gestssyni fyrir margar ánægju- stundir sem við áttum með hon- um á heimili Katrínar dóttur hans og Olivers hér í bænum. Anægju- legt var jafnan að hitta Sigurð og rabba við hann. Oft minntist hann þá á uppvaxtarárin heima í sveit- inni, er drengir vöndust á það ungir að árum að taka til hendi. Þá unnu menn frá því eldsnemma á morgnana og langt fram á kvöld. Þá var það ekki klukkan sem allt var miðað við. Var augljóst að Sigurður hefur verið ósérhlífinn maður til vinnu og gert strangar kröfur til hjúa sinna, þegar hon- um þótti mikiðiiggja við. En þó hann kunni að hafa virzt á stundum nokkuð strangur hús- bóndi, var hjartalag þessa horfna vinar okkar einstaklega gott. Það var oft gaman að heyra Sigurð ræða almenn mál, sem ofarlega voru á baugi þá og þá stundina. Hann hafði ákveðnar skoðanir, sem voru mótaðar af mikilli lífs- reynslu og áhuga á samtíðinni. Fyrir þá sem ljóðelskir eru var Sigurður sem heill hafsjór, svo mikið kunni hann af hvers konar kveðskap. Þegar þessi aldurhnigni vinur okkar er nú horfinn af sjónarsvið- inu þökkum við honum hlýju hans og óskum honum blessunar Guðs. Anna og Tryggve. I dag er til moldar borinn við Grafarkirkju Sigurður Gestsson fyrrum bóndi í Hvammi í Skaftár- tungu. Hann andaðist á Borgar- sjúkrahúsinu í Reykjavík að kvöldi 11 þ.m. eftir skamma sjúkrahúsvist. Sigurður var fæddur á Ljótar- stöðum i Skaftártungu hinn 12. desember árið 1884, sonur hjón- anna Þuriðar Vigfúsdóttur frá Flögu og Gests Bárðarsonar frá Borgarfelli. Hann ólst upp í for- eldrahúsum ásamt stórum hópi systkina, en þau eru í þessari aldursröð: Bárður, f. 1878; Vig- fús, f. 1880; Sigríður, f. 1882, d. Hallveig fór margar erfiðar ferðir þarna á milli, jafnt á nótt sem degi. I fimmtán ár var hún starfandi ljósmóðir og tók á móti 400 börnum á' þessum slóðum, elskuð og dáð af óllum er nutu hennar hlýju og happadrjúgu handa. Mörg voru sporin hennar í Olafsvik þessi ár, því oft var hennar leitað í sambandi við' fleira en fæðingar væri um veik- indi að ræða. Eg sem þessar línur rita á margar minningar um Hall- veigu og störf hennar, í sorg og gleði. Eina nótt vöktum við saman yf- ir deyjandi konu. Þá varð mér fyrst ljóst hve innilega trúuð hún var, og hjartahlý gagnvart þeim er áttu um sárt að binda. Hallveig var virkur þátttakandi í Kvenfélagi Ölafsvíkur. Ég minn- ist fallegu munanna sem hún gaf á basara félagsins. Þar skartaði hið fagra handbragð hennar. Hall- veig var i mörg ár í Kirkjukór Ölafsvíkur, þar söng hún guði sín- um dýrð. Öll þessi ár átti hún heima i Hjarðarholti, umvafin kærleika hinnar góðu fjölskyldu. Og enn var sorgin á ferð. Nú stóð Hallveig sem þroskuð kona við hlið vina sinna, er elsti sonurinn, Hörður, fórst af slysförum, og rúmu ári síðar andast heimilisfað- irinn, Jón Gíslason. Þá studdu þær hvor aðra Hallveig og Lára. Þar var kærleikurinn og dyggðin söm við sig. Lára móðir Hallveíg- ar átti siðast heima hjá Helgu dóttur sinni í Jakobsbæ, andaðist hún árið 1958. Nú verða algjör þáttaskil í lífi Hallveigar. Hún flytur nú burt úr Olafsvík til Reykjavíkur og giftist eftirlifandi manni sínum, Theó- dór Daníelssyni kennara, 1961. Stofna þau sitt heimili, er varð þeirra hamingjureitur. Þann 27. ágúst 1962 fæðist þeim hjónum dóttir sem hlaut nafnið Lára María. Þessi litla stúlka varð þeim sannur sólargeisli og gleðigjafi. Nú fyrst brosti lífið við þeím hjónum. En ský dró á himin. Heilsa Theódórs bilaði, og var hann lengi sjúkur maður. Voru það erfiðir tímar hjá Hallveigu, en hún taldi aldrei spor sin við hjúkrun og sízt þegar hennar góði eiginmaður átti í hlut. Fyrir ári siðan fór Hallveig að vinna á Fæðingarheimili Reykja- víkur, kom henni þá að góðum notum ljósmóðurþekkingin og starfsreynslan frá fyrri árum. Naut hún sin við að sinna litlu börnunum og finna þeirra sak- leysi i örmum sínum. En skyndi- Framhald á bls. 29. sama ár; Guðjón, f. 1883; Sigurö- ur, sem hér er minnst, f. 1884. Steinunn, f. 1889; Gunnarina, f. 1891; Vigfús, f. 1896, sem einn er eftir á lífi. A uppvaxtarárum Sigurðar var tvíbýli á Ljótarstöðum. Mótbýlis- fólkið var ámóta stór fjölskylda og mun láta nærri að Ljótarstaðir hafi fóstrað um tuttugu manns á þeim tíma. Harðbýlt var í Skaftár- tungu sem víðar á þeirri tíð og fóru Ljótarstaðir, þessi „hásalur undir heiði", ekki varhluta af því. Það er augljóst að lífsbaráttan hefir útheimt manndóm, þrek og rétt hugarþel svo að vel farnaðist, en langt hefir oft verið að þreyja þorrann og góuna. Sigurður fór ungur úr foreldra- húsum. Arið 1896 fór hann í vist til frændfólks síns á Flögu og dvaldist þar til ársins 1902 að hann gerðist „lausamaður". A þessum árum fór hann i útver til sjóróðra í Vík í Mýrdal, Vest- mannaeyjum og Sandgerði, svo sem titt var um unga menn. Þá var farið fótgangandi um sanda og stórfljót með kost og klæði á baki. Þessar mannraunir heyra nú sögunni til. Sigurður var þegar á unga aldri harðduglegur að hverju sem hann gekk og ávann sér traust og virð- ingu bæði húsbænda og sam- verkamanna. Trúmennsku hans og orðheldni var við brugðið og var rúm hans vel skipað hvar sem hann fór. ' Arið 1915 kvæntist hann Sigriði Sigurðardóttur í Hvammi, hinni ágætustu konu, og hófu þau bú- skap á móti foreldrum hennar, þeim hjónum Katrinu Þorláks- dóttur og Sigurði Arnasyni bónda þar. Sigvíður var einkadótir þeirra hjóna. I Hvammi er sérkennilega hlý- legt og fagurt bæjarstæði, brekk- ur og gíljadrög til annarrar hand- ar en Eldvatnið og Eldhraunið á hina. Á sama stað bjuggu þau öll sin búskaparár, eða þar til ársins 1957 er Sigriður lézt. Hvammur er góð bújörð og bún- aðist þeim þar vel. Þau voru með gildari búendum í Skaftártungu. Heimilinu var aflað vista af for- sjálni og öll umgengni bar vott frábærra snyrtimennsku utan húss sem innan. Eftir lát konu sinnar bjó Sig- urður í félagi við syiii sina í Hvammi þar til hann hætti bú- skap upp úr 1960. Börn þeirra Sigríðar eru: Bárð- ur, r.vrrverandi bóndi í Hvammi. kvæntur Sigurrósu Hannesdótt- ur. búa í Reykjavik. Katrín Hild- ur. gift Olivert Thorstensen. véi- smíðameistara, búa í Reykjavik, Sigurjón. bóndi á Borgarfelli. kvæntur Sigurbjörgu Vigfúsdött- ur, Björn, húsasmíðameistari, kvæntur Unni Tryggvadóttur. búa í Kópavogi. Sigurður Gestsson var í hærra meðallagi á vöxt. íturvaxinn. sterkur og fylginn sér, ljós yfiiiit- um og lét skegg sitt stundum hylja efri vör. Röddin var sterk og allbreytileg og bar vott um skap- hita. Hann var i góðra vina hópi hrókur alls fagnaðar. hafði söng- rödd ágæta og kvað svo vel að til var tekið. Ef hann beitti brandi tungunnar vildi fár fyrir verða. Yfirbragð hans og framganga öll bar vott um karlmennsk'u og drenglund. Ég bið þessum háaldraða frænda mínum blessunar og handleiðslu hins æðsta máttar um ófarinn veg. Arni Yigfússon. Einar Einarsson frá Merki -Minning Kveðja frá Staðhverfinga- félaginu. ..lí.irnirt í hjartamínu blt-ssar þai) Hvorfi. sem var ..." Kristinn Keyr. Laugardaginn 15. þ.m. andaðist í Borgarspítalanum Einar Einars- son frá Merki, bifreiðastjóri í Keflavík. I dag verður hann lagð- ur til hinZtu hvilu á bernskuslóð- um — í kirkjugarðinum á Stað í Grindavík. Einar var fæddur að Merki í Staðarhverfi 26. september 1913. Foreldrar hans voru Einar Einarsson, Jónssonar hins eldra frá Húsatóftum og Guðrúnar Ingvarsdóttur frá Bergskoti í Staðarhverfi. Þau gengu i hjóna- band 10. nóbember 1908, en höfðu þá fengið leyfi til áð byggja sér bæ, grasbýli á svonefndum Hvirflum, utan við Arfadalsvík- ina og nefndu að Merki. Enda stóð húsið við landamerkin milli jarðanna Staðar og Húsatófta. Þau Einar og Guðrún eignuðust fjógur börn: Þórunni, Eydísi, Ein- ar og Ingvarínu. Arið 1918 andað- ist Einar frá konu og börnum sínum ungum, en Guðrún hélt áfram búskap í Merki og bjargað- ist furðu vel af eigin dugnaði með ágætri hjálp nágrannanna í Staðarhverfi og á Húsatóftum. Fimm árum eftir að Einar dó, fluttist að Merki til Guðrúnar Jón Gislason frá Bergskoti, hjálpfús maður og hinn bezti drengur. Var hann í heimili með Guðrúnu og börnum hennar upp frá því. Þau fluttust frá Merki til Keflavíkur 1943, þar sem Guðrún andaðist 24. nóvember 1961. Guðrún var ein- stök kona að dugnaði, mannkost- um og hjartahlýju. Þess minntust Staðhverfingar með því að reisa þeim hjónum minnisvarða í Stað- arkirkjugarði. Einar frá Merki vai' ættaður og upprunninn úr Staðarhverfi, ólst þar upp og vandist öllum venju- legum störfum til lands og þó ekki síður til sjós, því að sjávar- aflinn var aðal lifibrauð Stað- hverfinga eins og annarra Suöur- nesjamanna í fyrri daga. Hann var um tima formaður á bát þeirra Jóns Gislasonar og farnað- ist vel. Eftir að til Keflavikur kom, stundaði Einar bílaakstur, meðan kraftar leyfðu, en hin síð- ari ár fór heilsu hans mjög hnign- andi. Ber þá að minnast þess, hve ágætrar aðhlynningar hann naut hjá eftirlifandi konu sinni, Jó- hönnu Akadóttur, en þau gengu í hjónaband 23. marz 1967. Við, vin- ir Einars, sendum henni nú sam- úðarkveðjur með þökk og virð- ingu fyrir hennar göfuga lífs- starf. Einar frá Merki var mikill unn- andi æskustöðva sinna. Staðar- hverfisins. Eftir að hann fluttist þaðan og Hverfið var autt orðið. dvaldist hann þar jafnan ein- hvern tíma að sumrinu meðan heilsa og kraftar leyfðu. Hann var einn af aðalforgöngu- Framhald á bls. 29. Vigdís Sigríöur Guð- mundsdóttir -Minning Fædd26. október 1895 Dáin 13. október 1977 Hún verður lögð til hinstu hvílu í grafreit Hólmavíkurkirkju þann 22. október. Hún andaðist á sjúkrahúsi Hólmavíkur þann þrettánda sama mánaðar eftir margra ára legu, fyrst á sinu heimili og síðar á sjukrahúsi Hólmavíkur, þar sem hún naut hinnar bestu aðbúðar sem völ var á. Vigdís var elst af þréttán syst- kinum sem lifðu. Hún var dóttir hjónanna Ragnheiðar Halldórs- dóttur og Guðmundar Guðmunds- sonar. Bjuggu þau á Bæ á Sel- strönd, og síðan kennd við þann stað, s.b. Bæjarættin. Vigdis er sú fjórða sem burtkallast til annarr- ar tilveru. Aður kvaddir tveir bændurnir frá Bæ, Guðmundur og Halldór, og síðar Gunnar skip- stjóri og útgerðarmaður hér í borg siðustu árin. Saga Vigdísar er ekki svo frá- brugðin þess tíma fóiks. Allflestir byrja með tvær höndur tómar. Ung að árum Iærði hún karl- mannafatasaum hjá Þorsteini skreðara á ísafirði og mun sá lær- dómur hafa fleytt henni og henn- ar áfram fyrstu árin. Hún var gift Guðmundi Magnússyni frá Hala- koti í Hraungerðishreppi. Guð- mundur varð fyrsti vitavörður við hinn fyrsta vita sem reistur var á Grímsey á Steingrímsfirði. Þá voru þau búsett tvö ár í Grímsey, en siðar í Bæ, þar til þau flytjast til Hólmavíkur 1923, þar sem Guð- mundur varð vélamaður og síðar kjötmatsmaður. Þar dvöldu þau allan sinn biiskap. Með Vigdisi er gengin dugmikil og stórbrotin persóna, og þótt gleymdur sé genginn hver, af oss almúgafóiki. þá mun hennar lengi minnst af hennar samtíðarfólki og þess niðjum. Hennar heimili stóð öllum opið sem þurftu að- hlynningar með. Þá var ekkert gistihús á Hólmavík og æði oft mun það hafa komið i hlut þeirra hjóna að hýsa kalda og hrakta sjómenn, og þá sem komu úr fjár- rekstrum á haustin. Það var ekki mikið pláss, en þröngt mega sáttir sitja. Og allir fengu yl og skjól. Þar bar hæst þeirra hjartahlýju. þar voru þau bæði samhent og samhuga að hlynna að þeim sem voru verst settir. Vigdis og Guðmundur eignuð- ust níu börn. flest búsett á Hólma- vík, allt dugmikið kjarkfólk. mik- ill ættbálkur er frá þeim kominn. Aður en móðir okkar dó. var að henni meðtalinni á mynd fimm ættliðir frá Vigdísi. Ég bið nánustu ættingja Vigdis- ar velvirðingar á hvað þetta er lítið sem hér er rakið af öllu því sem mætti segja um þessa dug- miklu og stórbrotnu konu. sem vann sig með hjálp bónda og barna frá órbirgð til allsnægta. Með þessum orðum kveðjum við hana öll systkinin með hjartans þökk og virðingu. Hennar þján- ingarferill var orðinn æði langur. henni hefur verið kær hvíklin. Og í birtu frá eilífðarsól veit ég að Vigdís hiltir aftur ástvinj og þá sem hún gott gerði i þessu lífi. Eins og þú sáir muntu og upp- skera. Friður Guðs hana blessi. Með systurlegri kveðju. frá Þuriði Guðinuiidsdóttur fiáBæ.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.