Morgunblaðið - 06.09.1978, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 06.09.1978, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR, 6. SEPTEMBER 1978 Vltt> KAFF/NU > *?-_ Sw ~IBEH- Þetta verður þér ekki erfitt, maður minn, þegar þú hefur vanið þig af kvenfólki og brcnnivíni! MU\ Tæknivæðingin lætur ekki að sér hæða! Ég vona að þetta dugi og höfuðkvö'lunum linni nú! BRIDGE Umsjón: Pill Bergsson Við umræður eftir spil er oft auðvelt að komast að niðurstöðu. Ef þú gerir þetta þá geri ég hitt eða ef þú gerir hitt þá geri ég þetta. Bridge er samvinna tveggja aðila og því eðlilegt að farið sé í saumana á hverju atriði, sem betur mátti fara. Spilið hér að neðan er eitt af þeim, sem ekki var neinu við að bæta. Annað parið orðlaust en hinir litu ánægðir hvor á annan. Austur gaf, austur-vestur á hættu. Norður S. KD9 H. ÁD752 T. ÁD8 L. 63 Vestur Austur S. - S. ÁG87543 H. G964 H. 103 T. 642 T. 75 L. KDG985 L. ÁIO Suður S. 1062 H. K8 T. KG1093 L. 742 ^PIB CIKNMtttN /735 Tjalda hér á blettinum, það megið þið strákar mínir. Mega lögreglu- þjónar aka á ólöglegum hraða? „Einn af uppáhaldsstöðum lög- reglunnar til að kæra menn fyrir of hraðan akstur er Kleppsvegur- inn. Þar eru ein beztu akstursskil- yrði á landinu, raunverulega tvær götur, sem hvorri um sig er skipt í tvær akreinar og hvergi þarf að stoppa við gatnamót vegna um- ferðarljósa eða af öðrum ástæðum. Einhverra hluta vegna, líklega af tækniástæðum, er lögreglan þarna svo til eingöngu með radarinn, þegar veður er bjart og þurrt og akstursskilyrði hin beztu og hættuminnstu. Við slíkar aðstæð- ur er auðvitað líklegt, að einhverj- um verði á að aka fremur greitt og þá veiðist vel hjá löggunni. Lögreglan kvartar undan því að hún sé fáliðuð og yfirvinnugreiðsl- ur til lögreglumanna eru sagðar miklar. Því vaknar sú spurning hvort það sé virkilega brýnasta verkefni lögreglunnar að liggja að staðaldri á því greni sem Klepps- vegurinn er og sambærilegar götur, í því skyni að veiða einn og einn ökumann, sem fer nokkrum km of greitt við beztu aðstæður. Manni gæti t.d. dottið í hug að fremur bæri að vakta fræga slysa- og árekstrastaði. í tæpan áratug hef ég horft á fleiri árekstra og slys út um gluggann hjá mér en ég get rifjað upp, þ.á m. eitt banaslys, en lögregluvakt fyrir slys hef ég aldrei séð á þeim gatnamótum. Tilefni þessara skrifa er það, að s.l. laugardag 2. sept. kl. 8.55 ók ég eftir Kleppsveginum í austurátt. A móts við Kassagerðina ók fram úr mér bíll á miklum hraða. Var það lögreglubifreið, hvítur fólksbíll, nr. 20006(?) Einn lögregluþjónn var í bílnum og þrátt fyrir þennan mikla hraða hafði hann hvorki sírenu í gangi né rauð ljós á bílnum. Nú fara lógregluþjónar yfirleitt tveir í útköll og nota varúðarmerki þegar þeir í krafti neyðarréttar þurfa að aka á miklum hraða. Þótti mér því þetta ferðalag lögregluþjónsins forvitni- legt og þar sem ég var að fara í sömu átt ákvað ég að fylgjast með því, sem um væri að vera. Skemmst er frá því að segja, að lögregluþjónninn ók beina braut og breiða sem leið lá upp í Breiðholt. Aldrei fór hann niður fyrir 80—90 km hraða og hlýtur að hafa komizt upp í 100 km því ég dróst töluvert aftur úr honum og fór þá upp í 90 km á kafla. Raunar var ég orðinn smeykur um, að lögregluþjónninn tæki eftir mér og kærði mig fyrir ólöglegan hraða! Lögregluþjónninn ók næst í neðra Breiðholtið og var nú mjög farinn að róast. Fór hann með skikkan- legum hraða um gótur Breiðholts- ins þar til komið var að fjölbýlis- húsi við Arnarbakka eða Maríu- bakka. Ók hann þar eftir stóru bílastæði og staðnæmdist á innsta stæðinu. Ekkert aðhafðist hann Suður varð sagnhafi í óska- samningi. Austur Suður Vestur Norður 1 S P 1 G Dobl 2 S 3 T allir pass. Vestur spilaði út laufkóng. Austur tók slaginn með ás og tók á spaðaás. Vestur fann þá skemmtilega upplýsandi afkast þegar hann lét laufgosann. En þá vissi austur að lauftían var mikilvægt spil. Hann spilaði spaðaþristi og bað með því um lauf til baka. Vestur trompaði og spilaði laufi eins og um var beðið. Jafnframt því að verða fjórði slagur varnarinnar var lauftían innkoma á hendi austurs til að geta spilað spaða, sem vestur trompaði. Einn niður. Og ekki hafa varnarspilararnir þurft að ræða mikið um þetta spil — nema að óska hvor öðrum til hamingju auðvitað. ------- .; ——" Kirsuber í nóvember 58 Framhaldssaga eftir Mariu Lang Jóhanna Kristjónsdóttir islenzkaöi kinnum hennar voru rauðir dflar — var líka reiður yiir því. — Hafði hann þjáðzt lengi af hjartveiki? — Já árum saman. Hann hafði fyrr fengið minni háttar áíó'll og hafði verið á sterkum hjartalyfjum í mörg ár. Hann varð engu að síður áttræður og sjö mámiðum betur. — Getur hjartadauði hjá slíkum sjúklingi ekki kallast fram af hræðslu. — Ekki get ég ímyndað mér það hafi verið auðvelt verk að hræða Zacharias. En hann var reyndar ekki sérstaklega gæt- inn með sig. Hann var hér hjá mér í sólarhring áður en hann dó og þá sagði ég honum hreinskilningslega að hann yrði að gæta sín í hvívetna ef hann langaði til að lifa ögn lengur. Hann túlkaði orð mín sýniloga svo að hann veitti sér herlegan veitingahússihiddag með brennivfni og hvers konar borðvínum og endaði með koníak. Á sunnudagsmorgun- inn var hann kominn snemma á fætur heima á Móbökkum og fékk sér kaffi og hlustaði á útvarpið og þá heyrði hann að Gustaf fimmti hafði vcrið að gefa upp öndina. I>á arkaði sá gamli út í rigninguna og rokið og bjástraði við að draga upp fánann í hálía stó'ng. Svona mikið mark tók hann nú á orðum mínum eins og þú hefur heyrt. En þar með var hann líka búinn að vera. Og getur í raun og veru alls ekki kennt noiniim um það nema einvörð- ungu sjálfum sér. Það er ekki nokkur minnsta ástæða til að gera því skóna að einhver hefði átt að koma og hræða hann svo að hann hryndi niður. Hann oíbauð sér fullkomlega. Og hvcrs vegna heíði hann líka átt að gera það. — Til að ná í peningana í veskinu hans. Segðu frá Nanna Kasja. — Ó, sagði hún og greip andann á loíti. — Veskið hans var bókstaflega úttroðið með stórum seðlum, þegar hann kom til mín iaugardeginum áður. — Ilm, sagði Daniel. — Já, hann bar jafnan á sér býsna mikla peninga, það vantaði ekki ... — Ekki þegar hann dó, sagði frú Ivarsen með erfiðis- munum, — Ég á við ... pcningarnir fundust hvcrgi þegar við skoðuðum fö'tin hans. AHir seðlarnir voru á bak og burt. Og Ivarsen var alveg trylltur. — Og það skil ég eiginlega fullvel, sagði Christer. — Ef hann hefði getað lagt saman tvo og tvo og fengið út fjóra hefði niðurstaðan ekki orðið neitt undursamleg. — Hvað ... hvaða niður- staða? ~ M sást peningana í vcsk- inu þennan laugardag, sagði lögregluforinginn. — Og Matti Sandor sá þá væntanlega líka geri ég ráð fyrir? Ég býsrt ekki við að þú berir á móti því? Hun horfði á hann þögul og döpur. — Ja. þú þarft ckki að svara mór í þotta sinn, sagði hann. — Það er mcira um vert að þú svarir annarri spurningu sem ég ætla að bera upp. Læknirinn hallaði sér fram eins og hann ætlaði að rcyna að stöðva hann, en þá hafði hann þcgar mótað ákærunai — Varst það þú eða Matti sem 6kst upp að Móbökkum daginn eftir? TIL AÐ RÆNA ZACHARIAS LÁTINN? 15. KAFLI Leiftur frá fortíðinni I fyrstu virtist hún ckki hafa skynjað þá mciningu sem lá í orðum Christers.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.