Morgunblaðið - 14.11.1982, Síða 36

36
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 14. NÓVEMBER 1982
Sjóliðarnir fengu sig
ekklfullsadda á að horfa:
Eftir að hafa aðeins haft
karlmenn fyrir augum í
fulla fimm mánuði var það
notaleg tilbreyting þegar
fjórar fallegar dansmeyjar
úr sýningarflokknum
„Draumurinn" voru leiddar
inn í samkomusal flugvéla-
móðurskipsins „Invincible".
Að eigin frumkvæði höfðu
þær komið fljúgandi beint
frá Englandi til þess að
gefa ungu mönnunum, sem
sigrað höfðu í Falk-
landseyjastríðinu, forskot
á sæluna, sem biði þeirra,
er heim kæmi.
Einn þeirra naut hennar í rík-
um mæli, liðsforingi í sjóliðinu,
Andrew Windsor, 22ja ára. Lag-
legi þyrluflugmaðurinn er kunn-
asti glaumgosi þjóðar sinnar og
einn eftirsóttasti piparsveinn ver-
aldar. Hann er næstelzti sonur El-
ísabetar II. drottningar.
Ung: prinsinn, sem er orðinn
þjóðhetj: fyrir þátttöku sína í
FalklanaLjyjastríðinu og yndi
fjölskyldu sinnar um leið, lét það
ekki nægja að bjóða meyjunum
fögru inn í mötuneyti liðsforingj-
anna, heldur skemmti þeim í
þrengri hring. Með sínu alkunna
breiða æskubrosi hélt hann utan
um tvær þeirra, Carole St. James
og Carole Hungerford, hálfa nótt-
ina, unz hann varð að sleppa þeim
og hverfa að skyldustörfum klukk-
an þrjú. Daður hans við þær stöll-
ur vakti umtal í enskum blöðum
og styrkti jafnvel samúð Eng-
lendinga með þessum lífsglaða
prins. Hin rauðhærða Carole St.
James, 28 ára, var alls ófeimin við
að tala um hann: „Hann er dað-
ursins verður, og það dylst ekki, að
hann hefur mikla kvenhylli."
Með ánægju gerðu félagar hans
sér það ljóst, að Andrew er að vísu
„blár“, — en ekki kaldgeðja.
„Hann gerði óspart að gamni sínu
frá eyra til eyra þegar meyjarnar
komu fram í sínum örvandi
dansklæðum," segir einn við-
staddra. í lokin tók hann meira að
segja undir með Carole St. James,
er hún söng: „You made me love
you“ (þú gerðir mig ástfanginn) og
horfði um leið djúpt inn í augu
hennar. Þegar dansmeyjarnar
flugu seint morguninn eftir, fylgdi
prinsinn þeim að þyrlunni og
kvaddi þær með ósk um að fá að
hitta þær aftur í London.
Seytjánda september kom „In-
vincible" til hafnar í Portsmouth í
Englandi. Að sjálfsögðu var hetj-
unum fagnað ákaflega. Elísabet
drottning og maður hennar, Filip
prins, fóru langa leið á móti skip-
inu — áreiðanlega ekki til þess
eins að fagna þúsund manna
skipshöfninni, heldur fyrst og
fremst til að faðma soninn að sér.
Fyrir Falklandseyjastyrjöldina
leit fjölskyldan og almenningur á
prinsinn sem hálfgerðan glaum-
gosa, sem hugsaði mest um það að
skemmta sér. Hann stóð stöðugt í
skugga Karls, eldri bróður síns,
sem er gætinn og alvörugefinn að
áliti fólks og hafði lokið háskóla-
námi og herskyldu með fullum
sóma. Það kom óþægilega við
Andrew að standa að baki Karli
um konungdóminn, verða aðeins
að gegna staðgönguhlutverki. Nú
er hann laus við áhyggjur af því —
varð föðurbróðir meðan hann var
á Falklandseyjum. — Og nú geng-
ur Vilhjálmur brjóstmylkingur
næst Karli föður sínum að tign.
Allt frá því „Invincible" hélt úr
höfn í Portsmouth 5. apríl með
Andrew prins innanborðs, hefur
orðið mikil breyting á lífi þessa
konunglega vandræðabarns. í
fyrsta skipti var prinsinn nú án
lífvarðar og án forréttinda. Sem
liðsforingi hafði hann að vísu til
umráða litla íburðarlausa einka-
rekkju á öðru þilfari undir þyrlu-
lendingarstaðnum, en hann varð
að gera sér að góðu sameiginlegt
þvottahús og fékk sama mat og
aðrir, er hann settist að borði. Yf-
irmaður hans sem réð yfir 820
manns, þar af fjörutíu liðsforingj-
ar og tvö hundruð menn af ýmsum
stigum, lýsti yfir á eftirfarandi
hátt: „Andrew er hermaður eins
og hver annar og komi til bardaga
verður honum hvergi hlíft.“ Einn
félaga hans skaut inn í: „En hann
er þó sá eini sem fréttaritarar fá
ekki að tala við.“ Prinsinum var
ekki um þá gefið, sízt til að byrja
með.
Nú fyrst tók alvaran við, er
hann var sendur í herinn til þess
að elta kafbáta, bjarga særðum og
eyðileggja tundurskeyti.
„Sá atburður sem hafði mest
áhrif á mig,“ segir Andrew, „var
þegar brezka tundurspillinum
„Sheffield" var sökkt. Þá fórust
tuttugu menn.“ Hvað eftir annað
steypti þyrlan sér, sem Andrew
stýrði, niður í svartan reykmökk-
inn yfir skipinu, sem stóð í ljósum
Andrew príns um bord í
herskipinu Invincible með
þeim Carole St. James og
Carole Hungerford. Þau
skemmtu sér saman fram
eftir nóttu, eða þar til prins-
inn varð að fara og gegna
skyldustörfum sínum. Á
myndinni hér til hliðar er
Andrew í búningi þyrluflug-
manns en t.v. eru dans-
meyjarnar...
logum, til þess að bjarga sjóliðun-
um, sumum mikið særðum. And-
rew segir: „Við vorum allir skelf-
ingu lostnir." 4. maí varð hann
áhorfandi að því, þegar „Shef-
field" sökk í ískalt Atlantshafið.
Þrem vikum síðar varð flutn-
ingaskipið „Atlantic Conveyor"
fyrir miklum skemmdum og týnd-
ust þá tuttugu og fjórir menn.
„Það var hræðilegt," segir And-
rew.
Hvað eftir annað hafði honum
tekizt að bjarga félögum sínum.
Eins og þegar þyrla ein lenti í
sjónum í stormviðri miklu. And-
rew og félagi hans fengu bjargað
flugmanninum, en annar drukkn-
aði.
Mörgum sinnum varð hann að
hætta lífi sínu til varnar móður-
skipinu. Á þyrlu sinni sveif hann
þá á bak við Invincible alveg við
sjávarflötinn og bauð eldflaugun-
um argentínsku, ef svo mætti
segja, upp á kjörið skotmark. Er
eldflaugarnar, sem þutu rétt yfir
bylgjukömbunum, nálguðust, urðu
vélarnar að hefja sig hátt og leita
með því öryggis. Andrew komst
svo að orði: „Dálítið áhættusamt
og ég varð oft hræddur."
Hann gagnrýndi verulega „sæ-
úlfa“-eldflaugarnar brezku og
hlaut ámæli fyrir. Talsmaður
varnarmálaráðuneytisins í Lond-
on varð sárgramur: „Fyrir blaðrið
í prinsinum kom ein eldflauga-
árásin að engu gagni." Meira að
segja hans eigin hersveit kunni
honum litlar þakkir fyrir fram-
hleypnina. Við landgönguna í Port
Stanley reiddist yfirmaður her-
lögreglunnar prinsinum: „Þér
hagið yður kæruleysislega. Hvern
haldið þér yður vera?“ Þegar hinn
vandræðalegi lögreglustjóri hafði