Morgunblaðið - 14.02.1989, Síða 37

MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 14. FEBRÚAR 1989
37
almáttugur styrki ykkur í þessari
miklu sorg.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V.Briem)
Ásta Birna, Bryiya, Ellisif,
Jóna og Sigga.
Litla dóttir mín sagði við mig í
gærkvöldi; Mamma manstu hvað
hún Ólöf var alltaf góð. Þá þyrmdi
yfir mig, hinn hörmulegi atburður
er Ólöf var skyndilega kölluð burt
úr þessum heimi, kom upp í hug-
ann. Það er erfítt að trúa og sætta
sig við að hún sé ekki lengur á
meðal okkar og að eftir standi
minningamar einar.
Ólöf Ágústa var unnusta bróður
míns, en þar að auki stóð hún okk-
ur einstaklega nærri vegna þess að
hún nánast tilheyrði systkinahópn-
Ég og fjölskylda mín samhryggj-
umst þeim og foreldrum, systkin-
um, móðursystur og ömmu.
Ég bið algóðan Guð og föður að
blessa þau öll af sinni miklu náð
og gefa þeim styrk í sorginni.
Verum stöðug í bæninni.
Einlæg vinkona,
Elísabet Arnoddsdóttir.
Áróra Ásgeirsdóttir lést í svefni
á heimili sínu í Hveragerði aðfara-
nótt sunnudags 5. febrúar.
Ég kynntist Áróru er hún var
bam með foreldrum sínum, ömmu
sinni og móðursystur, verðandi eig-
inkonu minni, á Þórsgötu 17.
Áróra var prýðilega greind kona,
listræn og ýmsum öðmm kostum
búin. Hún hafði gott og frumlegt
skopskyn. Hlátur hennar var bjart-
ur og smitandi. Þegar aðstæður
leyfðu var oft glaðværð í hennar
ranni. Hún var um margt óvenju-
leg, nokkuð einþykk.
A lífsferli manna em oft brim
og boðar. Vegurinn er ekki einn,
hinn rétti og sjálfsagði. Lækurinn
á sér eðlilegan farveg. Þar sem
fyrirstaðan er minnst, er hans rétti
vegur, en fyrir manninn liggja veg-
ir til allra átta, en ýmsar ástæður
ráða, er maður tekur stefnu, öðmm
duldar.
Það var gott að koma á heimili
þeirra hjóna, Áróm og Helga Grét-
o*>r> f UTTArorvrtt'Ai Kor rom Vxoii
um. Hún kom inn á heimilið um
13 ára gömul í vinahópi Jóns Geirs.
Sú vinátta þróaðist óslitin frá vin-
áttu unglinga í ást fulltíða fólks.
Samband þeirra átti sér þannig
óvenjudjúpar rætur.
Ólöf átti einnig hug og hjarta
fjölskyldunnar. Hún var alltaf svo
vel til höfð, svo hrein og fín. Hun
var ræktarsöm í stóm og smáu.
Hún var sú sem aldrei gleymdi af-
mælisdegi. Hún hafði gaman af að
gefa og það lá í eðli hennar að
gleðja aðra.
Það er ekki hægt að lýsa því á
nokkum hátt hvernig þessi skelfi-
legi missir kom við okkur öll —
maður stendur svo vamarlaus og
getur engan huggað.
Ég bið Guð að gefa nánustu ást-
vinum hennar styrk og huggun og
kveð svo elsku Ólöfu okkar með
orðum Tómasar Guðmundssonar:
Og því varð allt svo hljótt við helfregn þína
sem hefði klökkur gígjustrengur brostið
og enn ég veit margt hjarta harmi lostið
sem hugsar til þín alla daga sína.
Guðný Eysteinsdóttir
Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfir,
sem ung á morgni lífsins staðar nemur,
og eilíflega, óháð þvi, sem kemur,
í æsku sinnar tignu fegurð lifir.
(Tómas Guðmundsson)
Síðdegis miðvikudaginn 8. febrú-
ar sl. barst mér sú harmafregn að
tilvonandi tengdadóttir mín, Ólöf
Ágústa Jónsdóttir, hefði látist af
slysfömm. Ég tek fráfall hennar
nær mér, en orð fá lýst, enda var
hún mér einkar kær. Það era 7 ár
síðan ég kynntist Ólöfu fyrst, en
þá tókust kynni með henni og syni
mínum Jóni Geir. Hún kom sem
sólargeisli inn í fjölskyldu mína
enda var hún bæði ljúflynd og
skemmtileg. Ólöf var harðdugleg
og vinnusöm. Hún var ávallt boðin
og búin að hjálpa til þegar á þurfti
að halda, enda vinsæl og vinamörg.
Ólöf var gjafmild og hafði yndi af
bjuggu ásamt dóttur hennar, Þór-
hildi. Fjölskylda mín kveður nú
Áróra og við horfum til himins með
Helga, bömum hennar og nánum
aðstandendum.
Bros Áróra blífur þrátt fyrir allt.
Guðmundur W. Vilhjálmsson
Fregnin barst okkur snemma á
sunnudagsmorgni 5. þ.m. Hollsystir
okkar Aróra Sjöfn Ásgeirsdóttir
varð bráðkvödd þá um nóttina.
Margar minningar hrannast upp
þegar horft er til baka til skólaár-
anna. Það var glaðlegur hópur sem
hittist í fyrsta sinn í Hjúkrunar-
skóla íslands sólríkan ágústdag
1960. Við voram allar ungar og
óöraggar, en þá strax kom í ljós
sá eiginleiki, sem fylgdi Áróra alla
tíð. Hún laðaði fólk að sér með sinni
glaðlegu framkomu og frískleika.
Árin í Hjúkrunarskólanum voru
skemmtileg og eftirminnileg. Þó svo
að heimavistin væri lokuð náði hóp-
urinn vel saman og okkur leiddist
aldrei því margt var þar brallað,
og átti Áróra ekki síst þátt í því.
í hjúkrunarstarfinu nutu sín vel
eiginleikar hennar, glaðlyndi og
hlýleiki einkenndu viðmót hennar
gagnvart sjúklingum og samstarfs-
fólki.
Lengst af starfaði Áróra á Land-
spítalanum, en einnig á öðram
sjúkrahúsum, þ. á m. nokkur ár í
Danmörku.
Allan nematímann og æ síðan
vora foreldrar Áróra, þau Lára og
Ásgeir, sérstaklega elskuleg við
okkur og hafa fylgst með hópnum
fram á þennan dag. Mikill vinskap-
ur myndaðist milli Áróra og einnar
úr hópnum, Elísabetar, sem var
utan af landi og leiddi hann til þess
að hún varð sem ein af fjölskyld-
unni í Ásgarði.
Við gleymum aldrei útskriftar-
boðinu, sem Guðmundur og Lilly,
móðursystir Áróra, héldu okkur að
námi loknu.
Við söknum góðrar vinkonu og
sendum ásamt ijölskyldum okkar
innilegar samúðarkveðjur til Helga,
barnanna, Lára, Ásgeirs og annarra
ástvina.
HoUsvstur
því að gleðja aðra og alltaf skyldi
hún muna eftir afrriælisdögum í flöl-
skyldunni. Hún var syni mínum
afar góður félagi í lífinu, lífsföra-
nautur sem gaf fögur fyrirheit um
bjarta framtíð. Fyrir utan þá ást
og vináttu sem hún ætíð sýndi stóð
hún líka fast við bakið á honum í
öllum góðum verkum og hafði djúp
og jákvæð áhrif á hann. Missirinn
. við fráfall Ólafar er því mikill fyrir
Jón Geir og okkur öll og bið ég
góðan Guð að gefa okkur styrk til
þess að standast þessa miklu þol-
raun.
Nú þegar ég kveð Ólöfu mína
hinstu kveðju vil ég þakka henni
af alhug alla þá góðvild og tryggð,
sem hún sýndi mér og fjölskyldu
minni. Minningin um góða stúlku
mun lifa í hjörtum okkar um alla
framtíð og verða okkur hvatning
til betra og fegurra mannlífs. Þann-
ig var Ólöf sjálf. Elsku Hildur, Jón
Þór og fjölskylda ég bið góðan Guð
að veita ykkur styrk í þungbærri
sorg.
Guð blessi minningu Ólafar
Ágústu.
Jóna Þorgeirsdóttir
Kveðja frá Fjölbrautaskólanum
í Garðabæ ,
í dag kveðjum við Ólöfu Ágústu
Jónsdóttur, unga stúlku, sem féll
frá á því æviskeiði, sem er upphaf
afls og atorku. Harmafregnin kom
óvænt, atburðarásin var óskiljanleg
og treginn af þeim sökum djúpur
og sár. Ótrúlegt slys á öskudaginn.
Bam fast í skíðalyftu. Ólöf, snarráð
og æðralaus, gerði það eitt sem
dugði, en hún lét líf sitt. Kveðjuorð
era þung í skrifum, orða er vant.
Það var tregt tungu að hræra, þeg-
ar ég færði nemendum skólans
þespa sorgárfregn.
Ólöf Ágústa Jónsdóttir var nem-
andi í Fjölbrautaskólanum í
Garðabæ. Hún var góður nemandi.
Dugnaður hennar fór vaxandi og
hún stefndi á að ljúka stúdents-
prófi í vor. Blákaldar staðreyndir
lífsins hafa breytt því sem öðra.
Ekki fer hjá því í fjölmennum skóla,
að sumir skilja meira eftir í hugum
samferðarmannanna en aðrir.
Kynni okkar vora stutt, en nokkur
atvik leita þó mjög sterkt á hug-
ann. Fyrir nokkra kom Ólöf til mín
á skrifstofuna. Henni var mikið
niðri fyrir vegna sérstakra ákvæða,
er giltu um skólasókn nemenda.
Henni fannst réttlætinu nokkuð
misboðið. Hún var rökvís, en um-
fram allt mjög kurteis. Réttlætis-
kennd hennar bar hærra hlut í því
máli. Eftir stendur það, sem mestu
skiptir, minning um háttvísi og ríka
ábyrgðartilfinningu. Samleið okkar
á vegferðinni miklu var alltof stutt,
en það er huggun að eiga minning-
ar um góða stúlku, sem nú hefur
verið kölluð til annarra starfa.
Að leiðarlokum votta ég foreldr-
um Ólafar, unnusta, systkinum svo
og öðram ástvinum hennar innilega
samúð mína og ég flyt þær kveðjur
frá nemendum, kennuram og öðra
starfsfólki Fjölbrautaskólans í
Garðabæ.
Blessuð sé minning Ólafar
Ágústu Jónsdóttur.
Þorsteinn Þorsteinsson
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesú í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar yfir mér.
(Sb. 1945 - H. Pétursson)
í dag kveðjum við Ólöfu okkar
með söknuð í hjarta og þökk fyrir
allt og allt.
Svo finni ég hæga bvíld í þér,
hvíldu, Jesú, í bijósti mér.
Innsiglir heilagur andi nú
með ást og trú
hjartað mitt, svo þar hvílist þú.
(Passíusálmur 50)
Minning hennar lifír hjá okkur.
Ómar Andri, Arnþór,
Svavar og Edda Björk.
Skrifstofutæknir
Athyglisvert
námskeið!
Nú er tækifærið til að mennta sig fyrir allt er
lýtur að skrifstofustörfum. Sérstök áhersla er
lögð á notkum PC-tölva. Námið tekur þrjá
mánuði. Námskeið þessi hafa reynst mjög
gagnleg fyrir skrifstofufólk og þá er hyggja á
skrifstofuvinnu.
I náminu eru kenndar m.a. eftirfarandi greinar:
Almenn tölvufræði, stýrikerfi, tölvusamskipti, ritvinnsla, gagna-
grunnur, töflureiknar og áætlunargerð, tölvubókhald, toll- og
verðútreikningar, almenn skrifstofutækni, grunnatriði við
stjórnun, útfylling eyðublaða, verslunarreikningur, víxlar og
verðbréf, íslenska og viðskiptacnska.
Nemcndur útskrifast sem SKRIFSTOFUTÆKNAR og geta að
námi loknu tekið að sér rekstur tölva við minni fyrirtæki.
Innritun og nánari upplýsingar veittar í
símum 687590 og 686790
TÖLVUFRÆÐSLAN
Borgartúni 28.
Hvað segja þau
um námskoiðið.
Sóiveig Kristjánsdóttin
SiAastliðinn vetur var ég við nám
hjá Tölvufræðslunni. Þessi timi
er ógleymanlegur bæði vegna
þeirrar þelckingar, sem ég hlaut
og kemur mér mjög til góða þar
sem ég starta nú, svo og vegna
andans sem þama rílcti. Þetta
borgaðisig.
Sigríður Þórisdóttir:
Mér hefur nýst námið vel. Ég
er öruggari i starfi og m.a. feng-
ið stööuhækkun. Viðtæk kynn-
ing á tölvum og tölvuvinnslu I
þessu námi hefur reynst mér
mjög vel. Maður kynnist þeim
fjölmötgu notkunarmöguleikum
sem tölvan hefur upp á aö bjóða.
Þetta nám hvetur mann einnig
til að kanna þessa möguleika
ogfasrasérþáinyt.
Jóhann B. Ólafsson:
Ég var verkamaður áður en ég
fór i skrifstofutækninámiö hjá
Tölvufræðslunni. Ég bjóst ekki
viðaðlæramiktðósvoskömm-
umtima, en annaöhvort var þaö
að ég er svona gáf aður, eða þá
að kennslan var svona góð (sem
ég tei nú að trekar haf i verið),
að nú er ég allavega orðinn að-
stoðarframkvæmdaretjðri hjá
Islenskum tækjum. Ég vinn svo
til etngöngu á tölvur, en tölvur
votu hlutir sem ég þekkti ekkert
inná áöur en ég fór i námið.
Á skrifstofu
■Tölvufræðslunnar
er hægt að fá
bæklinga um
námið,
bæklingurinn er
ennfremur sendur í
pósti til þeirra sem
þess óska