Morgunblaðið - 14.08.1998, Blaðsíða 41

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 14. ÁGÚST 1998 41
Pó við værum báðir þekktir fyrir
að vera frekar snöggir uppá lagið
kom aldrei til að okkur yrði sundur-
orða þó einu sinni hafí litlu munað.
En þú hafðir vit fyrir okkur báðum
þegar þú sást í hvað stefndi, stóðst
snöggt á fætur og kvaddir. Að liðn-
um um það bil tveim tímum komstu í
dyrnar og spurðir brosandi hvort
ekki hefði lygnt. Jú, heldur betur og
síðan verið logn.
Skemmtilegustu stundir sem við
áttum saman voru við veiðar í
Hallanda en þangað höfum við farið
um margra ára skeið. Þó ekki veidd-
ist mikið kom maður jafnan endur-
nærður og fróðari til baka því fáir
þekkja Hallandaveiðisvæðið jafn vel
og þú.
Til stóð að fara í sumar en af aug-
ljósum ástæðum treystir þú þér
ekki.
Eflaust er til Hallandi annars
heims og ég veit að þú verður áreið-
anlega búinn að kynna þér hann vel
þegar við hittumst að nýju á öðrum
og betri stað.
Það sem ég mat þó mest í fari
þínu, kæri vinur, er virðing þín og
auðsýnd væntumþykja um bömin
þín. Það sá maður og heyrði þegar
þú talaðir um þau. Þau hafa misst
mikið, ekki aðeins góðan fóður held-
ur náinn vin.
Ingi minn, um leið og við Anna
Lilja kveðjum þig og þökkum þér
samfylgdina biðjum við góðan Guð
að styrkja börnin þín, aldraða móð-
ur og systkini.
Reynir og Anna Lilja.
Ekki veit ég hvað olli þvi að sex
ára stúlkubam tók þá ákvörðun að
smygla sér í skóla án þess að spyrja
kóng eða prest. Kannski var það
vegna þess að árið 1946 var ekki bú-
ið að finna upp þá hugmynd að það
væri gaman að vera barn. Mér
hundleiddist og ég var búin að læra
að kveða að og leggja saman tvo og
tvo og ég vildi í skólann eins og
Biggi frændi og Kiddi og Labbi og
Ingó og þeir.
Þegar allir krakkamir voru
komnir á sinn stað og Guðlaug og
Hallgrímur og Vilborg búin að
ganga úr skugga um það að þessi
telpa ætti ekki að byrja í sjö ára
bekk fyrr en 1947, fór telpan að
orga. Hún sat á tröppunum og org-
aði þangað til Vilborg sá að það
dugði ekkert minna en skólaganga á
þessa væluskjóðu. Eflaust hefur Vil-
borg sáluga brosað í kampinn, því
ekki var algengt að böm beittu slík-
um aðferðum til þess að komast í
kennslu hjá henni. Og almennt var
ekki brosað í tímum hjá henni því
aðalatriðið var að læra heima og
halda sig við efnið. En þar með var
ég komin í þann hóp sem, undir
jámaga Vilborgar Auðunsdóttur í
barnaskóla, hafa verið félagar mínir
síðan.
Tíu áram síðar var orðið til fyrir-
bæri sem kallaðist „táningar". Þá
var orðið skemmtilegt að vera barn
- jafnvel þótt maður væri fermdur
og útskrifaður úr gagnfræðaskóla.
Við, sem höfðum flest fylgst að þessi
tíu ár, vorum nú „gaggararnir" -
tjúttandi og trallandi í Ungó eða
Krossinum - héldum jafnvel partý
upp á ameríska vísu. Þegar ég fór
sem skiptinemi til Minnesota skrif-
aði ég „gögguranum" boðskort í til-
efni af því. Besta vinkona mín, Jana,
frænka Ingós, var líka að fara til
Ameríku og teitin var haldin heima
hjá henni.
Viðerumaðfaravestur.
Viltu vera okkar gestur
á laugardagskvöld klukkan 9?
Við höfum verið að hugs’um
að allir mæti í gallabuxum
svo ekki verði tjón á spariflíkum.
Því það á að „rock around the clock“
á Qórðu hæð til vinstri uppí blokk.
Svona var gaman að vera táning-
ur 1957! Og það var alltaf gaman
þegar við Jana komum heim, hvort
sem það var á sama tíma, eða sín í
hvoru lagi. „Gaggararnir" tóku alltaf
höfðinglega á móti okkur og Ingólf-
ur Falsson lét sig aldrei vanta og
alltaf vorum við sömu „táningarnir"
þegar hópurinn kom saman. Við eig-
um eftir að sakna vinar okkar Ing-
ólfs og ég þakka honum allt gamalt
og gott.
Jóna Margeirsdóttir.
OLGEIR M.
BÁRÐARSON
+ 01geir M. Bárð-
arson fæddist
22. desember 1935 í
Narfakoti, Innri-
Njarðvík. Hann lést
29. júlí 1998.
Foreldrar: Bárður
Olgeirsson, f. 4.8.
1905 á Hellissandi,
d. 6.1. 1992 og
Eyrún Ámý Ragn-
hildur Helgadóttir,
f. 18.1. 1910 á Holti
í Áltavershreppi, V-
Skaftafellssýlu,
vistmaður á Garð-
vangi. Olgeir var
elstur fímm systkina, þau era
Ingólfur, f. 9.10. 1937, kvæntur
Halldóru J. Guðmundsdóttur, f.
31.12. 1937, Halldór Guðbrand-
ur, f. 3.11. 19.39, Guðlaug, f.
12.1. 1943, gift Olafí Þ. Guð-
mundssyni, f. 24.7. 1939, Oliver,
f. 3.11. 1948.
Olgeir kvæntist ungur að ár-
um Sigríði Erlu Jónsdóttur, f.
23.5. 1935, eignuðust þau fimm
börn; Jón Davíð, f. 21.1. 1954,
unnusta hans Sigurbjörg Garð-
arsdóttir, Eyrún Kristín, f. 10.7.
1955, Sigurveig Ósk, f. 10.7.
1959, maki Georg
Araar Þorsteinsson,
Sjöfn, f. 21.2. 1962,
maki Sigurgeir
Tómasson, Bárður,
f. 6.4. 1966, maki
Trine Heiberg Han-
sen. Barnabörn 01-
geirs eru: Magnús
Geir, Sigríður Erla,
Þorsteinn Atli,
Edda Ýr, Olga Ýr.
Eyrún Erla, Tinna
Charlotte. Olgeir og
Sigríður slitu sam-
vistum. Sambýlis-
kona Olgeirs sl.
tuttugu ár er Gunnhildur Ólafs-
dóttir, f. 24.12. 1940. Börn
hennar frá fyrra hjónabandi
eru Einar Svavarsson, maki
Guðrún Viktorsdóttir, Halldóra
Svavarsdóttir, maki Sigurjón
Ingvarsson. Barnabörn Gunn-
hildar eru; Guðríður Olga,
Gunnhildur, Hjalti og Thelma
Ósk. Reyndist Olgeir þeim sem
besti faðir og afí.
títför Olgeirs fór fram í kyrr-
þey frá Innri-Njarðvíkurkirkju
12. ágúst sl.
Elsku afí okkar. Með þessum orð-
um viljum við minnast afa okkar.
Hann afi var alltaf tilbúinn að
hlusta á aðra og gefa öðrum góð ráð
en leitaði sjálfur ekki eftir ráðum.
AUt sem hann tók sér fyrir hendur
var svo mikilfenglegt. Alltaf var
gaman að koma austur í afabústað
eins og við kölluðum hann. Þegar
við vorum litlar var það mesta
sportið að fara rúntinn um sveitina
og alltaf var komið við í sjoppu, sem
við kölluðum afasjoppu. ís var oft-
ast keyptur, því ísinn var í miklu
uppáhaldi hjá okkur. Afa fannst
óhemju gaman að tala og gátum við
setið heilu dagana og hlustað á hann
segja sögumar, veiðisögur, sögur
frá því þegar hann var lítill og gerði
ótal strákapör, einnig vora ferða-
sögur ofarlega í huga hans. Afa
fannst óskaplega gott að borða og
öllum sem komu í heimsókn til afa
og ömmu var boðið í mat og kræs-
ingar.
Góði Guð, hjálpaðu okkur að
skilja hversu lítið við getum stýrt
örlögum. Góði Guð, við viljum biðja
þig að taka á móti afa okkar og láta
honum líða vel á þínum stað þar
sem þú einn ræður ríkjum. Elsku
amma okkar, við biðjum góðan Guð
að styrkja þig í sorginni því við vit-
um að afi var þér kær. Elsku amma,
Guð gefi þér styrk og kraft, þú veist
að þú hefur okkur að leita til. Við
trúum á orð Jesú, en hann sagði:
„Sælir era sorgbitnir því að þeir
munu huggaðir verða.“ (Matt. 5.4.)
Við þökkum afa samfylgdina og
biðjum Guð að blessa minningu
hans á leið til nýrra heimkynna.
Olga og Gunnhildur.
Miðvikudaginn 29. júlí sl. var
hringt til mín og mér tilkynnt sú
sorgarfrétt að bróðir minn og vinur,
Olli, væri dáinn. Mér var falið að til-
kynna andlátið til fjölskyldu minnar.
Það var þungt og erfitt verk. Ég á
erfitt með að sætta mig að hann sé
horfinn hér af jörðu, svona lífsglað-
ur, skemmtilegur og tryggur. Olgeir
átti marga trygga og góða vini, fjöl-
skyldu, vinnufélaga, veiðifélaga og
ferðafélaga, sem hann hafði náið
samband við. Minningar mínar
hrannast upp um góðan bróður og
vin á uppvaxtarárum okkar í for-
eldrahúsum og síðan þegar við
byggðum saman okkar fýrsta íbúð-
arhús hér í Njarðvík, ég sautján ára
og hann nítján ára. Brekkustígur 17
er þriggja hæða hús og 145 fin að
grunnfleti. Það var mikill stórhugur í
okkur bræðranum þegar við hófum
þetta verk og tók það okkur þrjú ár
að klára þetta hús. Það var mjög
myndarlegt heimili sem Olgeir bjó
fjölskj'ldu sinni þar.
Olgeir lærði málaraiðn hjá Áka
Granz og útskrifaðist úr Iðnskólan-
um í Keflavík tvítugur að aldri. 01-
geir stundaði sjálfstæðan rekstur í
iðngrein sinni eftir að hann fékk
meistararéttindi, mest á Keflavíkur-
flugvelli á vegum Málaraverktaka
Keflavíkur. Einnig stundaði hann
leigubílaakstur.
Kæri bróðir, ég vil á þessari
kveðjustund þakka þér fyrir góðu
stundimar sem við áttum saman,
einnig vil ég færa þér innilegar
kveðjur og þakklæti frá fjölskyldu
minni fýrir góðar stundir.
Viljum við á þessari sorgarstundu
biðja algóðan guð að styrkja móður
okkar, bömin hans og fjölskyldur,
Gunnhildi og fjölskyldu. Eg vil biðja
góðan guð um að geyma minningu
um góðan bróður.
Hvíl þú í friði, kæri vinur.
Margt er það, margt er það,
sem minningarnar vekur.
Þær eru það eina,
sem enginn frá mér tekur.
(Davíð Stefánsson)
Nú legg ég augun aftur.
Ó Guð, þinn náðarkraftur.
Mínverivömínótt.
Æ, virzt mig að þér taka
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(S. Egilsson)
Ingólfur Bárðarson.
Mig langar til að setja nokkrar
línur á blað í minningu hans Olla
frænda. Olli frændi var mér alla tíð
nokkuð kær. Við Olli höfðum ekki
mikið samband, en þó alltaf minnst
einu sinni á ári, hringdi Olli í mig,
það var 22. desember, afmælisdag-
inn okkar beggja. Skipti ekki máli
hvar hann var, alltaf hringdi Olli og
spurði oft frænda sinn „og hvað
ertu orðinn gamall núna, frændi,
jæja svo gamall, tíminn líður hratt,
þú ferð nú bráðum að ná mér“.
Þegar ég lít til baka skiptu þessi
símtöl og þetta spjall okkur miklu
máli.
Ég get ekki skrifað minningar-
grein um Olla án þess að minnast á
sameiginlegt áhugamál okkar, lax-
veiði. Eins og allir vita sem þekktu
Olla hafði hann mjög gaman af því
að fara í veiði. Ég fór nokkram
sinnum í Hvítá með pabba og Olla,
það vora góðir túrar. Þó þótti mér
besti túrinn sem við fórum í saman í
Langá árið 1991. Þá var Olli í essinu
sínu, ekki manna duglegastur að
veiða kannski, en hann var meira í
því að spjalla og spekúlera í því
hvernig laxinn hagaði sér, hvernig
best væri að lesa ána, hvar laxinn
héldi sig, og þannig mætti lengi
telja. í þessum túr veiddi ég minn
Maríulax. Þeim fróðleik sem ég
fékk í þessum túram hef ég síðan
verið að vinna úr í mínum veiðiferð-
um. Það vildi svo sérkennilega til að
daginn áður en Olli dó, var ég að
segja veiðifélaga mínum frá því
hvað það hefði verið gaman að vera
með Olla frænda við veiðar. Það
sem stendur upp úr öllum veiðiferð-
um er félagsskapurinn. Olli hafði
gaman að segja sögur um heima og
geima, þeir era fáir sem geta sagt
jafn skemmtilega frá og Olli gerði,
hann var alltaf hrókur alls fagnaðar
þar sem hann kom.
Fyrir samverustundir sem ég átti
með Olla og öll símtölin vil ég þakka.
Að lokum vil ég og fjölskylda mín
votta öllum aðstendum mínar inni-
legustu samúð. Við skulum láta allar
góðu og jákvæðu minningamar um
góðan dreng hjálpa okkur í sorginni.
Áraar Ingólfsson.
Það getur verið erfitt að sætta sig
við skyndilegt fráfall vinar og félaga,
sérstaklega þegar maður er nýbúinn
að ræða við hann hressan og glaðan.
Mér finnst þetta fjarri allri sanngimi
og gat varla trúað þeirri sorgarfregn
sem barst til mín að kvöldi 29. júlí,
að Olgeir vinur minn væri látinn. Og
maður spyr: Af hverju? og fær ekk-
ert svar. Við getum aðeins beðið Guð
að veita okkur skilning og hjálpræði.
Olgeir hóf búskap með Sigríði
Erlu Jónsdóttur á efstu hæð Heima-
kletts, Njarðvíkum og eignaðist þar
sín fyrstu böm. Um svipað leyti hóf
hann málaranám hjá undirrituðum.
Það var bjart framundan hjá hinum
ungu hjónum. Olgeir var duglegur
og áhugasamur um framtíðina, enda
leið ekki á löngu þar til hann byggði
sér stórt og myndarlegt hús að
Brekkustíg 17. Fjölskyldan stækkaði
og í hönd fóra annasöm ár. Hann
gerðist félagi í Málaraverktökum
Keflavíkur. Á vegum þess félags var ^
nóg að starfa og margs er að minn-
ast við fjölbreytt störf. Sérstaklega
era mér minnisstæðar ferðir á veg-
um vamarliðsins á Langanes,
Stokksnes og til Bandaríkjanna. Þá
var vinnudagurinn oft langur, en í
góðum félagsskap er stutt í gaman-
semina og era þessar ferðir mér eft-
irminnilegar. Á þessum áram byggði
Olgeir sér sumarbústað í Þrasta-
skógi, þar sem hann undi sér vel við
ræktun og hvíld.
Á miðri starfsævi varð Olgeir fyrir
vinnuslysi og dró þá úr málarastörf-
um og fór að stunda leigubílaakstur
sér til framfæris. Hann gerðist félagi
í Lionsklúbbi Njarðvíkur 1968 og
var þar í stjóm. Einnig var hann
endurskoðandi í mörg ár hjá Málara-
verktökum. Félagar hans í þessum
félögum þakka honum löng og góð
kynni og sjá á eftir góðum dreng
sem var einstaklega hjartahlýr og
vildi öllum vel.
Síðustu 20 árin hefur Olgeir verið í
sambúð með góðri konu, Gunnhildi
Ólafsdóttur, sem ásamt bömum sín-
um bjó honum gott og fallegt heimili.
Olgeir var hlédrægur og dagfar-
sprúður að eðlisfari og mun ég ætíð
minnast áralangrar tryggðar hans og
vináttu sem aldrei bar skugga á. Eft- - -
ir stendur minning um góðan dreng.
Ég votta aldraðri móður hans,
bömum, bamabömum og öðram
ástvinum innilega samúð.
Áki Guðni Granz.
• Fleiri minningargreinar um Olgeir
M. Bárðarson bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.
+ Jón B. Jónsson
fæddist í Nes-
kaupstað 14. des-
ember 1934. Hann
lést í Kristinehamn
í Svíþjöð 29. júlí síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Jón Svan
Sigurðsson fram-
kvæmdastjóri og
Jóna Ingibjörg
Jónsdóttir sem
bæði eru látin.
Systkini Jóns eru:
Sigrún, f. 10.7.
1937, Sigurður, f.
31.12. 1938, Gretar,
f. 6.6. 1941, og Jóna Svana, f.
Minn elskulegi bróðir, Jón, er
látinn í Svíþjóð, langt um aldur
fram. Ekki óraði mig fyrir því þeg-
ar ég var hjá honum og Sonju í
heimsókn síðast að við myndum
ekki hittast aftur í þessu lífi. „Sig-
rún systir, við munum dansa í skóg-
14.12. 1948.
Jón kvæntist
Guðnýju Jónsdóttur
frá ísafírði 1. janú-
ar 1959 og eignuð-
ust þau einn son,
Barða, f. í júlí 1959,
hans kona er Lena
og eiga þau þrjú
börn. Jón og Guðný
slitu samvistir.
Sambýliskona Jóns í
28 ár var Sonja
Eriksson.
títför Jóns fer
fram frá Visnum-
kirke í Kristine-
hamn í dag.
inum er þú kemur næst,“ kallaði
hann til mín er lestin rann af stað
frá Kristinehamn til Kaupmanna-
hafnar, þaðan sem ég tók flugvél
heim. Ég kallaði ,já“ á móti og veif-
aði brosandi.
Lífið fór ekki alltaf mjúkum
höndum um þennan bróður minn.
Tólf ára gamall slasaðist hann á
auga er hann var í sveit í Starmýri
(Álftafirði). Og fór hann þá í margar
aðgerðir vegna þess, og háði það
honum í raun og vera alla tíð.
Jón var mjög listrænn og of við-
kvæmur fyrir þennan harða heim
sem við lifum í. Hann var mjög
músíkalskur og spilaði í mörg ár
með H.G.-sextettinum í Neskaup-
stað. Var sá sextett sérstakur fyrir
það að af sex meðlimum voru í hon-
um þrír Jónar, þ.e. Jón B., Jón
Karlsson og Jón Lundberg. Þetta
vora ánægjulegir tímar. Hljóm-
sveitin spilaði á dansleikjum í mörg
ár austur í Neskaupstað og víðar.
Jón söng með Samkór Neskaup-
staðar, ásamt móður okkar, Jónu
Ingibjörgu, og söng meðal annars
einsöng sem tekinn var upp á plötu.
Einnig málaði hann fallegar mynd-
ir, svo honum var margt til lista
lagt.
Jón útskrifaðist frá Samvinnu-
skólanum árið 1957 og vann alla tíð
á skrifstofu eftir það, hjá Dráttar-
brautinni í Neskaupstað og síðar á
skrifstofu í Kristinehamn í Svíþjóð.
Sá hann um innkaup á timbri frá
Finnlandi.
JÓNB.
JÓNSSON
Hamingjan barði að dyram hjá
bróður mínum er hann kynntist
sambýliskonu sinni til margra ára í
Sviþjóð, Sonju Eriksson. Eignuðust
þau saman yndislegt hús, með fal-
legum rósagarði og trjám, og undi
hann sér vel við að hlúa að húsi og
garði.
En enginn veit sína ævina fyrr en
öll er. Ég kveð kæran bróður minn
með söknuði og þakka margar
ánægjulegar stundir á okkar æsku-
heimili í Neskaupstað og síðar. En
við voram mjög samrýnd.
Innilegar samúðarkveðjur til ást-
vina, Sonju, Barða og bamabarna,
frá systkinum okkar og mér.
Ó hve létt er þitt skóhljóð,
oghve lengi ég beið þín,
þaðervorhretáglugga,
napurvindursemhvín,
enégveiteina stjömu,
eina stjömu sem skín,
og nú loks ertu komin
þú ert komin til mín.
(Halldór K Laxness.)

Við munum dansa í skóginum,
minn kæri bróðir, er við hittumst
næst.
Þín systir,
Sigrún.