Morgunblaðið - 08.09.1999, Blaðsíða 45

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
MIÐVIKUDAGUR 8. SEPTEMBER 1999 45
THEODOR FRIMANN
EINARSSON *
ann margar ánægjustundir, þar á
meðal þegar Villi fékk sér mótor-
hjól, það flottasta í bænum. Við
tengdasynirnir fengum okkur líka
hjól þó þau hafi nú fallið í skuggann
af hjóli Villa. Margar skemmtiferðir
og kvöldrúntar voru farnir, þar á
meðal hringferð um landið, þar sem
hann hafði elsta barnabarnið aftaná
og allur hringurinn var farinn á lög-
legum hraða, sem fáir mótorhjóla-
menn hafa leikið eftir. Þess má geta
að Villi fékk viðurnefnið „Kögri“ þar
sem leðurdressið og hjólið voru
skreytt með kögri og glitri og má
segja að hann hafi staðið vel undir
nafni. Það sem við mátum mest í fari
Villa var það hversu hreinn og beinn
hann var i okkar samskiptum, við
vissum alltaf hans meiningu og
aldrei var Villi með neitt pukur. Þó
við værum ekki alltaf sammála,
hélst alltaf vináttan. Alltaf var gott
að koma í Kögurselið í kaffi og rand-
arbrauð og spjalla um heima og
geima. Villi bar af í snyrtimennsku
og reglusemi og oft dáðumst við að
þolinmæði hans og nákvæmni.
Margt væri hægt að segja um Villa
en nú látum við hér staðað numið en
hans verður minnst með söknuði.
Megi góður Guð styrkja Ingibjörgu
og dætur þeirra, þess biðjum við í
Jesú nafni, Amen.
Tengdasynir,
Jón Tryggvi Þórsson og Guð-
mundur Karl Guðnason.
Hann afi minn var mjög sérstakur
maður að öllu leyti og ég man að
hann var mjög fyndinn og skemmti-
legur og mér þykir afskaplega vænt
um hann. Hann afi var rosalega
smekklegur maður og góðhjartaður
og okkur öllum finnst sárt að missa
hann og ég sakna hans mikið en nú
í er hann hjá Drottni og kvalirnar
j búnar og ég vildi að hann hefði get-
að verið lengur hjá okkur og að ég
gæti talað við hann núna. En ég veit
að ég mun hitta afa minn hjá Jesú
seinna og ég hlakka til.
Amma mín, Guð gefi þér styrk.
Eg sakna þín, afi minn.
Þitt barnabarn,
fsak Jónsson.
ógleymanlegar sögur, ég man þær
enn þann dag í dag og það er örugg-
lega þessvegna sem ég ætla að
verða rithöfundur. Fyrsta sinn sem
ég samdi sögu hugsaði ég um afa og
sagði; „afi er alltaf að semja nýjar
og skemmtilegar sögur og ég hlýt
að geta það líka.“ En alltaf þegar
við börnin sáum hann kætti það
okkur heil ósköp. Það var aldrei
leiðinlegt hjá afa og ömmu og alltaf
beið okkar smávegis góðgæti í
nammiskúffunni en afi sá um að
skipta jafnt á milli. Það var einn af
hans góðu kostum að hann gerði
aldrei upp á milli okkar. Mér fannst
ég algjör prinsessa hjá afa enda
kallaði hann mig alltaf litlu
prinsessuna sína. Nú kveð ég bless-
aðan afa minn sem hvílir nú í náðar-
faðmi Drottins.
Þín
Karen Dögg.
Elsku afi minn, ég veit þér líður
vel hjá Jesú en ég á eftir að sakna
þín. Best fannst mér þegar ég var
lítil að sitja í fanginu þínu og hlusta
á allar skemmtilegu sögurnar sem
þú samdir á staðnum, ég hélt þær
væru allar sannar. Þú varst alltaf
svo fyndinn og gerðir að gamni þínu
við okkur. Ég gleymi aldrei þegar
ég kvaddi þig í síðasta sinn, þú varst
svo veikur, ég tók utan um þig og
sagði, bless afi minn, ég elska þig.
Þú horfðir á mig, réttir út höndina
og sagðir, Tinna mín, ég elska þig
líka.
Þín
Tinna Björt.
Nú er afi minn farinn heim til Jesú
og ég grét svo mikið þegar mamma
sagði að afi væri dáinn. Mamma
sagði að nú liði honum vel og hann
væri ekki lengur veikur. Afi var
alltaf svo góður við mig, hann kallaði
mig alltaf „skarfinn sinn“. Ég ætla
að vera góður við ömmu og passa
hana vel, elsku afi minn.
Þinn
Jóhann Friðrik.
Ó, er okkar vinir, allir mætast þar.
Ganga á geisla fógrum, grundum eilífðar.
Lofa Guð og lambið, lífið sem oss gaf.
Sorgin dvín, sólin skín, sjá Guðs náðar haf.
(Þýð. Sigríður Halldórsdóttir.)
Þessar ljóðh'nm- komu í hug minn
þegar við sátum við dánarbeð Villa
mágs míns. Ut um gluggann blasti
við fagur Fossvogsdalurinn og sást
allt til sjávar og kvöldið var fagurt.
Og þannig var viðskilnaður vinarins
sem gekk til hinna eilífu bústaða. Ef
hinir jarðnesku dalir og náttúra
hrífa hug okkar, hvað þá með hið
himneska? Þar hefur trúin veitt
okkur fullvissu um það sem eigi er
auðið að sjá, eins og postulinn segir.
Og hann heldur áfram: „Því nú er
þekking vor í molum en seinna mun-
um vér gjörþekkja.“ Og hvað segir
það okkur annað en að nú hefur Vil-
hjálmur Hendriksson fengið að sjá
og gjörþekkja allt sem trúin hefur
sýnt honum „svo sem í skuggsjá".
Og skyldum við ekki samfagna vini
sem séð hefur. Langur aðdragandi
er að því sem nú er orðið. Villi hefur
átt við mikil og erfið veikindi að
stríða og aðdáun hefur það vakið að
sjá hetjuna Ingibjörgu standa við
hlið eiginmanns síns og aldrei látið
hugfallast. Virðing okkar hjónanna
fyrir hetjunni okkar, henni Ibbý,
hefur vaxið í hlutfalli við nánari
samgang og kynni við þau bæði und-
anfarnar vikur. Meira held ég að
enginn geti gert fyrir ástvininn sinn
þegar heilsan er farin og lífið fjarar
út en Ingibjörg hefur gert fyrir Villa
sinn.
Og nú hefur tíminn numið staðar
fyrir þau sem gráta í dag. Ekkert
verður eins og það áður var, einn
hlekkur í fjölskyldukeðjunni hefur
brostið og nú verður að tengja sam-
an það sem shtnaði og sú tenging
skiptir öllu máli fyrir Ingibjörgu og
dæturnar og tengdasynina og
barnabörnin. Minningin er góð og
vonin um endurfundi fyrir trána á
Jesúm Kiist veitir vonarríka fram-
tíð.
Öll samúð okkar er með ykkur
kæra fjölskylda.
Guðjón og Jenný.
• Fleiri minningargreinar um
Vilhjálm Hendriksson bíða birtingar
og munu birtast i blaðinu næstu
daga.
+ Theodór Frímann Einars-
son fæddist á Eystri-Leirár-
görðum í Leirársveit 9. maí
1908. Hann lést á Sjúkrahúsi
Akraness 8. ágúst síðastliðinn
og fór útför hans fram frá
Akraneskirkju 19. ágúst.
Það er erfitt að tráa því að þú sér
farinn, elsku afi. Mér fannst svo
sárt að geta ekki verið viðstödd
jarðaförina, fannst ég vera í órafjar-
lægð og ég var alltaf að hugsa hvort
þú hefðir fundið mikið til, hvort þú
hefðir orðið hræddur þegar dauðinn
kom. Um nóttina, eftir að ég hafði
talað við mömmu, þá kveikti ég á
kerti fyrir þig. í huga mér birtist
sama myndin af þér aftur og aftur:
snjóhvítur líkami þinn og andlit þitt
svo slétt og kyrrlátt og svo hvarf
hann undir spegilslétt vatn. Ég
huggaði mig við þá tilhugsun að þú
hefðir feginn hvatt þennan heim og
nú væri þrautargangan á enda.
Ég veit ekki hvort þú gerðir þér
+ Haraldur Ágústsson, húsa-
smíðameistari, fæddist í
Reykjavik 25. september 1926.
Hann lést 18. ágúst síðastliðinn
og fór útför hans fram frá
kirkju Óháða safnaðarins 27.
ágúst.
Afi minn. Besti maðurinn í heim-
inum, vegna þín er heimurinn betri.
grein fyrir því hversu mikilvægur
þú varst mér og ég held að ég hafi
aldrei almennilega tjáð þér hversu
stollt ég var af þér. Það sem þú
gerðir í tónlist var mér hvatning og
snemma fór ég að finna að ég hefði
eitthvað að segja, að það væri mér í
blóð borið að semja tónlist. Ég mun
aldrei gleyma því þegar ég heim-
sótti þig einn sólríkan dag þessa
sumars og þú spurðir mig hvort við
ættum ekki að semja saman lag.
Glampinn í augum þínum, brosið á^g
meðan við rauluðum til skiptis lag-
línu, sögðum stundum ,já þetta er
gott“ eða „nei þetta gengur ekki“ og
svo setth þú saman texta sem þér
þótti reyndar ekki ýkja merkilegur,
en það var algert aukaatriði. Við
kláruðum þó aldrei lagið, þú hættir
að brosa, vissir hvert stefndi, en
elsku afi það væri nú gott að við
kláruðum það einhvers staðar ann-
ars staðar, þar sem þú ert nú og
hörpumar óma.
Anna.
Vegna þess að þú skildir eftir betra
fólk í heiminum, vegna þess að þú
gerðir fólk betra.
Ég samgleðst þér þar sem þú ert
kominn á fallega staðinn til góðu
konunnar þinnar í hamingjuna. Ég
veit að þér líður vel, og brosir til
mín þaðan.
Þín,
Karólína.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er móttaka
svokallaðra ASCII-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin Word og Wordper-
fect eru einnig auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í bréfsíma 569 1115, eða á
netfang þess (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið greinina inni í bréfinu, ekki sem
viðhengi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli að lengd
greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
HARALDUR
ÁGÚSTSSON
Elsku afi minn, þú varst alltaf svo
skemmtilegur og góður við mig og
ég var alltaf svo montin af þér og
bílnum þínum og ég sakna þín mjög
mikið. Én núna ertu hjá Jesú og
þjáningar þínar eru búnar. Okkur
þykir svo sorglegt að litla systir
mín, hún Ingibjörg Birta, geti ekki
kynnst þér hér eins og við fengum,
en við ætlum að vera dugleg að
segja henni frá hvað hún átti yndis-
legan afa. Ég hlakka til að sjá þig
uppi í Himnaríki. Elsku amma, Guð
styrki þig.
Takk, afi minn, fyrir allt.
Þitt barnabarn,
Guðlaug Jónsdóttir.
Mig langar að skrifa nokkur
kveðjuorð til afa míns. Mér finnst
erfitt að kveðja hann því ég tráði
alltaf að hann myndi ná sér og allt
yrði eins og það var en nú reyni ég
* að hugga mig við að þetta var best
1 fyrir hann. Afi var mjög sérstakur
og ég bar mikla virðingu fyrir hon-
um. Við áttum margar góðar stundir
saman, þegar ég var lítill fékk ég
stundum að sitja í vegheflinum með
afa og það fannst mér alveg toppur-
inn. Ég minnist þess þegar ég fór
hringinn í kringum landið aftan á
mótorhjólinu hjá honum. Það var
ógleymanleg ferð. Afi sagði oft við
mig: Villi minn, þegar þú færð bíl-
próf þá lána ég þér Bensann en þá
| verður þú líka að keyra um á lögleg-
um hraða. Það er skrýtið að hitta
hann ekki meir hér á jörð en allt
tekur enda og líka einhvern tímann
mitt líf og þá sameinumst við á ný
hjá Guði.
Þinn
Vilhjálmur Hendrik.
Allt sem afi átti var mjög fínt og
flott, ég var svo hreykin af því að
eiga svona góðan og skemmtilegan
afa. Þegar hann sat á ruggustólnum
í fína einbýlishúsinu sínu og hélt
mér í fangi sér og sagði mér
+
MAGNÚS TÓMASSON
fyrrum bóndi,
Friðheimi,
Mjóafirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Eir mánudaginn 6. september síðastliðinn.
Fyrir hönd vandamanna,
Guðríður Magnúsdóttir.
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
STEFÁN ÞORMÓÐSSON,
sem lést mánudaginn 6. september, verður
jarðsunginn frá Bústaðakirkju föstudaginn
10. september kl. 10.30.
Kristbjörg M. Jónsdóttir,
Arnar Þór Stefánsson, Auður Yngvadóttir,
Kristinn S. Stefánsson, Erna Hilmarsdóttir,
Gunnar Skúii Ármannsson, Helga Þórðardóttir,
Jón Agnar Ármannsson,
Óskar Ármannsson, Bára Elíasdóttir
og barnabörn.
t
Eiginkona min,
GUÐFINNA SVAVARSDÓTTIR,
dvalarheimilinu Höfða, I
Akranesi, ***** 1
lést mánudaginn 6. september.
Fyrir hönd vandamanna, *
Sigurður B. Sigurðsson. Æ
t
Hjartkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
KRISTJANA KRISTJÁNSDÓTTIR
saumakona
frá Vatnsenda í Eyjafirði,
andaðist á Hrafnistu í Reykjavík þriðjudaginn
7. september.
Reynir Björnsson, Dóra Magnúsdóttir,
Sigrún G. Björnsdóttir, Einar Jónsson,
Ævar Bjömsson, Hrönn Jónsdóttir,
Björg Björnsdóttir, Kjartan Helgason,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Móðir okkar,
KRISTÍN BJÖRNSDÓTTIR,
Gnoðarvogi 38,
Reykjavík,
lést á elli- og hjúkrunarheimilinu Grund föstudaginn 3. september sl.
Agnar Ólafsson,
Svala Henriksen,
Kolbrún Garðarsdóttir.
t
Kveðjuathöfn um manninn minn, föður okkar,
tengdaföður, afa og langafa,
HAUK JÓSEFSSON
deildarstjóra,
Barmahlíð 48,
sem lést föstudaginn 3. september, verður
haldin í Háteigskirkju föstudaginn 10. septem-
ber kl. 13.30.
Blóm eru vinsamlega afþökkuð, en þeim sem vildu minnast hans, er
bent á hjúkrunarheimilið Eir, Grafarvogi.
Fyrir hönd aðstandenda,
Svava J. Brand.