Morgunblaðið - 08.09.1999, Blaðsíða 49

MORGUNBLAÐIÐ
aði á viðbrögð nemenda. Þá leið
stundin hratt, þá var gaman.
Auk þess að vera góður fræðari
var hann afbragðs félagi. Hann lét
sig ekki muna um að blanda geði við
okkur utan kennslustunda og eigum
við margar góðar minningar frá
kaffíhúsaferðum og gangaspjalli.
Hann kom ætíð fram við okkur sem
jafningja og á einkar mildilegan
máta tókst honum að leiðbeina ef
menn voru við það að fara út af
sporinu. Ég held ég megi segja að
við höfum ætíð farið af hans fundi
með nýja sýn á lífið og tilveruna.
Sumri er tekið að halla. Lyng-
brekkur, móar og skógar taka á sig
þennan rauða, gula og brúna lit.
Það er eins og náttúran keppist við
að ná fram því fegursta áður en
naprir haustvindar næða og feykja
burt síðustu laufum trjánna. Far-
fuglarnir hópast saman og taka
stefnuna til heitari landa. Hafsteinn
Jónsson er í þeirra hópi. Ég trúi því
að hann fái góðan byr og nái lend-
ingu á friðsælum stað þar sem eilíft
sumar ríkir.
Við bekkjarfélagamir minnumst
góðs kennara og vinar með þakk-
læti, vinsemd og virðingu.
F.h. nýstúdenta fjórða bekkjar D,
Menntaskólans við Sund.
Ragnar Garðarsson.
Hinn 31. ágúst síðastliðinn lést
vinur okkai' Hafsteinn Jónsson
kennari og við erum harmi slegin.
Hafsteinn var óvanalega hæfileika-
ríkur maður, margfróður og
skemmtilegur en þó umfram allt ör-
látur og hjartahlýr. Augu hans voru
kvik og leiftrandi og hláturinn hvell-
ur þegar honum var skemmt. Það
er trú okkar að í Hafsteini hafi sam-
einast bestu eðliskostir kennara;
frásagnargáfa og mannkærleikur.
Um leið og við þökkum Hafsteini
fyrii' músíkina og Ijóðin sem við átt-
um með honum viljum við kveðja
hann með ljóði sem hann átti
skrautritað og er eftir látinn vin
hans og honum var kært. Öllum að-
standendum vottum við okkar
dýpstu samúð.
Við skulum bara vera blóm
varast að elta prjál og hjóm
í hringiðulátum heimsins.
Pá fáum við kannski að finna hljóm
sem fæddist í dul við gamlan óm
frá upphafsins andvarpi geimsins.
Verum því lítil ljós á jörð
af leyndri eining og hvískri gjörð
flöktandi vær í vindi.
Gegn storminum skulum við standa vörð
staðfóst og mild en aldrei hörð:
ljós heimsins - líf og yndi.
(Þorgeir Kjartansson.)
Halldóra (Denný), Finnur,
Jóhannes og Elísabet.
Kæri frændi. Fáein kveðjuorð.
Hugurinn leitar aftur til áhyggju-
lausu áranna í Hlíðartungu um og
eftir 1960. Þegar þið systkinabörnin
komuð til lengri eða skemmri dval-
ar hjá afa ykkar og ömmu.
Þú varst að sjálfsögðu einn af
þeim, prúður og hæglátur eins og
ávallt, dálítill afastrákur enda bar
fljótlega á því að hugsjónir ykkar
um betra mannlíf runnu nokkuð í
sama farveg.
Annars er einkennilegt hvað
maður sér þessi ár í öðru ljóssi núna
og hvað þau voru okkur öllum tel ég
mikils virði þegai' tímai' líða.
Það er svona mín tilfinning, ekki
síst eftir vel heppnað ættarmót í júlí
sl, en þar sáumst við í síðasta skipti
hérna megin.
Og nú haga örlögin því svo að þú
ferð fyrstur af barnabörnum afa og
ömmu í Hlíðartungu, langt fjrrir
aldur fram.
Biðjum almættið að vai'ðveita þig,
lina sorg dætra þinna, foreldra og
systkina.
Látum afa þinn hafa lokaorðið
með síðustu hendingu úr kveðju
hans fyrir um 15 árum.
Seinna er þú ferð sömu leið og ég,
að sama landi, huldulandsins strönd
úr brimsins gný þinn bát á land ég dreg,
brosandi þér ég rétti mína hönd.
Magnús.
MINNINGAR
GUÐFINNA
SIG URMUNDSDÓTTIR
OG EGILL
BENEDIKTSSON
+ Guðfinna Sig-
urmundsdóttir
fæddist að Svínhól-
um í Lóni 25. janú-
ar 1911. Hún lést
að hjúkrunarheim-
ilinu Skjólgarði 25.
ágúst síðastliðinn
og fór útför hennar
fram frá Stafafells-
kirkju 4. septem-
ber.
Egill Benedikts-
son, bóndi og odd-
viti fæddist að
Bjamarnesi í Nesj-
um 7. febrúar
1907. Hann lést 18. nóvember Stafafelli, Lóni í Bæjarsveit
1986 og fór útför hans fram frá Hornafirði 25. nóvember 1986.
Nú eru þau bæði gengin Egill og
Finna í Dal. I minningu minni eru
þau órjúfanlega tengd Þórisdal í
Lóni, enda bera túnin og ræktun
jarðarinnar starfi þeirra og lífsaf-
stöðu fagurt vitni. Þau voru glæsileg
og samhent hjón. Gestrisnin var
Finnu í blóð borin og það leyndi sér
ekki að þar sem Egill fór þar fór hér-
aðshöfðingi. Verkaskiptingin var
glögg. Finna sá um heimilið og elda-
mennskuna en Egill um búskapinn.
Finna annaðist okkur Þórhall bróður,
við vorum hjá þeim í sveit í mörg
sumur, hún sýndi okkur ástúð og um-
hyggju og sá til þess að við fengjum
nóg af góðum mat og gengjum hrein-
ir og snyrtilegir til fara, en við lærð;
um að vinna hjá Agli og Bendikt. í
fimm sumur, frá því ég var á tíunda
ári þar til ég var kominn á fjórtánda
ár, kom ég í Dal í lok apríl eða í byrj-
un maí og fór þaðan seint í septem-
ber. Ég kom þangað í sauðburðinum
og fór að loknum fyrstu réttum.
Þegar ég kom fyrst á heimili
þeirra snemma vors 1959 bjuggu þau
félagsbúi með Benedikt syni sínum
og frá 1960_einnig með Helgu konu
Benedikts. Á þessum tíma var Þóris-
dalur ekki í alfaraleið, þó aðeins
væru 32 km eftir veginum niður á
Höfn. Gjádalsá og Fjarðará voru
óbiúaðar og gátu orðið erfiðir farar-
tálmar í rigningum. Ferðin í sveitina
var ævintýri ungum drengjum. Flug
úr Reykjavík með millilendingu á
Fagurhólsmýri og lent á Melatanga á
Suðurfjörum. Þaðan tók við bátsferð
yfir í Osland. Allt þetta á nokkrum
klukkutímum. En síðustu 32 km tóku
oft nokkra daga. Engum datt í hug
að það ætti að skjótast með drengina,
heldur var beðið nytjaferðar, hvort
sem það var áburðarbíllinn eða póst-
ferð með Sighvati á Brekku. Þrátt
fyrir þetta var mikill gestagangur í
Dal. Allt sumarið var fólk að koma og
fara, enda voru þau höfðingjar heim
að sækja. Þar var mikið rætt um
landsins gagn og nauðsynjar og það
sem til framfara horfði í sveitinni og
þjóðfélaginu öllu. Finna hugsaði um
gestina af umhyggju og rausn en dró
sig frekar í hlé í umræðum. Þar naut
Egill sín, enda í fonistu fyrir sveit-
ungum sínum.
Á þessum árum tókum við bræður
þátt í miklu ræktunarstarfi. Allur líf-
rænn áburður sem til féll, undan
hænsnum, kúm og kindum var keyrð-
ur út á aurana sem var undirstaða
ræktunar þar. Þessu fylgdi girðinga-
vinna undir stjórn Benedikts og tún-
in stækkuðu ár frá ári. Þar var vel að
verki staðið því flestar standa girð-
ingamar enn og þjóna vel hlutverki
sínu, nú meir en 35 árum síðar. Það
er þó undarlegt til þess að hugsa að
örlögin skyldu haga því þannig að
Þórisdalur sem er ein besta bújörð í
Lóni skyldi fara svo snemma í eyði,
en túnin hafa verið nýtt alla tíð.
Nú liggur alfaraleið inn í Lónsör-
æfi, í gegnum túnið í Dal. Á árum áð-
ur var það ekki svo, einugis gangna-
menn og einstaka ævintýramenn
fóru þessa leið. Fyrir kom að ég
rakst á ferðalanga þegar gengið var
eftir kúnum, sem urðu harla fegnir
þegar þeim var bent heim til bæjar.
Þetta var fólk af ýmsu þjóðerni og
einnig þjóðfrægir menn. Allir sem
komu fengu notið rausnar heimilis-
ins. Enginn á heimilinu talaði erlend
mál, en samt var ekki að sjá annað en
erlenda ferðafólkið og heimilisfólkið
skildi hvert annað. Sennilega er gest-
risni, umhyggja og glaðværð alþjóð-
legt tungumál, þar sem menn skilja
hver annan án flókinnar framsetn-
ingar og orðskrúðs. Við aðra gesti
sem komu þessa leið voru mál rædd,
með skaftfellsku tungutaki og fram-
burði heimilisfólksins. Einna minnis-
stæðast er mér þegar þá ferðafélaga
Eystein fyrrum ráðherra, Hrafn á
Hallormsstað og Þórarin á Strönd
bar að garði. En mest var umstangið
þegar gangnamenn riðu þangað inn
eftir, inn í Kollumúla eins og það var
þá kallað og þegar þeir komu með
safnið til baka. Skafti í Hraunkoti
bróðir Egils var gangnastjórinn.
Hann og Stefán stjúpi þeirra þræðra
voru miklir sagnamenn. Skafti sagði
frá göngunum í Kollumúla og því sem
á daga göngumanna dreif, en Stefán
dró upp ljóslifandi myndir af sam-
ferðamönnum sínum, eins og þegar
hann var í vegagerð með Þórbergi á
Hala. Rómur þeirra og framsetning
öll, var einhvern veginn þannig, að
sem drengur dróst ég að því að
hlusta. Að sitja og hlusta á frásagnir
þeirra fékk mig til að gleyma stund
og stað. Ég trúi því að þeir hafi verið
snillingar á þessu sviði. Þegar ég sem
fullorðinn maður hugsa um þessar
stundir í Dal skynja ég hve kært var
með Agli og Stefáni stjúpa hans og
fóstra. Hreppsnefndarfundirnir und-
ir forustu Egils oddvita voru viðburð-
ir af öðrum toga. Þá var stofunni
breytt í lokaðan fundarsal þar sem
mál sveitarinnar voru rædd og
ákvarðanir teknar.
í lífi þeirra Egils og Finnu skiptust
á skin og skúrir. Missir sonanna
tveggja var þeim þungbær. Þegar ég
kom fyrst í Dal var nær áratugur lið-
inn frá erfiðri sjúkdómslegu og and-
láti Óttars, sem var á 15. ári. Ég
skynjaði, einkum hjá Agli, hvað þetta
hafði tekið mikið á þau, þó þau bæru
bæði harm sinn í hljóði. Seinna fyld-
ist ég hljóður og máttvana með harmi
þeirra þegar Stefán féll frá með vo-
veiflegum hætti aðeins 33 ára.
Egill var ekki allra, hann vissi hvað
hann vildi og var ráðríkur og fastur
fyi'ir, stundum um of. Hann var vinur
vina sinna, en gat verið erfíður þeim
sem hann taldi ganga á hlut sinn. Ég
tel að Finna hafi mildað þennan þátt í
skapi hans. Hún var bæði mild og
hlý. Þótt þau væru ólík að þessu
leyti, virtist skap þeirra falla vel sam-
an og aldrei sá ég hnökra á samskipt-
um þeirra og sambúð.
Á heimili þeirra Egils og Finnu
skynjaði ég hjartslátt byggðarinnar í
Lóni. Þau gáfu okkur bræðrunum
tækifæri til að kynnast og vera þátt-
takendur 1 mannlífi og lífsháttum
sem nú eru horfnir. Nú að leiðarlok-
um þökkum við Þórhallur bróðir
minn þeim Agli og Finnu í Dal. Við
sendum Benedikt og Helgu í Vola-
seli, og þeim systrum Guðnýju og
Kristínu og mökum þeirra okkar
samúðarkveðjur svo og barnabömum
og barnabarnabörnum Egils og
Finnu, nú þegar þau hafa bæði fengið
hvíldina.
Halldór Árnason.
MIÐVIKUDAGUR 8. SEPTEMBER 1999 49 *
+
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og lang-
amma,
GUÐRÚN JÓNSDÓTTIR
frá Fremri-Arnardat,
Knörr, Breiðuvík,
Snæfellsnesi,
verður jarðsungin frá Búðakirkju föstudaginn
10. september kl. 14.00.
Ingveldur M. Karlsdóttir,
Marteinn G. Karlsson,
Friðgeir Æ. Karlsson,
Sigrún Björk Karlsdóttir,
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
+
Hjartans þakkir til allra þein-a, sem sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför ástkærs
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður, afa
og bróður,
HALLDÓRS GUNNSTEINSSONAR
frá Nesi,
Vallarbraut 1,
Seltjarnarnesi.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki hjartadeildar Landspítalans, Vífils-
staðaspítala og heimahlynningar Krabbameinsfélgsins.
Pálína S. Magnúsdóttir,
Guðmundur S. Halldórsson, Brynhildur R. Jónsdóttir,
Magnús Halldórsson,
Erlendur Þ. Halldórsson,
Gunnsteinn Halldórsson,
Sólveig A. Halldórsdóttir,
Halldór Halldórsson,
Hildur Árnadóttir,
Sesselja M. Blomsterberg,
Magnús H. Magnússon,
Sigríður Níní Hjaltested,
barnabörn,
Sigríður Gunnsteinsdóttir.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hfý-
hug við andlát og útför ástkærrar móður okkar,
tengdamóður og ömmu,
JÓNU KRISTÍNAR JÓNASDÓTTUR,
Brúarflöt 7,
Garðabæ.
Sigurður Jónas Elíasson, Guðbjörg G. Guðmundsdóttir,
Kristinn Þór Elíasson,
Elín Dóra Elíasdóttir, Karl Gissurarson,
Linda Björg Elíasdóttir, Haukur Valdimarsson
og barnabörn.
+
Okkar innilegustu þakkir til allra þeirra, er sýndu
okkur vináttu, hlýhug og samúð vegna fráfalls
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður og
afa,
KARLS ÁGÚSTS ÓLAFSSONAR,
Réttarholti 5,
Borgarnesi.
Guðbjörg Svavarsdóttir
Ágústína Örk Karlsdóttir,
Soffía Guðlaugsdóttir, Gylfi Vilberg Árnason,
Sigurbjörg Guðlaugsdóttir, Sigmundur Valgeirsson,
Sædís Guðlaugsdóttir, Þráinn Ómar Svansson
og barnabörn.
+
Þökkum auðsýnda vináttu og samúð vegna andláts og útfarar
MARGRÉTAR ERLENDSDÓTTUR SCHRAM.
Fyrir hönd aðstandenda,
Margrét Schram.
Lokað
Vegna jarðarfarar HAFSTEINS JÓNSSONAR verður Mennta-
skólanum við Sund lokað frá kl. 12 miðvikudaginn 8. september.
Rektor.