Morgunblaðið - 23.06.2000, Blaðsíða 52

52 FÖSTUDAGUR 23. JÚNÍ 2000
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
MAGNEAINGI-
- BJÖRG EYVINDS
+ Magnea Ingi-
björg Eyvinds
fæddist í Reykjavík
9. júní 1955. Hún lést
á Huddinge-sjúkra-
húsinu í Svíþjúð 10.
júní síðastliðinn og
fdr útför hennar
fram frá Fríkirkj-
unni í Reykjavík 16.
júní.
Vegir skiptast, allt fer
ýmsar leiðir
innáfyrirheitsinslönd.
Einum lífið arma breiðir,
öðrum dauðinn réttir hönd.
Einum flutt er árdagskveðja,
öðrum sungið dánarlag,
allt þó saman knýtt, sem keðja,
krossfór ein með sama brag.
Veikt og sterkt í streng er undið,
stórt og smátt er saman bundið.
(E.B.)
Þessar ljóðlínur komu okkur í hug
þegar dauðinn rétti hönd sína að
þessu sinni. Þessi hönd er ýmist
snögg og harkaleg eða mild og frið-
andi. Fyrir þá sem langan aldur hafa
lifað og eru orðnir saddir langra líf-
- daga reynist hún oftast mild og frið-
andi. Fyrir okkur sem horfum á eft-
ir vinkonu, sem fellur frá í blóma
lífsins og skilur eftir elskandi eigin-
mann og tvö yndisleg böm, reynist
hún snögg og svo harkaleg að maður
stendur agndofa frammi fyrir svo
ósanngjamri staðreynd. Maður spyr
hver tilgangurinn sé.
Við Kristín vorum þeirrar gæfu
aðnjótandi að eignast Maggý að vin
fyrir um tveimur áratugum þegar
Sæmundur frændi minn og æskufé-
_ lagi okkar og Maggý festu ráð sitt.
Maggý féll strax inn í vinahópinn og
aðstæðumar höguðu því þannig að
fljótlega treystust vinaböndin milli
okkar og þeirra. Vinabönd sem
aldrei hafa brostið né snuðra hlaupið
á. Við brölluðum ýmislegt saman á
þessum árum sem við nú í dag vær-
um hrædd við að börnin okkar
stæðu í, svo sem fjallaklifur í Herðu-
breið eða kæruleysislegt ferðalag
um Baskahéröðin á Spáni, sem á
þeim tíma var viðsjárvert svæði.
Á kveðjustund leitar hugurinn til
baka á vit þeirrar veraldar sem var,
þeirra mörgu ógleymanlegu minn-
inga sem því mætari verða sem ár-
unum fjölgar. Ferðalögin um há-
lendi íslands þar sem kyrrðarinnar
• var notið hvert andartak, ferðin um
Evrópu þvera og endilanga með við-
komu í Ölpunum þar sem útsýni var
kannað af hæstu toppum. Tjaldúti-
lega á sólarströnd Spánar þar sem
allt týndist sem hægt var að týna,
kvöldin og nætumar á Kóngsbakka
þegar vinahópurinn sat og horfði yf-
ir Breiðafjörðinn og fylgist með sól-
inni tylla sér á hafflötinn og rísa aft-
ur. Þetta eru stundir sem ekki verða
endurteknar. Þessar stundir hefðu
þurft að vera miklu fleiri og enn einu
sinni er það undirstrikað hversu
mikilvægt það er að lifa lífinu í sam-
fylgd ættingja og vina á meðan líf og
heilsa leyfa. Gestrisni og barngæsku
þeirra Maggýjar og Sæma höfum
við Kristín og bömin okkar notið í
ríku mæli. Þegar Maggý var í fram-
haldsnámi í námsráðgjöf vestur í
Bandaríkjunum buðu þau okkur að
koma þangað vestur og heimsækja
þau. Maggý hafði fengið lánað sum-
arhús á eyjunni Hilton Head sem
var í eigu „foreldra“ hennar þar
vestra frá því að hún var skiptinemi
í Bandaríkjunum á sínum tíma.
Ferðalag þetta með þau Fanneyju
og Inga Þór komung óx okkur
Kristínu í augum. Ýmsar ástæður
reyndum við að tína til fyrir því að
við gætum ekki þegið þetta ágæta
“t boð. Allar þær ástæður féllu eins og
dögg fyrir sólu og svo fór að lokum
að okkur Kristínu skorti hugmyndir
fyrir þeim ástæðum sem við gætum
gefið fyrir því aðþiggja ekki boðið.
Þegar við mættum svo á Kennedy-
flugvelli beið okkar húsbíll með öll-
um þeim þægindum sem hægt var
að hugsa sér og þau bæði full af til-
hlökkun og bjartsýni að leggja af
stað í fríið. Ég verð að
viðurkenna að mér
leist ekki meira en svo
á blikuna þegar við
lögðum af stað út í
náttmyrkrið út á hrað-
brautir Ameríku sem
maður hafði aldrei áð-
ur komið á og enginn
vissi nákvæmlega
hvert við voram að fara
né hafði nokkurn gran
um hvað það tæki lang-
an tíma. Með Maggý á
kortunum, krakkana
meira og minna sofandi
í húsbílnum og okkur
Kristínu skröltandi í aftursætunum
nær dauða en lífi úr hita, skiluðu þau
okkur eftir 27 klukkutíma til Hilton
Head næstum án nokkurra stoppa
nema til að taka bensín, enda ekki
ástæða til því öll þægindi vora í bfln-
um. Þessi þriggja vikna dvöl í
Bandaríkjunum á þessum tíma er
okkur ógleymanleg, undirbúningur
undir ferðalagið jafnt sem dvölin.
Þar kynntumst við áræðni, kappi og
staðfestu þeirra beggja. Það þýddi
ekkert að segja nei.
Maggý var einstök manneskja,
trú og trygg og Ijúf í lund en að baki
þeirri ljúfu lund bjó mikil skapfesta.
Þessum eðliskostum fengum við
Kristín að kynnast. Þessir kostir
hennar ásamt bjartsýni sem einnig
hefur einkennt líf Sæmundar alla tíð
og hinn lfld bakgrannur þeirra í
æsku og uppvexti batt þau saman
óijúfanlegum böndum sem gerði
það að verkum að þau vora betur í
stakk búin til að takast á við þá erf-
iðleika sem á þeim hafa dunið á und-
angengnum áram, ekki nú síst á síð-
ustu mánuðum. Lífið reynist
mönnunum misjafnlega létt. Þau
Maggý og Sæmi fengu að kynnast
lífinu, gleði þess og sorgum. Bæði
misstu þau bræður sína kornunga af
slysföram og fötlun Runólfs litla var
þeim mikið áfall. Því var mætt með
því að miðla öðram af reynslu sinni.
Maggý gerðist brautryðjandi og
mjög virkur þátttakandi í Félagi
einhverfra bama í þeim tilgangi að
geta veitt öðram styrk og stuðning
sem í sömu erfiðleikum lenda. Öllum
þessum áfollum tók Maggý af miklu
æðraleysi. Þó hygg ég að fáir hafi
vitað í raun hversu þungt þessir erf-
iðleikar lögðust á hana. Hún var dul
og bar ekki sorg sína né erfiðleika á
torg. Þegar hún síðastliðið haust
fékk að vita að hún væri með ban-
vænan sjúkdóm sem erfitt væri að
lækna tók hún því af sama æðraleys-
inu og áður. Það var aðdáunarvert
að fylgjast með því baráttuþreki
sem hún hafði til að takast á við
sjúkdóminn og þá óbilandi trú sem
hún hafði á bata.
í veikindum Maggýjar síðustu
mánuði kom í Ijós betur en nokkra
sinni fyrr hvaða mann Sæmi heíúr
að geyma. Ástin á Maggý og um-
hyggja fyrir börnunum tók hug hans
allan. Þar kom bjartsýni hans og hin
létta lund að góðum notum við að
telja kjark í alla þá sem í kring um
hann voru og fylla þá trú og
bjartsýni á að hægt væri að lækna
Maggý. Síðustu mánuðina hefur
hann tæpast vikið frá sjúkrabeði
hennar á sjúkrahúsinu í Stokkhólmi.
Það veit enginn nema sá sem reynir
hversu erfitt slflct er en alltaf sýndi
Sæmi sama jafnaðargeðið þó svo
undir niðri hafi hann reyndar eins
og við hin gert sér grein fyrir því að
hveiju gæti stefnt. I þessari baráttu
hefur hann ekki staðið einn. Hann
hefur notið ómetanlegs stuðnings
foreldra sinna sem hafa haldið heim-
ili fyrir hann síðustu mánuðina til
þess að gera Ingu Rún og Runólfi
lífið eins bærilegt og mögulegt væri
á þessum erfiðu stundum. Fyrir
þetta veit ég að hann er foreldram
sínum afskaplega þakklátur.
Komið er að kveðjustund. Samleið
góð, vörðuð minningum mörgum og
góðum, er þökkuð heils hugar í dag.
Missir okkar allra er mikill, lang-
mestur þó Sæmundar, Ingu Rúnar
og Runólfs sem nú sjá á bak elsku-
legri eiginkonu og bestu mömmu í
heimi. Eftirlifandi móður og syst-
kinum Maggýjar sem og öðrum
aðstandendum sendum við Kristín
okkar dýpstu samúðarkveðjur á
þessari sorgarstund og höfum það
hugfast að við grátum vegna þess
sem áður var gleði okkar. Blessuð sé
minning Maggýjar.
Kristín Vigfúsdóttir og
Finnur Ingólfsson.
Það er með miklum trega og
söknuði sem ég kveð vinkonu mína
Magneu Ingibjörgu Eyvinds sem
lést fyrir aldur fram hinn 10. júní sl.
Hún varð einungis 45 ára og degi
betur. Svo samofin hafa líf okkar
verið að ég veit eiginlega ekki
hvemig framhaldið verður hjá mér
einni.
Við kynntumst þegar Maggý
fluttist í Efstasundið átta ára gömul
og kom ný í bekkinn minn í Lang-
holtsskóla. Mér leist svo vel á þessa
nýju stelpu og gaf mig á tal við hana
í fyrstu frímínútum og síðan höfum
við verið vinkonur. Við fóram saman
í handbolta í Val og síðan í skátana,
voram bamapíur saman, skotnar í
sömu strákunum og milli okkar ríkti
þessi innilega og nána vinátta sem
stundum tekst milli tveggja stelpna.
Oft þurftum við ekkert að tala sam-
an, við skildum hvor aðra og það
nægði að vera nálægt hvor annarri.
Eitt sumarið var uppáhaldslagið
okkar Silence is Golden og við spil-
uðum það fram og til baka. Það er
táknrænt fyrir hvemig vinátta okk-
ar þróaðist.
Hún var alltaf miklu þroskaðri en
ég og lærði miklu fyrr allar lífsregl-
ur, hvemig bæri að hegða sér og var
með alla praktíska hluti á hreinu
eins og hvenær strætisvagninn fór í
bæinn, hvaða dagar vora leikfimi-
dagar, hvað sínalkó og rör kostaði í
búðinni, hvemig smyrja ætti nesti,
skipuleggja skátafund og þar fram
eftir götunum. Mamma hennar gat
sent hana út og suður í allskyns er-
indagjörðum sem ég hefði aldrei
getað leyst af hendi. í samanburði
við hana var ég eins og vingull sem
kunni varla á klukku. Eg vildi bara
lesa og spila, sauma dúkkuföt og
teikna.
Á unglingsáranum fóram við ólík-
ar leiðir, við fóram ekki í sömu fram-
haldsskóla en kynntumst báðar nýju
fólki og nýjum hugmyndum. Maggý
fór sem skiptinemi til Bandaríkj-
anna en ég varð ófrísk og eignaðist
fyrsta bamið mitt. Næstu árin hitt-
umst við alltaf af og til en það var
ekki fyrr en hún kynntist Sæmundi
og fór að búa með honum sem við
endumýjuðum sambandið á líkum
nótum og áður. Mönnunum okkar
varð strax vel til vina og það var al-
gjör plús fyrir okkur og við voram
svo ánægðar með þá. Meðan Maggý
og Sæmi bjuggu í Bandaríkjunum
og síðar í Vík vora samfundimir
strjálli en eftir að þau fluttu til
Reykjavíkur og þegar börnin okkar
komust á legg varð sambandið sífellt
meira og sérstaklega eftir að Kóngs-
bakkinn kallaði okkur öll til sín.
Ég gæti skrifað óendanlega langa
minningargrein um allt sem við
gerðum og sögðum og létum okkur
dreyma um. Um útilegumar,
„saumaklúbbinn Pegasus", allar
ferðimar sem við fóram með alla-
vega hópum, veislumar og matinn
sem við elduðum og borðuðum, end-
urreisn gamla hússins, um mennina
okkar og krakkana og gleði og
áhyggjur af þeim en ég læt öðram
það eftir. Einnig námið og vinnuna
sem hún tók mjög alvarlega.
Maggý mín var ætíð hreinskiptin
og réttsýn og heiðarleiki og trúfesta
vora henni í blóð borin. Hún var fé-
lagslynd og sérlega bóngóð og það
var gott að leita til hennar með alla
hluti. Hún var gjafmild með afbrigð-
um og óeigingjörn. Skapið var mikið
og hún gat verið stjómsöm en hún
fór vel með það. Þó gat hún orðið
eins og staður hestur ef henni mis-
líkaði eða fannst fólk grípa fram fyr-
ir hendumar á henni. En hún var
ekki langrækin.
En eins og það var gott að leita
ráða hjá henni þá var hún oft svo
undarlega lítið skyggn á eigin
vandamál og örlög. Hún kynntist
sorg og erfiðleikum en það var eins
og ekkert biti á hana og hún var
lengi að bregðast við mótlætinu sem
hún mætti. Stundum fannst mér hún
eins og stórt tré sem veitir öllum
skjól. Slík tré svigna ekki en þau
bresta á endanum.
Ég var svo heppin að fá að vera
nokkra daga með þeim hjónum á
sjúkrahúsinu í Huddinge stuttu áður
en hún dó. Þá var mjög af vinkonu
minni dregið, en uppgjöf kom ekki
til greina og hún ræddi ekki einu
sinni þann möguleika að hún ætti
stutt eftir. Hún hvíslaði að mér að
nú væri hún að ná tökum á þessu.
Ég vil minnast hennar eins og hún
var þá, æðralaus með gráa, fallega
snoðinkollinn sem óx á henni í lokin.
Viku seinna var hún öll.
Ég flyt saknaðar- og samúðar-
kveðju frá Hrólfi og börnunum okk-
ar til Sæmundar, Ingu Rúnar og
Runólfs. Við þökkum Maggý fyrir
samfylgdina og „hittumst fyrir hin-
um megirí*.
Ingibjörg Steinunn.
Dauðinn kemur ávallt í opna
skjöldu, ekki síst þegar lífsglatt fólk
er hrifið burt á besta aldri. Við viss-
um þó að í báráttunni sem Maggý
háði við illvígan sjúkdóm síðustu
mánuði gat bragðið til beggja vona.
En innst inni var ávallt haldið í von-
ina um að hún gæti náð bata á ný.
Með bjartsýnina að leiðarljósi gekk
hún í gegnum erfiða meðferð sem
því miður skilaði ekki þeim árangri
sem vonast var til, en Maggý sýndi
aðdáunarvert æðraleysi og dugnað
allt til hinstu stundar.
Leiðir okkar lágu saman fyrir
nokkram áram þegar við hófum
„búskap“ saman vestur á Snæfells-
nesi á jörðinni Innri-Kóngsbakka,
þar sem sólarlagið verður hvað feg-
urst og möguleikarnir til útivistar og
framkvæmda era óteljandi. Við
fundum strax að það var gott vera í
sambýli með Maggý og Sæma, deila
sameiginlegum áhugamálum um úti-
vist, skemmtanir og framkvæmdir.
Sæmundur og Maggý höfðu haft
forgöngu um að gera þar upp gamla
húsið, hlöðuna og fjósið, síðar komu
Hrólfúr og Ingibjörg Steinunn til
skjalanna og loks við. Verkefni þetta
átti hug Maggýjar og hún var liðtæk
til flestra viðhaldsstarfa. Hún dreif
aðra áfram með sér og sparaði sig
hvergi. Það vantaði ekki mikið upp á
að hún lifði að sjá helstu fram-
kvæmdum lokið, þótt þeim verði ef
til vill seint fulllokið hjá fram-
kvæmdaglöðu fólki.
Maggý setti sinn persónulega svip
á húsið á Kóngsbakka varðandi inn-
réttingar og söfnun gamalla muna
og réð smekkvísi og eljusemi þar
ferðinni.
Nú er rofið stórt skarð í glaðvær-
an hóp sem hefur skapað sér ýmsar
fastar samverastundir. Maggýjar
verður sárt saknað og hennar lengi
minnst.
Elsku Sæmundur, Inga Rún og
Runólfur, innilegar samúðarkveðjur
til ykkar og annarra aðstandenda.
Hildur og Jafet.
Við viljum með þessum orðum
minnast vinkonu okkar, Magneu I.
Eyvinds, eða Maggýjar eins og hún
var daglega kölluð. Að setja hinstu
kveðjuna á blað er þó erfiðara en orð
fá lýst. Þó árin séu mörg síðan við
kynntumst Maggý era þau ekki
nærri nógu mörg til að vera í þess-
umsporum. Að því er þó ekki spurt.
Á stundu sem þessari rifjast upp
fjöldi skemmtilegra minninga frá
liðnum áram í góðra vina hópi. Okk-
ur era nú ofarlega í huga samvera-
stundir frá í vetur. Þá var Ijóst að
Maggý glímdi við erfiðan sjúkdóm
sem að lokum náði yfirhöndinni
þrátt fyrir læknavísindi. Engu að
síður vora málin rædd af yfirvegun
og enga uppgjöf að finna, enda
fannst okkur engin ástæða til þess.
Við, sem aðrir, voram mjög bjartsýn
á að hún fengi lækningu sjúkdóms-
ins þótt vitað væri að fram undan
væra erfiðir mánuðir hjá henni og
Sæma og fjölskyldum þeirra.
Við kynntumst Maggý eftir að
hún og Sæmi hófu sambúð og mun-
um við fyrst eftir henni á Langholts-
veginum þar sem þau bjuggu um
tíma. Fyrstu kynni okkar Maggýjar
vora slík að auðvelt er að muna,
broshýrt og einlægt viðmót sem
bauð okkur velkomin frá íyrstu mín-
útu. Ætíð var stutt í bros og hlátur.
Ofarlega í huga okkar er sú gest-
risni sem einkennt hefur heimili
Maggýjar og Sæma frá upphafi og
þakklæti íyrir að fá að njóta hennar.
Samheldni hefur alltaf verið ein-
kenni þeiira Maggýjar, Sæma og
fjölskyldunnar. Ekki var verið að
mikla fyrir sér viðfangsefnin eins og
mörgum okkar hættir oft til, heldur
fundin lausn á hverju máli og unnið
úr hlutunum með jákvæðu hugar-
fari.
Elsku Maggý, við þökkum þér
samfylgdina þessi ár. Guð blessi þig.
Elsku Sæmi, Inga Rún, Runólfur
og allir ástvinir. Engin orð geta lýst
þeiiri samúð sem við höfum með
ykkur á þessari erfiðu stundu. Megi
guð styrkja ykkur nú og alla tíð.
Egilfna S. Guðgeirsdóttir,
Eyjólfur Árni Rafnsson.
Sæmundur vinur minn hringir frá
Svíþjóð og segir mér hin slæmu tíð-
indi, tíðindi sem ekki er hægt að
sætta sig við þótt vitað hafi verið að
hverju stefndi. Hetjulegri baráttu
góðrar vinkonu er lokið. Magnea
Eyvinds varð að lúta í lægra haldi
íyrir óvægnum sjúkdómi. Eg kynnt-
ist Maggý, eins og hún var ætíð köll-
uð, fyrir nærfellt 20 áram er leiðir
okkar Sæmundar lágu saman í
störfum fyrir ungmennafélagshreyf-
inguna, fyrst í mikilvirkum störfum
hans í V-Skaftafellssýslu, síðar sem
stjórnarmaður hjá UMFÍ og síðast
sem framkvæmdastjóri samtak-
anna.
Þau góðu kynni sem við áttum og
aldrei bar skugga á breyttust úr
stuttum innlitum og fundaferðum í
stærri heimsóknir og ferðir innan-
lands og utan. Við hjónin heimsótt-
um þau nokkrum sinnum í sælureit
þeirra Kóngsbakka og þau litu til
okkar í Isafjarðardjúp. Ég varð þess
fljótt var er við Sæmundur ferðuð-
umst um tveir einir hversu mjög
honum var umhugað um fjölskyld-
una og hversu samband hans og
Maggýjar var gott og þegar kynnin
urðu nánari staðfestist það enn bet-
ur.
Maggý var sérlega heilsteypt, hlý
og viðræðugóð kona. Hún kunni skil
á mörgu og kom skoðunum sínum á
framfæri á hógværan og þekkilegan
hátt. Hún kunni bæði að hlusta og
segja álit sitt. Hún vann að upp-
eldismálum og var vel menntuð á því
sviði. Einkar ánægjulegt var að
fylgjast með sambandi hennar við
eigin börn og sjá þann ríkulega
ávöxt sem hún þar uppskar.
Með sameiginlegum dönskum vin-
um okkar höfum við ferðast vítt um
hálendi íslands og endurgoldið
heimsóknir í Danmörku með m.a.
ferð um Borgundarhólm. Maggý var
skemmtilegur ferðafélagi með góðu
skapi sínu, innileik og hjálpsemi.
Hefur þá ekki skipt máli hvort búið
var við frumstæðar aðstæður í
fjallakofum eða vel búnum hótelum.
Við hjónin eigum henni mikið að
þakka og við vonum kæri Sæmund-
ur, Inga Rún og Runólfur að þið
megið vinna sem best úr þeirri
þungu sorg sem á ykkur hefur verið
lögð. Góðar minningar standa eftir,
minningar um hæfileikaríka og góða
eiginkonu og móður. Megi góður
Guð styrkja ykkur.
Pálmi Gislason.
Þegar sólin er sem hæst á lofti
hér heima á Fróni og saman renna
dagur og nótt í langþráðri birtu eftir
erfiðan vetur, kveður atorkumikil og
vel gerð kona þetta jarðlíf. Konan er
Magnea Eyvinds sem daginn áður
en hún lést varð fjöratíu og fimm
ára gömul. Spurningar um tilgang
lífsins, um örlög eða tilviljanir,
hrannast upp og engin svör finnast.
Lífsgátan er jafn óleyst og áður og
þar verður hver og einn að finna sín
svör. Það sem mér fannst einkenna
Magneu öðra fremur var mýkt og
jafnaðargeð. Jafnframt þessu var
hún dugnaðarforkur og fylgdi vel
eftir þeim málum sem hún tók að
sér. Við Magnea störfuðum saman í
skólanefnd Umsjónarfélags ein-
hverfra í mörg ár. Við hinar sögðum
stundum bæði í gamni og alvöru að