Tímarit - 01.01.1873, Qupperneq 101

101
kostaðist eitthvað innvortis, einkum, að hann héit, um
brjóstið, sem hann alltaf var veikur fyrir. Hann fann
sarnt ekki til mikilla verkja um sinn, og gat því haldið
samdægris, að áliðnum degi, yfir Njarðvíkur skriður, til
síns ætlaða næturstaðar að Njarðvík. En þegar þangað
var komið, elnaði verkurinn þegar um næstu nótt svo
mjög, að hann treystist ekki til fótaferðar, auk heldur
heimreiðar, daginn eptir, en sendi mig heim, (að Hall-
freðarstöðum) til að segja móður minni og ömmu tíð-
indin. Sú fyrtéða brá þegar við, og reið niður í Njarð-
vík með mér sem fylgdar- og leiðsögumanni. Dvaldi
hún þar nokkra daga, uns faðir minn hrestist svo við,
að hann treystist til heimreiðar, með okkur mæðginun-
um. þegar heim var komið, rétti hann við smátt og
smátt, til þess er hann gat gengið að flestu sínu heima
við. En svo bar til að á úthallandi þessu sama sumri,
átti móðir mín sál., eptir hennar síðasta barnburð, að
leiðast í kirkju. Daginn, sem til þess var ákveðinn,
réðst faðir minn sál: til kirkjuferðar, þó leiðin værilöng
nokkuð, og veður fremur höstugt, en þó úrkomulaust.
Fann hann sér lítið verða um ferðinatil kirkjunnar, og
hlýddi á messuna all-lánga, eins og þá tíðkaðist, eink-
um hjá hinum eldri prestunum. En eptir messu fann
hann til meiri óstyrks á sjer, en fyrir, og sögðu sumir,
að um það mundi hafa nokkuð gjört, að hann hefði
reynt of mikið á sig í messunni með söng, sem hann
var mjög laginn og gefinn fyrir. Bar öllum, sem heyrðu
á, saman um, að hann ekki í annan tíma hefði súngið
jafn hátt og vel. Um kvöldið komst hann samt nauða-
lítið heim, en hnignaði síðan, og lagðist í brjóstbólgu