Frækorn - 15.08.1902, Blaðsíða 10

Frækorn - 15.08.1902, Blaðsíða 10
98 F R Æ K O R N. þjónn sannleikans. En lygin túk það í þjónustu sína, og nú cru orð oss til lítils gagns; oft cru þau að eins fínt spunninn þráður til að dylja sannleik- ann með. En hjartað fær ckki ró, fyr en það á von og vissu um hið sviklausa orð, sem er fyllt af óendanlegu lífi. Til hvers eigum vér að fara? Þú, drottinn Jesús Kristur, hefur orð eilífs lifs. 1) é Andatrú (spiritisme). (Frh.) [Garborg heldur áfram frásögu sinnr.J Vér ræddum saman dálitla stund, ofur rólega og nærri því skemmtilega; svo var farið að syngja. Eg reyndi að syngja með, en það tókst ekki. - ISIér varð hálf óglatt. Ilinn seinláti söngur þreytti mig. Og hvað átti svo úr þessu að verða? 1 þessu hálf-myrkri var hægt að gcra allt mögulegt. En með allri virðingu fyrir trúgirni þessara manna, hvað megnar trúgirni móti sjálfs- táli? — Þarna sat nú t. d. þessi ungi lögfræðingur, mcð höfuð eins og úr stáli og með augu er gætu séð gegnum veggi og ekki kærði hann sig um að verða tál- dreginn frekar en eg; og þó hafði hann hvað eftir annað verið með í svona hring- um og aklrei komist að neinum svikum eða blekkingum; þar að auki hafði það líka komið fyrir á þessum síðustu sýn- ingum, að fleiri verur sáust í einu; svo þó að sýningakonan (miðillinn) væri svika- tóa, þá gat hún þó ekki ieikið fleiri anda í einu — o. s. frv. Andar — hver krefst þess að sjá anda? Eg skal vera ánægður með blátt áfram vanalegan tvífara (svip manns fjarverandi). Eða þá óefanlegan og órækan hugarlest- ur.1" Hvað svo sem það er, ef að eg bara með vissu get rekist á eitthvert hærra eðlis fyrirbrigði, fyrirbrigði, sem dregur huga vorn útyfir'allar heimsins grásteins- urðir og mykjuhauga. Og eg ásetti mér alvarlega að vera með, því að eg vissi, að ef eg sæti hér svona efasamur og kaldur, þá gæti eg traflað samræmi hrings- ins og eyðilagt alltsaman. Loksins sást einskonar bjarmi í einum dyrum kabinettsins. Eg held næstum að eg hafi fundið til kippa í hjartarótunum. Gegnum hringinn allan heyrðist hvíslað: sko! sko! »Já, nú er það að byrja«, sögðu hinir reyndu hróðugt. Söngurinn þagnaði nú fljótt, og í stað hans kom nú hvíslandi, áköf samræða. Jafnvel hin- ir meir reyndu virtust vera hugfangnir og hamíngjusamir. Áður en eg eiginlega hafði áttað mig á því, var »Nepenthes« kominn inn og var honum hcilsað nieð virðingar- og aðdáunarfullum upphrópunum. Eg hafði búist við heilli, sjálflýsandi mynd og það leið þó ógnlítil stund, aður en eg sjónfesti, að þetta óglögga Ijósflökur smá- byijótt, hreyfiíegt, skuggaskiftandi, var mannleg mynd. Fyrirbrigðið leið fast framhjá mér, án þess að eg fengi sjón- festu á sjálfri myndinni. En fyrst er það staðnæmdist tvö þrjú fet útí hringnum áttaði eg mig á því. Eg sá bjartan hring og stjörnu fyrir fra nan í þeirri hæð, er höfuðið gat verið; þvínæst eitt- hvað óglöggt flögrandi. scm hlaut að vera búningurinn. Höfuð, háls, armar, yfirleitt líkaminn sjálfur var sveiptur skugga. Það var fagurt. Undarlegt. Mjög fagurt. Eg hcf ekki séð neitt þvíh'kt. Ljósbjarminn var daufur, mjúkur; ákaf- lega daufur og mjúkur. í huga mínnm bar eg hann saman við tunglsljósslæðu. Myndin Icið áfram. Kom svo aftur. Sýndist yfirleitt að hreifa sig mjög hvat- Iega. Gekk rétt fram hjá mér aftur, burt að kabinettinu, sneri svo aftur út í hringinn. Ekkert hljóð. Engin skilning- arvitaáhrif yfirlcitt, nema sjónaráhrifin. Og það var svo Iangt frá þv/, að það væri nokkuð óviðfcldið. Ekkert draugs- lega kalt eða viðbjóðslegt. Þegar augað vandist bjarmanum, varð myndin skýrari. Eg gat greint armana, er sýndust svartir mjög, svartari en myrkrið í herberginu; greindi h'ka af og til fyrirmörk myndar- innar, sem virtust vitna um hæð, eða eg sá grilla í hið mikla og fagurlokkaða hár hennar. Við hreifingar vcrunnar kom hinn lýsandi búningur hennar stundum í

x

Frækorn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frækorn
https://timarit.is/publication/181

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.