Frækorn - 15.08.1902, Blaðsíða 12

Frækorn - 15.08.1902, Blaðsíða 12
100 F R Æ K 0 R N. við hér eins og visin tré, sem erum að eins fyrir." „Jíi, jú, góða min!" sagði Tobías, „drottinn vor i himmtin þekkir okkttr, og ef hann telttr það rétt að við stöndttm hér, þá stend jeg og er áhyggjulaus utn það, hvort eg er verðugur til þess eða ekki." „Þú hefttr alltaf litið björtum aitgum á lífið," sagði Berta gamla, „en segðu rriér annars, til hvers höfum við unnið baki brotnu í 70 ár? Börnin okkar fjögur eru öll farin heim á und- ati okkur, æskuvinir okkar eru sömuleiðis farn- ír burtu. Það er eins og við séum í kirkjugarði. Þti tnatíst sjálfsagt hvað við vorum giöð, þegar við vorum búin að draga svo saman að við gá.tum keyþt húsið okkar, en nú erum við komin í skuid og höfuin ekkert fyrir okkur að leggja i ellinni." „Þó færðu allt af skildinga fyrir sóplana þfna," sagði Tobías. : •' „Já, guði sé lof fyrir það, en þeir skildingar nægja þó tæþlega til að bæta allra nauðsynleg- tistti þarfi.r okkar; við megum ekkert missa, getum engan glatt og engum orðið að liði. Qeturðu sagt mér til hvers við eigum að lifa úr þessu?" " Tobías gattili stóð upp, og staðnæmdist and- spænis konu sinni: Já, eg get sagt þér það greinilega. I fyrsta ' lagi af því að guð vill það, í öðru lagi til þess ' a&'við fátthi tíma og tækifæri til að læra boð- orðin í skóPá Jésú Krists, og í þriðja lagi til þess að við'fiættum að hugsa um góðverk okkar en gætiirn, hins, að hjarta okkar snúi að guði.„ „Já, það er nú líklega satt, en eg skil þig samt ekki alveg, þú sagðir að við ættutn að læra boðorðin, eg hélt að við kynntim þau úr kverinu okkar, við verðum vonandi aldrei svo gömul að víð gleymum þeim". ^iQóða Berta mín, við erum ekki einu sinni buin að læra fyrsta boðorðið". Kona hans leit spyrjandi á hanu, og hann bastti þá, vjð>o „hvernig hljóðar þá fyrsta boð- otð'ið? i. iBerta svaraði . eins hátíðlega og hún hefði . staðið á miðju kirkjugólfinu: i. , „Eg er drottinn þinn gttð; þti skalt eigi aðra gliði liafa". ..i.Hvað er það?" „Það er, vér eigum yfir alla hluti fram guð að óttas|t, hann að elska, og lionum einttm að ireysta". - „Já, rétt er nú það, við eigum að óttast haniii elska hann og treysta honum freniur ölltt. Þeg- ar við höfum lært það fyllilega, þá hættutn við að kveina og kvarta og kotna með vafaspurn- ingar. Eg hef oft htigsað, að ef drottinn kall- aði mig fyrir dómstól sinn í dag, mundi hann segja: Eg hefi leyft þér að lifa í svo mörg ár og þó hefurðu enn ekki lært fyrsta boðorðið. Hlustaðu nú á Berta: þegar eg var ungling- ttr, hélt eg að eg væri búinn með boðorðin fyr- ir löngu, Þóttist hafa lært þau ískólamim, en því eldri sem eg varð, því betur sá eg að svo var eigi og 'að mér gekk allstirt að læra þau, þó að eg væri að reyna það, nú skttlum við reyna alvarlega að læra fyrsta boðorðið, reyna að óttast og elska drottinn í hjtgsuntim, orðum og verkum og treysta honum. aj' öllu hjarta". I sama bili marraði í garð]tliðinu: það var presturinn, sem kotn að ftnna gömlu hjónin. „En hvað húsið ykkar er snotrurt úti oginni, þótt það sé orðið nokkuð gamalt", sagði hann. „Eins og við sjálf", bætti Berta við. „Jæja, hér er samt allt svo yiðfeldið, og þess má líka unna ykkur í ellinni". Það var satt; það var öllum vel til þeirra, og enginn öfundaði þau af litla, snotra húsinu og fallega garðinum - en það vissi heldur eng- inn að þatt skulduðu Rósendal kaupmanni tvö hundruð króniir og að húsið þeirra var veðsett fyrir þeirri skuld. Það var engtim kitnnugt utn það að gömlu hjónin urðu stundum að sveíta heilu hungrinu til að geta reitt saman í vextina"af skuldinni, þau unnu í kyrþey og liðu i þyrþey. En hiinna- faðirinn, sem sér hið hulda, vissi, hvers vegna þau gátu ekki framar gefið til kirkju og fá- tækra eða til kristniboðsins, hann vissi það. Haustvindurinn þýtnr uitt irén og kippir í blöðin, liklega til að gæta að því, . hvort þau séu vel föst á greiniinum. Eins þjóta áhyggjurnar utn Tobías gamla og konu hans, til að vita tim, hvort þatt haldi sér stöðugiega við gttð, boðorð JiartfS og fyrir- heit. ., , Síðastliðið haust hafði Tobías æ.t|(i,ð að gera við þakið á httsi sínit, en þá datt hann niðttr af þakinn og fótbrotnaði á öðriiin faetinum, — ekki nema óðrum, fullvissa^j hann^ konu sína tim hvað eftir annað, sem grét mjög og þótti það meir en nóg. Viku eftir viku varð hann að liggja i rinniiiu og þær vikur voru ekki hraðfara. fiann reyndi samt að lnigga Bertu

x

Frækorn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frækorn
https://timarit.is/publication/181

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.