Dagblaðið Vísir - DV - 04.01.1983, Side 4

4
DV. ÞRIÐJUDAGUR 4. JANUAR1983.
„Fékk leiklistarbakteríuna við
að sjá Kardimommubæinrí’
— segir jómfrú Ragnheiður,
sumsé Guðb jörg Thoroddsen
Við höfum eignast nýja leikkonu. Á
jólasýningu Þjóðleikhússins sló Guð-
björg Thoroddsen í gegn sem jómfrú
Ragnheiður í Skálholti. Hún út-
skrifaðist úr Leiklistarskóla ríkisins
fyrir rúmu ári, hefur síöan leikið á
Akureyri, en þetta er hennar fyrsta
viðfangsefni hér fyrir sunnan.
„Hvemig tilfinning er þaö að hafa
unnið sigur á þessari braut þar sem
svo margir eru kallaöir en fáir út-
valdir?”
„Mjög ánægjulegt’,’ segir Guð-
björg, af vinum sínum kölluö Bauja.
„Það er uppörvandi og gefur manni
byr undir báða vængi að fólki hefur
líkað þetta.”
Þegar við förum að grafast fyrir
um hvaöa sýning muni hafa smitaö
hana meö leiklistarbakteríunni ber-
ast böndin helst aö Kardimommu-
bænum sem hún sá komung.
„Eg var stórhrifin, held ég hafi séö
hana fjórum sinnum. Það var ekki
laust viö að eldri systir mín, Dóra,
væri hneyksluö á mér því að mig
langaði svo upp á svið til að vera með
ífjörinu!”
Guðbjörg er Reykvíkingur, en var
í sveit á sumrin í Skagafirði og
Homafirði, og að loknu stúdentsprófi
kenndi hún einn vetur á Hellissandi.
„Þú hefur kannski leikið heilmikiö
ímenntaskóla?”
„Nei, bara einu sinni. þaö var í Úti-
legumönnunum (Skugga-Sveini) í
sýningu, þar sem stúlkur léku öll
hlutverkin. Eg var Haraldur, sem
eignastÁstuíDal.”
„Nú hefurðu leikið Ragnheiði bæði
fyrir noröan í fyrra og hér syðra í vet-
ur. Finnst þér hún standa þér nærri
eða er hún algjör sautjándu aldar
kona?”
„Eg held aö konur þá hljóti að hafa
verið eins og við — með sömu til-
finningar, en aðrar aðstæður. Ragn-
heiður var vel menntuð og fékk góða
aðhlynningu hjá foreldrum sínum
sem þótti m jög vænt um hana.
Hún er meðvituð um stöðu sína
eins og margar stúlkur í dag. Svo
hefur hún skap föður síns og ætlar
ekki að láta neinn troða á sér. Hún
gerir uppreisn — en er ofurliði
borin.”
„Hvenær í leikritinu kennirðumest
íbrjóstiumhana?”
Löngþögn,síðan:
„Sennilega þegar hún getur ekki
lengur afborið að s já ekki barnið sitt.
Það er aö verða sjö mánaða og er í
Hruna, en hún er nánast í fangelsi í
Skálholti. Þá hrópar hún á guð í
örvæntingu sinni og gerir síðan mis-
heppnaða tilraun til að strjúka og
komast til barnsins.”
„Fyrir norðan í haust varstu að
leika konu, sem stendur okkur nær í
tíma, Uglu í Atómstöðinni. Finnst
þér aö þetta séu ólíkar konur?”
, ,Að sumu leyti og sumu leyti ekki.
En saga Uglu er kannski aðallega
þroskasaga stúlku, sem á lífið fram-
undan, saga Ragnheiöar aftur á móti
harmsaga.
„Að lokum, hvert væri þitt óska-
hlutverknæst?”
„Ekkert sérstakt, mig langar mest
til að fá að prófa allt mögulegt og
festast ekki í neinu sérstöku,” segir
Guðbjörg — og við óskum henni allra
heilla.
ihh
Guðbjörg Thoroddsen: Hefur túfkað alþýðustúlkuna
Uglu og Ragnheiði biskupsdóttur við góðan orðstír.
DV-mynd: Einar Ólason.

Syomælir Svarthöfði Svo mælir Svarthöfði Svo mælir Svarthöfði
ÞEIR VIUA FA LOFTIAFLAHLUT
Menn halda áfram að semja eins
og ekkert hafi breyst. Ákveðin er
fjórtán prósent fiskverðshækkun og í
kjölfarið er talaö um ellefu prósent
gengisfellingu mitt í látlausu gengis-
sigi. Svona kúnstir eiga sér skýringu
í því undarlega og óraunverulega
andrúmslofti, sem við lifum í. Fisk-
verðssamningamir núna eiga sér
stoð í Iiðnum tíma, þegar lítillar
varúðar þurfti að gæta, og áföllum
gengisfellinga var mætt með gleði-
brosi á vör. í þetta sinn erum við
komin nærri leiðarenda. Fiskverðs-
hækkun við núverandi aðstæöur á í
raun engan rétt á sér. Stjórnin situr
aðeins í nokkrar vikur, eða einn eða
tvo mánuði til viðbótar, og er ekki
fær um að koma neinum lag-
færingum við. Hún ákallar stjómar-
andstöðuna ákaflega, og vill fá hana
til aö skilja, að hún verði að sam-
þykkja aðgerðir á þeirri forsendu að
um neyðaraögerðir sé að ræða. Með
þeim hætti getur stjórn án meiri-
hluta setið í það óendanlega. Næsta
stig er að kref jast þess að kosningum
verði frestað a.m.k. um ár.
Það er auðvitað ekki á valdi stjóm-
arandstöðunnar að leysa óyfirstígan-
leg vandamál stjórnarinnar. Þaö er
heldur ekki á valdi stjórnarinnar að
koma viö þeim frestunaraðgeröum,
sem okkur er lifsnauðsyn á meðan
komist verður að því, hvar við
stöndum, og hvort hinar sífelldu
hækkanir eru ekki að hrinda okkur
fram af brúninni. Ljóst er að stór-
felldur samdráttur þjóðartekna
kallar á eitthvað allt annað en
fjórtán prósent fiskverðshækkun.
Það rétta í þessu máli var að fresta
fiskverðsákvörðun um eitt tímabil,
og Iáta það sama ganga yfir land-
búnaðarvörur. Við yrðum kannski
litlu nær að þremur mánuðum
liðnum, en við gerðum kannski
minna að því en nú að veikla hálf-
lamaðan g jaldmiðil.
Hér er mikið talaö um að viðhalda
atvinnu, og það er rétt stefna á
meðan peningar eru til að greiða
laun. Við vitum að atvinnu hefur
verið haldið uppi með framkvæmda-
fé, sem fengið er aö láni erlendis.
Atvinnupólitíkin er m.a. þáttur í því,
að nú skuldar hver íslendingur um
fjögur þúsund dollara, sem er hærri
skuld á höfuð en i rikjum, sem lýst
hafa verið gjaldþrota. Sú stefna, sem
nú er fylgt, leiðir fyrr eða síðar til
algjörrar stöönunar allra athafna,
og þá þýðir auðvitað lítið að tala um
rétt til vinnu. Hann fæst ekki nema
útlendingar vilji lána okkur meiri
peninga. Það verður af þeim sökum
mjög forvitnilegt að fylgjast með
afgreiðslu lánsfjárlaga á fyrstu
mánuðum þessa árs. Á þeim sést
hvaða atvinnumöguleika okkur tekst
að kria út úr útlendingum. Svo
höfum við alveg sérstaklcga yfir-
lýstan þjóðfrelsisflokk í stjórn. Hann
gengur nú betlandi meðal útlendinga
til að geta haldið við kauphækkunum
í landinu og fiskverðshækkunum á
milli þess sem hann er að fella
gengið.
Sjómenn eru mjög óánægðir og
ætla að funda út af þeim órétti, sem
þeir telja sig beitta með fjórtán
prósent hækkun á fiskverði. Þeir
ætla sem sagt að funda um meiri
gengislækkun. Skipin sem þeir vinna
á eru velflest keypt fyrir erlent fé.
Ekki minnkar skuldabagginn á
þessum atvinnutækjum með fyrir-
hugaðri gengisfellingu sjómanna til
viðbótar þeim ellefu prósentum sem
komin eru nú um áramótin. Og ekki
aukast atvinnumöguleikar, hvorki á
sjó eða á landi.
En það á að halda áfram að rífast
um köku, sem ekki er til lengur. Það
á að munda hnífana og sneiða með
þeim það sem í reynd cr bara loft.
Nær væri að fólk sneri nú bökum
saman og byrjaöi að herða á ólinni,
og tæki jafnvel við launalækkunum
þegjandi og hljóðalaust, þó ekki væri
til annars en freista þess að fleyta
okkur yfir árið 1983, sem verður að
öðrum kosti eitthvert versta kreppu-
ár, sem f jölmargir í þessu landi hafa
lifað. Nóg er af prósentustofnunum
og útreikningsmiðstöðvum til að leið-
rétta kaupgjaldsmálin strax og fer
að rofa til aö nýju.
Svarthöfði.