Dagblaðið Vísir - DV - 12.03.1994, Side 10

10
LAUGARDAGUR 12. MARS 1994
„Ég fæ heimþrá í sérstöku veðri, í
rigningarúða. En sem betur fer er ég
búin aö búa erlendis svo lengi að
þetta er orðið sársaukalaust. Ef ég
ætti nóga peninga myndi ég kaupa
mér lítið sveitabýli í nágrenni
Reykjavíkur og vera hér á hverju
einasta sumri.“
Þetta segir Áshildur Haraldsdóttir
flautuleikari sem nú er stödd hér á
landi og heldur hér tvenna tónleika.
Hinir fyrri eru afstaðnir þegar þetta
er skrifað en hinir síðari veröa á
Kjarvalsstöðum næstkomandi
þriðjudagskvöld klukkan 20.
Áshildur er búsett í París. Hún seg-
ist reyna að koma heim tvisvar til
þrisvar á ári, heimsækja fjölskyldu
sína og halda þá tónleika í leiðinni.
Og nú er hún komin, búin að verða
sér úti um rammíslenska kvefpest
en er þó hress og glaðleg. Hún segist
ekki vera mikið fyrir blaðaviðtöl því
að hún hafi svo lítið að segja. Annaö
kemur á daginn þegar farið er að
spjalla um heima og geima.
Meiri möguleikar úti
„Það er útilokað að vinna við það
að spila fyrir 250 þúsund manns,“
segir Áshildur, aðspurð um ástæðu
þess að hún skuli hafa sest að úti í
Frakklandi. „Það er hægt að hafa
ofan af fyrir sér með því að kenna
eða að vera í Sinfóníuhljómsveit ís-
lands en ekki með tónleikahaldi ein-
göngu. Ef maður spilar oftar en einu
sinni, tvisvar á ári hér heima þá
veröa allir hundleiöir á manni. Þetta
er svo fámennur hópur sem sækir
tónleika. Ég vil helst halda tónleika
fjórum sinnum í mánuði en til þess
að það sé mögulegt þarf stærri áheyr-
endahóp. Það má ímynda sér hvernig
fólk hér væri farið að hugsa til mín
ef ég spilaði hér nokkrum sinnum í
mánuði, þar af einleikstónleika einu
sinni í mánuði. Svo er ísland dálítið
erfitt ef maður vili spila í fleiri en
einu landi, það er svo dýrt að fljúga."
- Hefurðu sett þér eitthvert tak-
mark?
„Mig langar að láta reyna á hversu
langt ég kemst. Ég reyni að gera
mitt besta en lít ekki á dæmið eins
og einhver bisnessmaður sem ætlar
að auka söluna um þrjú prósent á
ári. Ég segi ekki að ég stefni á það
árið 2000 að standa í Carnegie Hall.
Slíkt skiptir mig ekki máli heldur
hitt að fást viö spennandi hluti sem
ég geri vel.
Auðvitað er mjög gaman að spúa
með frábærri hljómsveit með frá-
bærum stjórnanda í fallegum sal sem
hljómar mjög vel og fólkið sem er að
hlusta langar til að vera þama og er
spennt. Víst er þetta skemmtilegra
heldur en að spila fyrir fjórar hræöur
í félagsheimili úti á landi sem koma
af vorkunnsemi til að ég sé ekki al-
veg ein í salnum. Ég held að allir ís-
lenskir tónlistarmenn hafi upplifað
shkt. Ég hef gert nokkuð að því að
fara í tónleikaferðir út á land þar sem
ég vil leggja mitt af mörkum til að
byggja upp menningarstarfsemi
þar.“
Bestu viðtökurnar
í Svíþjóð
Áshildur lauk námi frá franska
konservatoríinu í París í desember
1992. Þá hafði hún lært tónlist í 21
ár, bæði hér heima og erlendis. „Það
kom af sjálfu sér í framhaldi af því
að ég ákvað að setjast að í París. Að
hefur vafalaust orðið mér til fram-
dráttar á Norðurlöndunum. Svo er
ég komin í tengsl við ýmsa stjórnend-
ur og hef leikið með ýmsum hljóm-
sveitum. Allt hjálpar þetta til.“
Áshildur segir að flautuleikarar
hafi minna svigrúm en ýmsir aðrir
tónlistarmenn, svo sem pianóleikar-
ar, því miklu minna hafi verið samið
i gegnum tíðina fyrir flautu heldur
en til að mynda píanó. „Ég hef þó
aldrei séð eftir því að hafa valið flaut-
una,“ segir hún svo og bætir við eftir
andartaksumhugsun: „Nei, aldrei.
það er eins og tónn þessa hljóðfæris
nái endalaust að heilla mig upp úr
skónum."
Þegar hún er spurð hvort hún eyði
miklum tíma í að „markaðssetja sig“
segir hún að það sé fremur „leiðinda-
rnaus" en barátta að komast áfram í
tónlistarheiminum. „Ef ég væri eins
dugleg og ég ætti að vera þá þyrfti
ég að taka mér ákveðinn tíma í hverri
viku til hringinga og bréfaskrifta. En
um leið myndi mér finnast ég vera
að eyða æfingatímanum mínum í
annað.
Málar í frístundum
Þegar Áshildur er spurð hvað hún
geri fleira úti í Frakklandi en að spila
segist hún vera gift. „Hann kemur
ekkert nálægt tónlist," bætir hún svo
við og þar með er það útrætt. Hún
segist ekki eiga nein böm „ennþá"
þannig að hún noti frístundirnar til
að mála eða reyni að komast út úr
borginni.
„Eg mála aðallega fantasíumyndir.
Þetta kemur í skorpum hjá mér.
Stundum snerti ég ekki pensilinn í
nokkur ár en tek svo mikla töm. Það
er svolítið hættulegt að þegar ég er
að mála þá langar mig ekkert til að
æfa mig á flautuna. Þetta nær svona
sterkum tökum á mér stundum. Ætli
ég endi ekki bara mína ævi sem af-
kastamikill „naivisti" á elliheimili.
-JSS
Áshildur á æfingu með Sinfóníuhljómsveitinni í Háskólabíói.
námi loknu hef ég haldið mínu striki,
spilaö þar sem ég hef verið beðin um
að spila. Það hefur ýmist verið sem
einleikari með hljómsveit eða með
píanói. Ég hef einnig verið að kenna."
Hún hefur veriö á ferð og flugi og
spilað víða í Evrópu, til dæmis á
Norðurlöndunum og í Englandi og
Þýskalandi. Raunar er hún með
umboðsmann í Englandi sem sér
m.a. um að skipuleggja tónleika fyrir
hana þar með vissu millibili. Hún
hefur einnig farið í tónleikaferðir
alla leið til Mexíkó og svo til Japans
nú í ágúst. Hún hefur komið fram í
fjölmörgum útvarps- og sjónvarps-
stöðvum í Evrópu og spilar nú m.a.
reglulega í BBC.
Hún segist verða mjög vör við að
áheyrendur séu niismunandi eftir
löndum. Þjóðverjar séu til dæmis
míög glöggir áheyrendur með sjálfs-
traustið í lagi.
„Bestu viðtökurnar sem ég hef
fengið voru í Svíþjóð. íslendingar eru
einnig afskaplega þægilegir áheyr-
endur. Ég sé kannski í salnum 30
frænkur, frændur og gamla vini og
allir vilja mér rosalega vel. Ég finn
að tónleikagestir hér standa mjög vel
með mér. Þá langar til að ég spih vel
og það er mjög gaman.
Ég rekst oft á íslendinga á tónleika-
ferðum minum erlendis. Þeir koma
oft á tónleika hjá mér og standa vel
með mér. Ég er mjög þakklát fyrir
hve íslendingar eru ánægðir með
tónlistarfólkið sitt og gera margt fyr-
ir það. Ég get nefnt að íslensk fyrir-
tæki hafa styrkt mig til að kaupa
nýtt hljóðfæri. Slíkt er ekkert sjálf-
sagður hlutur."
Tekur þátt af nauðsyn
Aðspurð hvað hafi einkum oröið til
að koma henni í hóp eftirsóttra
flautuleikara í Evrópu segir hún að
það vegi þungt að taka oft þátt í tón-
listarkeppni. Þess má geta að hún
hefur fengið fjölda verðlauna og við-
urkenninga með þátttöku sinni í
slíkri keppni sem of langt yrði upp
að telja hér. Sjálf vill hún ekki gera
mikið úr þeirri hlið málsins en segist
taka þátt af nauðsyn.
„Mér finnst alveg hræðilega leiðin-
legt og erfitt að spila í keppni. Ég
verð mjög óstyrk og mér finnst ég
oft spila illa. Ég nýt þess hins vegar
yfirleitt að spila á tónleikum þannig
að það er greinilega á móti eðli mínu
að taka þátt í keppni. Þetta eru mik-
ið til sömu flautuleikaramir sem fara
á millirÉÉrhefdátið mig hafa það að
taka þátt í þeim stærri öðru hveiju
til að minna á mig.
Ég var fulltrúi í Tvíæringi ungra,
norrænna einleikara árið 1988 og það
„Eg vil helst halda tónleika fjórum sinnum í mánuði en til þess þarf stærri áheyrendahóp."
DV-myndirGVA
Ég fæ heimþrá
í rigningarúða
- segir Áshildur Haraldsdóttir flautuleikari sem er hér í tónleikaheimsókn