Dagur - 26.11.1988, Blaðsíða 6

'C _ JSH'AAC! .. AJJOridH'Dmrör*
6 - DAGUR - 26. nóvember 1988
Helga Kristjánsdóttir
skriíár
Ítalíuferd
14.09. Pennan morgun var hald-
ið inn í Rómaborg miðja þar
sem glæstar byggingar frá því á
dögum heimsveldisins blöstu við
hvert sem litið var. Einbýlishús
hins forna aðals eru meistara-
verk, með innfelldum styttum á
hornum o.s.frv., svo ekki sé
minnst á kirkjurnar og hofin en
þar ber Péturskirkjuna, stærstu
kirkju heims, hæst, Við fórum að
sjálfsögðu í Péturskirkjuna, eins
og allir ættu að gera sem fara til
Rómar. Einnig fórum við í „The
Colosseum“ sem var hringleikahús
Rómverja til forna og síöasta
glæsilega bygging þeirra sem
hönnuð var fyrir hrun heimsveld-
isins. Sumir fóru líka í Vatikanið
og skoðuðu hið merka safn þess.
Eftir að hafa komið við á þess-
um stöðum var frjáls tími til
kvölds. Margir fóru þá að versla
og þá kom að siestunni...þá var
að fá sér að borða eða fylgjast
með umferðinni. Pað er athygl-
isvert að fylgjast með umferðinni
í Róm, en hún rennur áfram
stjórnlaust eftir því sem maður
best fær séð og síðan leggur fólk
bílunum þvers og kruss, á götu-
horn og hvar sem er - og lokar
þannig hvert annað inni á stæð-
unum.
Eftir kvöldmat á hótelinu var
haldið í gönguferð um Róm og
Trevigosbrunnarnir (Fontana de
Trevi) skoðaðir meðal annars.
Katakomburnar
15.09. Pennan morgun var haldið
í eina af katakombunum en það
eru neðanjarðargrafhýsi frum-
kristinna manna, skammt fyrir
utan Róm. Kristin trú var eitt
sinn bönnuð í Róm og óheimilt
var að grafa meðlimi hennar inn-
an borgarmúranna. Grafhýsin
eru margar hæðir niður í jörðina.
Að lokinni heimsókn í kata-
komburnar var haldið inn í Róm
þar sem „The Pantheon" bygg-
ingin, draumur allra arkitekta og
byggingameistara, var skoðuð.
Síðan var komið við í verslunar-
götunum.
Á diskótek
Þetta kvöld sameinaðist hópur-
inn um að fara á diskótek, eins og
við átturn oft eftir að gera. Við
fórum á diskótekið „New Life“ í
miðri Róm. Diskótekin á Ítalíu
eru yfirleitt mjög tlott og þetta er
engin undantekning. Á svona
diskótekum reyndust vera ansi
margir „einmana ítalir“ sem
hugsuðu sér gott til glóöarinnar
þegar allar þessar „beautiful
b!onds“ birtust - en íslenska
kvenþjóðin fékk fljótt leið á
þeim. ítalirnir voru nú ekki bara
ástleitnir á diskótekum, sæju þeir
kvenmann sem þeim leist vel á
var ekkert tvínónað við hlutina,
blístur og læti. - Pannig að fyrsta
boðorðið hjá mörgum stelpunum
var; „Aldrei að brosa framan í
Itala...“ ítalirnir skömmuðust
sín ekkert fyrir það hvernig þeir
létu.
16.09. Nú rann upp „frjáls
dagur“ í Róm sem margir voru
fegnir eftir allar skoðunarferðirn-
ar. Flestir héldu inn í miðborgina
enda er alltaf hægt að taka eftir
einhverju nýju í Róm. Um
kvöldið fórum við síðan aftur á
New Life.
Sorrento
17.09. Nú var vaknað snemma og
ekið til Sorrento, ferðamanna-
bæjar við sunnanverðan Napólí-
flóann. Þar dvöldum við í þá 12
daga sem við áttum eftir á Italíu.
Á leið okkar til Sorrento komum
við m.a. við í bænum Cassino við
fjallsrætur vestanverðra Appen-
inafjalla. Sum hús bæjarins eru
byggð uppi í fjallshlíðinni fyrir
ofan hann sjálfan en efst uppi í
þverhníptri hlíðinni stendur
munkaklaustrið fræga, Monte
Cassino.
Við gátum því miður ekki
skoðað klaustrið, svo það var
bara að tylla sér inn á næsta
matsölustað og panta enn eina
pizzuna. Síðan litum við á þorps-
markaðinn þar. Markaðurinn er
mjög stór og þar fæst allt græn-
meti, ávextir, kjöt o.fl. Sumir
ávaxtasalarnir stóðu yfir opnum
ávaxtakössunum reykjandi og
Séð inn einn ganginn í katakombun-
um.
Á Péturstorginu.
Síðarihluti
Björg o.fl., á útsýnispalli í Róm.
þrifnaðurinn virtist víða vera í
lágmarki.
Á leiðinni til Sorrento ókurn
við einnig í gegnum milljóna-
borgina Napólí. Þar urðum við
vitni að hámarki fífldirfskunnar í
akstri en á allri Ítalíu er Napólí
með lökustu umferðarmenning-
una.
Vonbrigdin
Þegar við komum til Sorrento
síðdegis þennan dag olli það okk-
ur ómældum vonbrigðum að
hópnum ætti að skipta niður á tvö
hótel þá 12 daga sem við áttum
eftir að vera þarna. Við fengum
þessu ekki breytt, því miður.
í Sorrento er fjöldinn allur af
hótelum og mörg þeirra hlið við
hlið. Hópurinn skiptist þannig að
tæplega helmingur hans var niðri
í bænum en hinn helmingurinn
var á hóteli uppi í hlíðinni fyrir
ofan bæinn. - Þetta kom sér sér-
lega illa fyrir „hlíðarbúana“ þegar
þeir voru að koma af öldurhúsum
bæjarins á nóttunni og allir leigu-
bílstjórar voru löngu hættir
störfum.
Hópurinn í hringleikahúsinu.
Hótelið sem gist var á í Róm.
18.09. Nú var það fri'r dagur í
Sorrento, þessum 16000 manna
bæ við Napólíflóann. Sorrento
stendur við klettaströnd svo ekki
er hægt að liggja á ströndinni þar
- en sólbaðsbryggjur hafa verið
reistar við ströndina og hægt er
að leigja sér sólbekk á þeim og
skella sér svo í sjóinn af og til,
þrífa sig á hjólabát eða synda.
Einfaldast er auðvitað að flat-
maga á sólbekkjunum við sund-
laugar hótelanna eða liggja á
svölunum eða þakinu.
Sólin skein nú ekki nógu glatt
fyrstu dagana ef hún skein þá
eitthvað. Þá var að versla og
skoða bæinn, leigja sér vespu og
fara eitthvað á henni, nú eða
drífa í því að skrifa kort heirn.
Capri
19.09. Þennan dag var siglt til
Capri, eyjarinnar sem rís líkt og
hvítur klettur upp úr Tyrrenahaf-
inu, skammt fyrir utan Napólí-
flóann. Eyjan hefur löngum verið
talin mjög rómantískur staður,
hins vegar hefur dregið mikið
úr rómantíkinni þar eins og á
öðrum yfirfullum ferðamanna-
stöðum á Ítalíu. Við fórum þenn-
an venjulega ferðamannarúnt á
eyjunni, keyrðum mjóa vegi í
snarbröttum hlíðunum, litum á
ferðamannamarkaðinn, sáum
sumarbústaðahverfið með
bústöðum auðmanna og sumir
gengu „hring“ um eyjuna. Ekki
sáum við bláu hellana og mörg-
um fannst ferðin lítilfjörleg.
20.09. Þennan dag var ekkert
planað svo við tókum því rólega,
ekki var sólbaðsveðrið mikið svo
menn fóru að óttast að þeir kæmu
hvítir heim.
Færi maður að versla þýddi oft
lítið að tala ensku svo þá reyndi á
fingramálið. Úrvalið var frekar
lítið og afgreiðslufólkið var oft
ekkert áfjáð í að afgreiða þessa
hálfberu Þjóðverja (við vorum
yfirleitt stimpluð sem Þjóðverjar