Dagblaðið Vísir - DV - 20.07.2002, Blaðsíða 33

LAUCARDAGUR 20. JÚLf 2002 Helgorblaö I>V
„Ég lít nú fyrst og fremst á míii einkenni sem grín og held að flestir séu með þau upp að vissu marki. Ég
meina, þetta eru bara kækir. Og stundum eru þetta stórskemmtilegir kækir, eins og að bíta í tærnar á sér,“
segir Ugla um Tourette-heilkennið. DV-mynd E.ÓL
bær aö ég fæ fyrir hjartað þegar einhver talar illa um
hann.“
En vœrir þú til í að leika vonda karakterinn ein-
hvern tímann?
„Já, það væri frábært. Ég væri mjög til í að leika
Mr. Burns," svarar hún hlæjandi.
Ég myndi nú frekar láta þig leika Lisu Simpson, ef
ég mætti ráða, segi ég við hana því ég á mjög erfitt
með að sjá hana fyrir mér leika illmenni sem er fætt
einhvern tímann fyrir fyrra stríð. Hún kinkar kolli til
samþykkis og segir „hún er skemmtileg líka.“
Læt lyfin í friði
Það tekur ekki langan tíma að átta sig á því að Ugla
hefur gríðarlega jákvætt viðhorf til lífsins og tilver-
unnar. Hún virðist hafa gaman af öllu. Þegar hún var
um fimm ára gömul var hún greind með Tourette-
heilkenni en þessi röskun er líklega ein sú algengasta
og ein sú vangreindasta. Sjúkdómurinn kemur yfir-
leitt fram á unga aldri og sumar rannsóknir sýna að
tvö til þrjú af hverjum hundrað bömum eru haldin
honum.
Ugla tekur þessu ótrúlega létt og einkennin hafa
minnkað mikið á undanfómum árum. „Ég finn ekki
mikið fyrir einkennunum og held að þau séu alveg að
hverfa," segir Ugla. „Ég lít nú fyrst og fremst á mín
einkenni sem grín og held að flestir séu með þau upp
að vissu marki. Ég meina, þetta eru bara kækir. Og
stundum eru þetta stórskemmtilegir kækir eins og að
bíta í tærnar á sér (hlær). Þar fyrir utan finnst mér
þetta óskaplega gott umræðuefni og það gerir
Tourette svo skemmtilegt. Mér finnst alltaf gaman að
segja fólki frá þessu og útskýra fyrir því hvað
Tourette-heilkennið er.“
Það er greinilegt að Ugla hefur aldrei litið á sjúk-
dóminn sem vandamál og fjölskyldan hefur ekki gert
það heldur. Hún hefur sagt opinberlega að fjölskylda
hennar hafi aldrei veitt sjúkdómnum neina athygli og
að sumir í fjölskyldunni hafi jafnvel óskað henni til
hamingju með Tourettinn. „Ég held að fjölskylda mín
sé nú raunsærri en það að hafa áhyggjur af þessu.
Einkennin eru væg og ég lít frekar á þau sem hluta af
persónuleika mínum en eitthvað sem er mér til
trafala. Ég er ekki einu sinni með gleraugu," segir
Ugla og lýsir viðhorfi og viðbrögðum hennar nánustu.
Sennilega hefur þetta viðhorf hjálpað henni að
halda einkennunum niðri. „Ég hef aldrei litið á mig
sem einhvem sjúkling," segir Ugla. „Það væri eins og
að leggjast inn á sjúkrahús vegna forvitni. Auðvitað
væri þetta annað mál ef einkennin væru mikil og þá
gæti þetta verið mjög slæmt."
Hvenœr byrjuðu einkennin aó koma fram?
„Ég hef bara enga hugmynd um það.“
En hvernig kækir voru þetta?
„Eins og svona,“ útskýrir Ugla og lemur lófunum
niður á borðið og klappar síðan tvisvar. „Eða t.d. að ■
fara í handahlaup. Þetta er allt eitthvað sem manni
finnst að maður verði að gera. Og svo vill maður gera
það strax aftur.“
Og þínir kœkir hafa aldrei skaóaó þig?
„Nei, eða jú, það hefur reyndar gerst einu sinni. Ég
eyðilagði skóna mína af því að ég þurfti alltaf að
renna fætinum eftir gangstéttinni og vegna þess að ég
skipti aldrei um skó var komið gat á skósólana og þar
af leiðandi fékk ég sár á iljarnar."
Og þér var aldrei strítt þegar þú varst lítil?
„Nei, ekki nema kannski góðlátlega."
Ugla tekur engin lyf við sjúkdómnum og hefur
aldrei gert. Sjúkdómurinn er líka það fjölþættur og
vegna þess er ekki til neitt Tourette-lyf. Ugla segir að
það hafi aldrei komið til greina að nota lyf. „Það hefði
nú bara gert illt verra held ég. Mín einkenni voru svo
saklaus að lyfjagjöf kom aldrei til greina. Ef kækirn-
ir eru farnir að skaða þig þá er auðvitað lyfjagjöf
nauðsynleg en annars lætur maður hana vera.“
Ekki þungamiðjan í lífi annarra
Ugla hefur álíka afslappað viðhorf gagnvart frægð-
inni og hún hefur gagnvart sjúkdómnum. Hún segir
hana ekki trufla sig að neinu leyti. „Mér finnst þessi
athygli bara skemmtileg," segir hún. „Stundum vill
fólk tala við mig og mér finnst það bara gaman.“
En frœgðin hefur ekkert áhrif á samband þitt viö
jafnaldrana, áttu enn samleið með þeim? spyr ég.
Ugla hlær þegar ég ber upp spuminguna en spyr
síðan á móti, alvarleg á svip: „Hvað áttu nú við með
því?“
„Þú hefur kannski minni tíma fyrir gömlu félag-
ana, “ segi ég.
„Nei, reyndar hef ég mjög lítið að gera yfirleitt,"
segir Ugla og útskýrir síðan fyrir mér eðli hinnar ís-
lensku frægðar „Sko, ég held að á íslandi sé batteríið
í kringum frægðina svo lítiö að hún er auðgleymd.
Mér fmnst óskaplega gaman að fá þessa athygli eins
og ég hef sagt en ég er sennilega miklu uppteknari af
þessu sjálf heldur en nokkur annar. Ég er ekki þunga-
miðjan í lífi annarra þótt fólk gefi mér fallega og já-
kvæða athygli."
En þú hefur ekki oröið vör við að fólk horfi óeðlilega
mikið á þig'!
„Ég horfi óeðlilega mikið fólk sjálf þannig að ég lít
ekki á það sem vandamál," svarar Ugla um hæl og
brosir.
Hoppandi kát í vetur
„Við erum alltaf að reyna stofna fyrirtæki og núna
langar okkur til að stofna hljómsveit, jafnvel tvær,
eina rapphljómsveit og aðra þar sem vinkona mín,
sem er ótrúlega góð söngkona, fær að njóta sín. Rapp-
hljómsveitin á að heita Byssupiss og þetta er nú
meira svona grín en rappið er eitthvað svo skemmti-
legt. Ég ætla aö kalla mig MC Ugly en vinir mínir
kalla mig stundum Dj Ugly og okkur fmnst það svaka
fyndið. Síðan er ætlunin að stofna leikfélag en við
höfum ekki enn haldið fund. Ég tala oft meira en ég
geri og sem betur fer á ég vinkonur sem eru meiri
framkvæmdamenn en ég,“ segir Ugla þegar ég spyr
hana hvort eitthvaö sé á döfunni hjá henni núna.
Er þörfin til aö skapa rík? spyr ég.
„Ég held að það hafl meira að gera með vini mína. Yf-
irleitt er ég í félagsskap þar sem talað er endalaust og
byggðir ótal skýjakastalar. Oft fáum við alveg frábærar
hugmyndir sem stundum verða aldrei að veruleika. En
við sköpum yfirleitt eitthvað í sameiningu."
Ugla er ekki að fara leika í neinni kvikmynd á næst-
unni en hún hefur nýlokið við stuttmynd, leikstýrðri af
Ágústi Guðmundssyni, en hún er á byggð á Heimsljósi
Halldórs Laxness. Þar fyrir utan gerði hún eina stutt-
mynd með vinkonu sinni á dögunum. Hún segist ekki
hafa áhyggjur af verkefnaskorti. „Það er alltaf nóg af
verkefnum ef maður finnur þau sjálf," fullyrðir hún.
En hvað á að gera í vetur?
„I vetur ætla ég sérstaklega að vinna að tónlist með
Diljá vinkonu minni. Við ætlum að reyna að gera eitt-
hvað skemmtilegt saman, kannski að gefa út geisladisk
eða eitthvað. Svo ætla ég að reyna efla hljóðfærakunnátt-
una og reyna læra á gítarinn sem ég keypti mér í Prag.
Við fórum í sérferð bara til að kaupa hljóðfæri. Síðan
ætla ég að vera dugleg í skólanum, læra vel heima og allt
það. Ég hafði líka hugsað mér að læra karate eða.ein-
hveija bardaga- eða sjálfsvamaríþrótt. Og anðvitað ef ég
fæ að leika eitthvað þá hoppa ég hæð mina af kæti.“
-JKÁ