Lesbók Morgunblaðsins - 20.05.1945, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 20.05.1945, Blaðsíða 12
292 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Lengsta nóttin, sem jeg hefi lifoð ~J~ráibgn Ljuolaugí Uóergiionar — ikráo ah /ýóni /jónanneiiuni JEG, Guðlaugur Bergsson, er fæddur 10. júlí 1858 á Staðarhóli í fiiglufirði -— Atburður sá, sem hjer er skýrt frá, skeði í nóvernber 1932, og var jeg þá á 75 árinu, en furðu hress, eins og jeg raunar er enn. Jeg hafði verið á ferðalagi inn í Fljótum og Sljettuhlíð en var nú kominn á heimleið, en jeg átti þá heinia í Siglufirði. lleimferðin var fyrirhuguð eins og leið liggur úr Skagafirðinum, um Siglui'jarðar- skarð. Það hafði snjóað mikið síð- ustu sólahringana og vissi jeg að ófært myndi vera á fjallinu, en jeiðin er um þriggja stunda gangur milH bæja. Ekki hafði verið farið yfir fjallið síðustu daga, og vissi jeg að ekki var því þar um slóð að ræða. Vildi jeg því gjarna fá ein- hvern til samferða, ef þess væri kostur og var mjer sagt ái Hraun- um. að maður væri í Lambanesi, sem er næstnæsti bær framan við Hraun, sem ætlaði til Siglufjarðar. Fór jeg því þangað. Maðurinn var Einar Teitsson, trjesmiður. Átti hann heima á Siglufirði, en var nnnars ættaður af Vesturlandi (úr Bolungarvík). Einar var rúmlega fertugur (f. 21/11. 1890), en frem- ur heilsuveill. Hann hafði verið smið ur á Reykjum eða Lambanesi. en hafði nú lokið við smíðið og vildi nú heim. Einar var Adventisti; var hæglætismaður og mjög dagfars- góður og duglegur til vinnu, grand- var og trúmaður mikill. Hann hafði verið giftur, en þau hjón slit- ið samvistir og voru börn þeirra með moðurinni. Einar rjeðist til samferðar með mjer. Við lögðum af stað frá Larnba- nesi kl. 8, að morgni 25. nóv. 1932. Bjart veður var er við lögðum aí stað, en snjór mjög mikill sem fyrr er greint, því hríð hafði gengið und- aníatna fimm sólahringa og kyngt niður fönninni. Gangfæri var því afleitt. Við Einar höfðum báðir skíði en skíðafæri var slæmt og ef i'itaf skíðum var stigið, var varla grynnra en í hnje. Við komum við á Ilraunum og stönsuðum þar litla stund. Er við fórum þaðan, var klukkan um ellefu f. h. Jeg bar um 3 fjórðunga að þyngd, en Einar ekkert, en hann hafði þung skíði og erfið. Gengum við nú sem leið liggur út og upp frá Hraunum, og skiftumstá að ganga á undan og leggja slóðina. Skíða- færi var erfitt og þungt. í Hrauna- dalnum versnaði enn færið og er við vorum neðst í ÍJaungudalnum, brast Einar að ganga á undan. Tók jeg þá við og gekk nú á undan. Brátt kom þar að Einar gat ekki fylgt mjer eftir í slóðina. sem var þó mikið ljettara. Jeg beið hans þá og spurði hann hvort honum væri illt. Hann gerði ekki mikið úr því. en kvaðst vera máttlítill í fót- unum. Nú var mjög farið að skyggja af nótt; auk þess var dimmt af hríð og allmikið frost. Jeg gekk stöðugt á undan og varð jeg að ganga mjög hægt, því Einar átti æ erfiðara með að fylgja mjer eftir, Sóttist okkur þvf seint. Þegar kl. var um 7 um kvöldið, var orðið aldimmt. Var jeg þá hjá vörðunni, sem er neðan við mel- hrygginn suðvestur af Skarðbrekk- unni. Hafði Einar þá dregist það aftur úr, að jeg varð nú að snúa til baka að leita hans. Sást skammt fyrir hríð og náttmyrkri, en ieg gat rakið slóðina til baka. Brátt sá' jeg móta fyrir einhverri þúst, til að sjá eigi ólíkt og dökkleit kind væri þar. Var það Einar og kraup hann þarna á skíðunum og reyndi að mjaka sjer áfram með höndunum. A*ur en jeg snjeri við frá vörðunni, hafði jeg graíið þar dalitla holu í snjóinn Fjekk jeg nú með hörku- brögðum komið Einari þangað. Ljet jeg hann setjast þarna í hol- una. með skíðin sitt við hvora hlið sjer. Sat hann þarna flötum beinum. Er jeg hafði búið -þannig um hann, talaðj hann til mín: „Er nú langt upp á skarðið?'' Svaraði jeg því, að efasamt væri, hvort við hefðum dkkur þangað, því eins og hann sæi, væri nú komin nótt og dimm- viðris stórhríð á norðan. Annars töluðumst við lítiðl við. Er Einar hai'ði setið þannig um stund, segir hann aftur: „Ætli við höfum okkur^ekki upp á skarðið?"' Jeg ansa því til að litlar líkur sjeu til þess eins og standi, og skulum við hvíla okkur um stund. Gengdi hann því engu. —¦ Eítir litla stuiid hallaði Einar sjer aftur á bak. Var þá að heyra sem hryglu fyrir brjósti hans, en að hann gæti ekki hóstað hroðanum upp. Við höfðum þarna dálítið skjól i holunni. Ekki bar á a8 Einari væri kalt, en ekki talaði hann framar til mín þótt jeg spyrði um h'ðan hans. Þetta skifti þó eng- um tíma, því er fáar mínútur voru liðnar, heyrði jeg að Einar gaf frá sjer eitt einkenniiegt *og skerandi hljóð. Eftir fáar mínútur var hann liðinn, án þess að svo virtist a'ð hann tæki neitt út. Eftir að jeg hafði gengið úr skugga um það, að Einar var látinn,

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.