Lesbók Morgunblaðsins - 20.05.1945, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 20.05.1945, Blaðsíða 13
LESBÚK MORGUNBLAÐSINS 293 lagði jcg líkið til og veitti þvi ná- b.jargirnar. og bjó iun |>að eftir iöngum. .leg tók poka-anga, se.ni hann hafði meðferðis og vafði hon- um, um höfuð líkinu. J pokanum var okkert nema tvær guðsorðabækur, °g Ijet jeg þær ofan á líkið. Bað jeg og bæn fyrir sálu hans. Lagðist jeg að því búnu niður, því jeg var þreyttur mjög, og mun jeg hafa sofnað uin stund ]>arna sitjandi við lilið Kinars látins. Liðu svo um þrjár stundir. Aflúðist jeg mikið, en brátt tór m.jer að kólna. llel'ir ]ni. lesari góður, nokkuru sinni verið svo á vegi staddur. að ])jer hafi fundist }>ú yfirgefinn og útilokaður frá allri mannlegri hjálp og að allar leiðir til )>jargar væru bjer byrgðar? — Ef svo er, getur þú sett þig í mín spor. Jeg íhugaði nú ástæður mínar, og mjer fannst þær allt annað en álitlegar. Jeg var þarna, gamall maður og þreklítill, aleinn uppi á hafjalli um myrka skammdegísnótt. í stórhríð og kafa- ófærð, þyrstur, hungraður og þreytt ur, yfir f.jelaga mínur dánum. Jeg fann, að einfaldast mundi vera fyr- ir mig, að liggja kyrr, þarna við hlið Einars heitins og láta skefla yfir mig, en jeg vissi vel að þá yrði mjer ekki lengur lífs auðið; kuld- inn myndi fyrr en varði læsast inn: að hjarta taíaa og stöðva það fyrir fullt og allt, en kvalafullur dauði myndi þetta ekki verða. Skynsemin sagði m.jer: Þetta er langbest fyrir þig: — ]>ú ert búinn að lifa svo lengi, — nokkrum árum fyrr eða, síðar gerir ]>.jer ekkert, og ]>á er allt amsti'ið búið í votfangi. — En nijer fannst endilega þá í svipinn, ,að jeg ætti eitt og annað eftir ógert, sem jeg endilega þyrfti að Ijúka áður en jeg kveddi þennan heim. Svona erum við nndarleg mannanna börn. — Lífsþráin er sterk. Jeg afrjeð að selja lífið eins dýrt og unnt væri, og gera tilraun til að komast til byggða, þó jeg, ef satt skal segja, hefði enga trú'á l>ví að nijer tækist það. Jeg bað til guðs. bað hann að gefa mjer styrk, og jeg styrktist, við bænina. Jeg sópaði snjó að lík- inu og stakk skíðum Einars niður sínu hvors vegar við það, og b.ió iiin þau svo, að jeg ví r viss um að þau fjellu ekki um. Iljelt jeg svo á stað. Er Jeg var kominn nokkurn spöl, bilaði kengurinn í öðru skíöinu mínu svo jeg gat'ekki notað þau. Varð jeg úr því að draga þau og hafði aðeins trafala af þeiin. Var jeg nú fyrst að hugleiða, hvort held- ur jeg ætti að snúa við og reyna að halda inn að IlrauniiTn, en það var l.jettara, allt undan brekkunni. eða freysta að komast út yfir til Siglu- fjarðar, en þá átti jeg eftir Skarð- brekkuna, og vissi jeg að hún yrði mjer erfið, en vegalengdin var svip- uð hvora leiðina sem jeg veldi. Heimþráin er sterk og hún hafði yfirhöndina hjá mjer. Jeg afrjeð að halda til Siglufjarðar. Klukkan niun hafa verið um 10 um kvöldið. Ö- færðin var alveg óskapleg; jeg varð að skríða mest alltaf upp Skarð- brekkuna og vannst það seint. — Loksins komst jeg þó upp í skarðið: og hvíldi mig þar um stund. Jeg veltist svo einhvern veginn niður Sigluf.jarðar megin. og var innan skaiiiins kominn niður í Skarðlaut. M.jer fannst jeg nú vera afar þreyt- ur og máttfarinn. — Jeg settist nið ur og eflaust hefir mjer sigið blund ur í brjóst um augnablik, en ekkl fannst mjer að jeg sofna. Þegar jeg kom aftur til s.jálfs mín. sýndist mjer að jeg sjá' skært ljós, í stefnu norðan frá Snók, sem er austasta f.jallið norðan við Skarðsdalinn. Ljósið færðist austur yfir, (að fjall- inu austan fjarðarins, — Hólshyrn- unni. og hvarf þar. Við það, að sjá Ijós þetta fannst mjer eins og nýr þróttur fa^rast í mig. Jeg stóð upp og hjelt á stað aftur og afrjeð jeg nú að halda niður hlíðina að norð- an við Skarðsdalinn. .Jeg hjelt'.-svo áfram uni stund. Ekkert sást et* jeg ga'ti gliiggvað mig á. Er jeg aftur var orðinn uppgefinn fleygði jeg mjer niður á ný til að hvíla mig, og eflaust hefi jeg 'sofnað. Þá sá jeg aftur þetta sama Ijós, og hagaðt það sjer að öllu eins og í fyrra sinnið, Jeg vissi nú ekki fyrr af, en að jeg hrapaði fram af brattri brekku og iiiður í djdpt gil. vb<si jeg a-ð ]>að hlaut að vera Þvergilið. Mig sakaði ekki. ]>ví ]>ar var allt fullt af .snjó og óbotnandi ófærð. \'arð jeg að veltast og skríða niður alll gilið. til ]>ess að koniast upp úr )>ví og koinst loks neðarlega. Settist jeg ]>ar um stund og hvíldi mig. Er jeg nú sat þarna. sýndist mjer alt í einu birta yfir allri f.jallshlíðinni norðan dalsins og heim á Snóksöxl, sem er beint norður af bænum Skarðsdal. — Sýndist mjer jeg þá sjáskæra stjörnu, sem færðist norð ur, eins og yfir fjallsbrúninni, þar til hún staðnæmdist í stefnu yfir Siglufjarðarbæ. Þ<á var líkt eins og st.jarnan snjeri til baka og gengi til suðui's sömu leið og fram alj Snók. Þar hvarf hún. Enn hjelt jeg af stað, og það var svo undarlegt, að í hvert sinn er jeg sá þessa stjörnu eða ljös,. eða hvað þetta nú var, að þá var eins og m.jer ykist ]>róttur og að uýtt líf færðist í mig á undursanilegaii hátt. og gæfi mjer þrek til að-halda áfram. Jeg get því ekki með orðuni l\'st, hvo þreyttur je«r var og mátt- farinn, en mjer fannst eins' og stjarna þessi lýsti leiðina, og að á hana ætti jeg að stefna, þá niyndi mjer vel farast. Jeg hjelt þannig áfram um hríð ; stundnm var jeg. að veltast niður hlíðina, stundum eigr- aði jeg áfram upprjettur en-stund- um skreið jeg. Ferðin gekk, sera vænta mátti. seint, en að lokum kom jeg að fjárhúsi, sem stendur. rjett sunnan við fjárrjett Siglfirðinga, Jeg þekkti það, og vissi að GrísTi

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.