Lesbók Morgunblaðsins - 08.11.1953, Blaðsíða 15

Lesbók Morgunblaðsins - 08.11.1953, Blaðsíða 15
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 661 faxa í leyfisleysi. — Við Elías held- um svo vestur eftir frá selinu, en Jón Þorsteinsson fór aftur eitthvað innar yfir öræfin, svo að við urð- um bara tveir samferða. Þegar við Elías höfðum farið nokkuð langan veg, spruttu upp undan okkur tveir hreindýrakálfar. Ég spurði Elías hvort við ættum að skjóta, en hann gaf lítið út á það, annað en það að þeir væru nú reyndar íjarska smáir. Kálfarnir voru hálf reikulir íyrst eftir að þeir stóðu upp og var alveg eins og þeir vissu ekki, hvað þeir ættu að gera af sér, en svo virtust þeir alveg vissir um að sjálfsagt væri að hlaupa og það gerðu þeir svikalaust, litlu skinnin. Við Elías fórum nú þangað sem hestarnir voru og heldum þaðan til kofans, og sagði Elías við mig, að það væri vonlaust að íinna dýrin, úr því að þau væru ófundin ennþá og vildi hann ekki missa annan dag frá heyskapnum og ákvað því að tína saman dótið og búa upp á hestana, hirða kjötið út frá og halda því næst heim, þó áliðið væri og var það gert með eins hröðum hand- tökum og við áttum til. Nú var Jón kominn og hafði ekkert séð, og sagði hann ekkert við ákvörðun Elíasar. Lögðum við svo af stað og lent- um í svarta myrkri út öræfin, en það gerði okkur ekkert til, því báð- ir samferðamenn mínir voru svo þaulkunnugir, að þeir voru hár- vissir að rata heim. En heim kom- um við ekki fyr en undir morgun, enda var hvergi hægt að fara hart, vegna vegleysu þegar út kom, og svo var fullur burður á öllum hest- unum eða um 200 pund, því að dýrin voru væn og mun kjötið hafa verið um 150 pund af hverju dýri, og svo var bæði húðin og hausinn, svo að þetta lætur mjög nærri. Þessi veiðferð. var reyndar ekki afleit, en þo held eg að við höf- um búizt við, að hún yrði betri en raun bar vitni að leiðarlokum. Ekki man ég nú, hvernig veið- inni var skift, en um þá báða íé- laga mína má það segja, að þeir voru ekki sérdrægir í þessum skift- um, enda átti Elías það ekki til, og reyndar Jón ekki heldur. Jón þessi Þorsteinsson fór til Ameríku nokkru síðar. Honum vildi ekki lánast búskapurinn þarna inni á heiðinni og er hann því hér með úr sögunni. Meira. SAGT UPP ViST Hjónunum líkaði hverjum dcgi bct- ur við vinnukonuna og gátu ekki dáðst nógsamlcga af því hvað þau heíði verið heppin að fá hana. Það kom því eins og reiðarslag yíir þau, er hún sagði upp vistinni. Þau buðu henni haerra kaup, styttri vinnutíma, en ekkcrt dugði. Seinast skýrði stúlk- an húsmóður sinni frá því grátandi, að hún hefði komizt í kynni við ungan mann og aetti nú von á barni, en pilt- urinn væri horfinn. Hjónin buðust þá til þess að ganga barninu í forcldra stað, ef hún vildi vera kyr í vistinni. Tók stúlkan þvi boði með íögnuði. Árið eftir sagði hún vistinni upp aftur. Hún hafði kynnst öðrum ung- um manni og var ólétt, eu pilturinn horfinn. Hjónin buðust líka til þess að taka að sér þetta barn, ef hún vildi vera kyrr. Og svo var hún áfram í vistinni. Leið svo nokkur tími, en þá sagði hún upp vistinni í þriðja sinn. — Það getur þó ekki verið að þú hafir komizt í tæri við þriðja pilt- inn — svona íljótt, sagði húsmóðir hennar. . — Nei, en allt er orðið breytt. Þegar ég réðist hingað fyrst, þurfti ég ekki um annað að hugsa en ykkur tvö, en nú hefir fjöiskyldan stækkað svo að ég kemst ekki yfir það sem ég hef að gera. Á SÍÐASTA SUMARDAG 1953 Þér ég ótal þakkir tel, þusund rósir barstu, fagra surnar, íarðu vel, ílestum betra varstu. AUrgret Jouödottir. Mol ar HJÓN í Ameríku urðu saupsátt, og svo ruku þau bæði að heiman, sitt í hvor- um bíl og sitt í hvora áttina. Rétt á cftir snerist báðum hugur og þau sneru við og úr því varð harður árekstur. Þau voru bæði kærð fyrir ógætilegan akstur. Erlendum sendimanni var sýnt mál- verkasafnið í Moskvu. Hann stað- næmdist fyrir framan tvær manna- myndir, sem hengu þar hlið við hlið. — Hvír er þetta? spurði hann og benti á aðra myndina. — Vitið þér það ekki? spurði hinn rússneski leiðsögumaður alvcg forviða. Þetta er Gorochov, hinn mikli hugvits- maður, sem uppgötvaði gufuvélina, eimvagninn, útvarpið, flugvélina___ — En hver er hinn? — Það er Mandschukowski. — Og hvað vann hann sér til ágætis? — Hann uppgötvaði Gorochov. — 31— - • Hún var ung ekkja og eina nótt brauzt ungur og laglegur innbrotsþjóf- ur inn til hermar. Hún fórnaði liönd- um. — Vcrtu óhrædd, ég ætla ekki að gera þér neitt, sagði innbrotsþjófur- inn, ég vil aðeins fá peningana þína. — Æ, allir eruð þið karlmcnnirnir eins, andvarpaði hún. LEIÐRÉTTINGAR í grein Carsten Nielsen í seinustu Lesbók er ranglega farið mcð nafn eins málarans. Hann er kallaður Ás- mundur, en hét Ámundi. Hann var fæddur 1738 og voru foreldrar hans Jón Gunnlaugsson, ættaður af Aust- fjörðum, og kona hans Þuríður Ólafs- dóttir. B.iuggu þau fyrst í Vatnsdal 1 Fljótshlið, en síðan að Steinum undir Eyafjöllum. Steingrimur biskup Jóns- son segir um Ámunda, að hann hafx verið „snilldarmaður, vel að sér ura flesta hluti, silfursmiður sæmilegur og málari góður". (Sjá ennfremur grein um hann í Lesbók 6. apríl 1941 eítir Mörtu Valgerði Jónsdóttur). Þá var af misgáningi í seina&ta blaði Le&þokar sagt að Matthías hefði þýtt kvaeðið Kafarann eftir Schille.r, en það gerði Steirigrimur Thorsteutóion,

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.