Lesbók Morgunblaðsins - 08.04.1962, Blaðsíða 10

Lesbók Morgunblaðsins - 08.04.1962, Blaðsíða 10
Sfegið á práðinn •"¦ ©<<£» Hver er uppáhaldsmatur eiginmannsins FRÚ Ingibjörg Magraúsdótt- ir, kona Magnúsar Jónsson- ar, alfoingismanns, svarar: Þetta var nú ljóta spurn- ingin. Ég sé að ég hlýt að vera óvenjulega vond eigin- kona, því ég hefi ekkert svar á hraðfoergi. Þó vil ég nefraa sjálfri mér til ágætis, að kjöt súpu matreiði ég aldrei, þar sern. mér hefur fyrir löngu lærzt að sá réttur formyrkv- air jafnvel hið mesta sólskins sfltap eiginmannisins. Aranars er sérstaklega auðvelt að gera honum til hæfis, ég held að hans listi yfir góð- gæti nái állt frá soðnum þorski til kjúklinga með frönskum kartöflum, sveppa sósu og anaraassalati. En nú skilst mér að kominn sé fram nýr réttur, sem allt slær út, nefnilega léttreykía lambakjötið hjá Þorvaldi í Síld og Fisk. Að minnsta kosti var maðurinn minn mjög hrifinn af kvöldverði í Þjóðleikhúskjallaranum, foar sem á foorðum var um- rætt kjöt, glóðarsteikt. Þar af leiðandi býst ég við að í bili sé uppskriftina að uppá- 'haldsmatraum að finraa hjá Þorvaldi í Síld og Fisk. Það var gert af brýnni nauðsyn — 38257. — Ragnar Björnsson? — Það er hann. — Má trufla þig? — Ekki lengi, því ég er að bofða norðlenzkan rauðmaga. Svo fer ég á æfingu á eftir. — Er gott að f ara saddur á æfingu? — Nei, það er svona álika holt og fyrir 100 m. hlaup. Mað- ur þarf lika að vera léttur á sér á söngæfingum. — Hvað ertu að æfa? — Ég er að æfi- Fóstbræður. — Stendur eitthvað til? — Já, það stendur til að kór- inn fari að syngja opiniberlega. — Nokkuð nýtt? — Já, það hefur fjölgað hjá þeim. Eitthvað fyrir augað. — Hvað? — Það er ekki gott að vera of lengi án kvenfólks, eins og þú veizt. — Já, vel á minnzt, þú ert ný- giftur. — Já, það heid ég nú. . — Hvexnig líkar þér það? — Vel, ekki sizit, þegar ég fæ rauðmaga. — Er hún músíkölsk líka? — Auðvitað. — Hlustar kannski á þig leika á orgelið í Dómkirkj- unni? — Það hefur komið fyrir. — Er hún trúuð? — Já. — Trúir ekki bara á þig? — Ég vona að hún geri það líka. En hún er prestsdóttir og alin upp í guðsótta og góðum siðum. — En erf þú trúaður? — Hjálpa þú vantrú minni, get ég sagt. — Spila menn ekki betur á orgel í kirkju, ef þeir eru trú- aðir? — Jú, þeir verða a.m.k. að bera virðingu fyrir því, sem þar fer fram. — Ertu hættur við píanóið? — Nei, það er farið að sækja svolítið á mig aftur. — Ætlarðu kannski að halda tónleika bráðum? — Það fer eftir því, hvernig mér og píanóinu kemur saman. — Ekki þér og konunni? — Ég leik ekki á hana. — Þú semur auðvitað? — Það getur verið. — Hvenær samdirðu lag fyrst? — Þegar ég var 10 ára. Það var gert af brýnni nauðsyn. Faðir minn, sem var orgelleik- ari á Hvammstanga, átti ekki nógu erfiðar æfingair, svo ég varð að semja þær sjálfur. Næst samdi ég lög, þegair ég varð ástfanginn. Það var líka ai brýnni nauðsyn . — Hvað varstu gamall bá? — Liklega 15 ára. Passar það ekki? — Ertu búinn að semja eitt- hvað fyrir konuna? — Nei, nú fer maður miklu hægar í sakirnar. Ég er svo ný- giftur. — En heldurðu að rauðmag- inn sé orðinn kaldur? — Já, ætli hann sé ekki kom- inn með sama hitastig og í sjón- um. — En konan? — Bless, ég ætla að gá að því. :- HUNDALÍF ¦> ¦:'•:'¦::¦:¦:¦:<<¦>¦:> WÆ-.-'; Ferðaútvarp hærra metið en beddi HÍ5R birtist kafli úr bréfi >-? WKKKtKt^^S^^M^MmlM frú frú JTakobínu (Bíbí) Webb, sem sagt var fré hér síðast: Hér í Aden er mjög mikil auðn, enda er skaginn að mestu hamrar, klettar og eyði- merkur frá gömlum eldgosum, hraun er sjáanlegt iíka og víða marglitt eins og heima. Regn er mjög sjaldgæft og líða mánuðir á milli skúra! Á miðju ári gerir oft mikla sandstorma, þá dimmir oft mjög mikið og allt verður þakið ryki inni sem úti — þó maður loki öllum gluggum og hurðum. Landsbúar eru að sjálfsögðu flestir Arabar, en einnig eru margir Indverjar búsettir hér og Sómalir hafa setzt hér að á seinni árum. Snilld er að aka bíl hér um straeti og göt- ur, því fyrir utan óhemju fólksfjölda er mikið af geit- um og kúm, og oft virðist manni dýrin bera meiri virð- ingu fyrir farartækjum en fólkið. En þessi dýr eru öll mjög horuð, enda er aðal- fæða þeirra sorp og bréfarusl sem landsbúar henda út. Svo eru í mörgum strætum opnar þrær, þar sem ösku- eða rusla- tunnur eru tæmdar, og ganga svo dýrin í þetta. Ekki get ég lýst ólyktinni og óþrifnaðinum, sem þessu fylgir. Úlfaldar eru líka mikið not- aðir hér til flutninga, aðallega Svona er umhorfs alls staðar í Aden. Vegnrinn liggur til Litlu-Aden, þar sem starfsnc.snn B.F.-olíufélagsins búa. upp í landið, þar eð engar götur eru lagðar og því erfitt um sam göngur. Sumir nota bá til flutn- inga vatns, sem eigandinn sel- ur svo á „krónu málið". En flestar íbúðir landsmanna eru svo mikil hreysi, að ekki þættu hæf dýrum hvað þá mönnum á íslandi. Auðvitað er þá ekkert vatn né rafmagn lagt inn. Mikið er um betlara (oft mikið bæklað fólk) um allar götur. Og þó að aðstæð- ur séu betri sofa margir á göt- um úti, f jöldinn af þeim á sér bedda, sem þeir reisa eiiníhvers- staðar upp við vegg, þegar hann er ekki í notkun, en aðr- ir meta meira að eiga ferðaút- varp og láta heyra í því há- stöfum í tíma og ótíma. Að vísu er engin arabísk útvarpsstöð 'hér, en arask stöð er stairfrækt hluta dagsins. En Arabarnir hlusta á sitt tungumál frá stöð- um eiras og t.d. Egyptalandi. Þó að áþriínaðarr hér sé á háu stigi er heilsufar landsbúa mjög gott í saman'burði við Haldiði kannski að það sé eitthvað við það að athuga að vera vel klæddur? mörg hitabeltislönd. Astæðan er aðallega sú, að vegna hitans er mjög lítið um flugur (sem oft bera sýkla) og líka súað fólk heldur sjálfum líkamanum hreinum. — Arafoar eru vel þekktir prangarar og oft mjög svikulir, en þó höfum við haft góð kynni af sumum verzlunar. mönnunum, og oft notið mestu 'hjálpsemi og tryggðar. Hér hafa þotið upp nýjar bygging- w (leigðar næsta eingöngu Evrópufólki). Eina vélin sem virðist notuð við byggingar «C sementánrærivél, en húsin exu hlaðin úr grjóti, sem höggvið er til og steypt á milli. Gólf eru steypt að nóttu til, við Ijóa frá olíuluktum, steypan er bor- in upp af verkamönraum sem ganga upp pallstiga nokkurn og tauta hástöfum tvö orð á ara- bisku. Þeir sem eru á uppleið segja „fullt, fullt fullt, fullt!", þeir á niðurleið: „tómt, tónnt^ tómt!" Gengur þetta stundum alla nóttina. Mörg húsin eiru svo pússuð og máluð skæxum litum. ¦fiaðrafok 10 LESBÓK. MORGUNBLAÐSINS

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.