Lesbók Morgunblaðsins - 11.01.1970, Blaðsíða 16

Lesbók Morgunblaðsins - 11.01.1970, Blaðsíða 16
ttí Ui V31 r< »»Í3 <^ oC Tss* wer US- -0- M <* M <* «TE í-< N » «*' v3 -3 '< M- <ac ttfl U- v» liT v3 ví Q N w Ué ^ tU isfi ^ ví < cV 0- <ar. 6i V) l- 'O ft- qr CC Qi U- vA cí- 4> cd l- >A ^ l- o \~ <± 14- »A fft Oí c* 3 ~J ví -J 0j wifl^ Uj -1 "Z. tL "2. *4 X X VD <VÍ \~ $ <u. m w h £ < fc Ur oi U- 2. o h I.,. ¦j'.. vj1 G V3" Cj ct lil Oi U. 4 V* J k< \A vrT -Sk -J cc/tsu' <r rs * "O |\fl] klq: Cft $ <r h -j^> < _j fc STUNDUM spyrja menn sjálfa sig og aðra: Yrði maður ekki vitlaus í þessu skammdegi, ef ekki kæmu til hátíðir með ofáti og drykkju, einstaka kirkjuferð og óteljandi boðum eins og allir þekkja. Jú, það er líklega rétt. Skammdegisdrung- inn er nœgur samt. Menn vissu löngu fyrir kristni, að skammdeg- ið varð léttbærara með smávegis blóti og veizlufaynaði um það leyti er sólargangur varð lœgstur. Þó er auðvelt að álykta, að á öld rafljósa vitum við lítið hvað langur og dimmur vetur er. Enda hafa draug- ar orðið óþyrmilega fyrir barðinu á þessari víðtæku upplýsingu. Nú er vafasamt að miðlungsstrákur gæti orðið frœgur um sýslur fyrir að kveða niður fimm sendingar líkt og gerðist á öldinni sem leið á Breiðavaði í Húnavatnssýslu.' Frá því segir í nýútkominni bók þeirra Tómasar Guðmundssonar og Sverr- is Kristjánssonar. Að vísu var þessi fjörugi sumarmáladraugur tilbún- ingur stráksins, en í myrkri bað- stofunnar gat ekki verið um neinn vafa að rœða. En Jósef á Breiða- vaði tók málið föstum tökum: Bað skjálfandi kvenfólk að sýna still- ingu meðan hann brygði sér út og kœmi sendingunum fyrir. Hann var hetja dagsins, unz sýslumaðurinn birtist og fékk hann til að með- ganga, að hann vœri sjálfur höf- undur reimleikans. En sumir neit- uðu að trúa játningu hans; víst hafði hann komið sendingunum fyrir. Sendingar gerast heldur bragð- daufar í seinni tíð. Bœði vantar hœfileikann til að magna þær, gœti maður haldið, og það sem meira er um vert: íslendingar trúa ekki einu sinni á drauga. Þó er ekki loku fyr- ir það skotið, að einstaka uppá- komur eigi sér stað í skammdeg- inu. En þœr eru sízt af öllu yfir- skilvitlegar. Nú er allt af manna völdum, sem umtalsvert þykir, bœði móðuharðindi og annað. Og sífellt rekur á fjörurnar sœtleg hneyksli <til að hafa milli tannanna og láta berast frá manni til manns í saumaklúbbum og kaffiboðum. Þar þarf ekki einu sinni á blöðun- um að halda; slík fréttaþjónusta vinnur sjálfkrafa samkvœmt eigin lögmálum og hið talaða orð dreif- ist með vindhraða um byggðir líkt og inflúensa af A-2 stofni frá Hong Kong. Nauðsyn Þjóðleikhússins hefur komið í Ijós með sérstbkum hœtti á þessum vetri. Þaðan berast hneyksl unarefnin með jöfnum hraða og verður naumast lát á. Ó, hve dýr- legt það er fyrir saumaklúbbana. Og hvílík tíð fyrir gagnrýnendur. Ein gleðilegasta uppákoma skamm- degisins var uppfærsla Þjóðleik- hússins á Brúðkaupi Fígarós. Hugsa sér, ef þar hefði aðeins orð- ið venjulegur, listrœnn atburður, þar sem allir skiluðu sinum hlut með prýði. Nei, þá er nú munur að hafa eitthvað til að tala um á þess- ari drauglausu Ijósatíð. Munur að hafa eitthvað til að fagna og geta sagt við náungann: Vissi ég ekki, ég sagði þetta alltaf. Eitt olli sumum áhyggjum mitt í jólagleðinni: Að hneykslið yrði ekki nægilega krassandi. Biðlistinn eftir aðgöngumiðum í Þjóðleik- húsið hefur aldrei orðið lengri. En hvað svo? Að visu hafði Mozart verið myrtur, sögðu músíkantarnir, og Steingrími Hermannssyni fannst fáránlegt að sitja í tvo tíma og skilja ekki orð. En sumir voru að segja álit s»itt í dagblöðunum og voru ánœgðir. Þeir höfðu ekki orð- ið varir við hneykslið, því miður. Greifafrúin hafði verið svo falleg, hvað sem söngnum leið. Þeir tóku heldur ekki eftir því, hvað stjórn- andinn stjórnaði illa og hvað allir voru uppmálaðir amatörar. Og nú er viðbúið að Brúðkaupið falli fyr- ir bragðið. Eftir stendur að vísu það sem hinir vísu gagnrýnendur sögðu. 1 þeim kýrhaus er margt kyndugt. Einn lét sinn pistil fjalla um stríðið í Viet Nam. Og mikill fengur var í svargrein þjóðleikhússtjóra. Blöðin hafa varla flutt kœrkomnara efni á þessu nýbyrjaða ári. Það er eins og segir í Ijóðinu hugljúfa: „Ó, svona œtti að vera hvert einasta kvöld." Upp rifjuðust ýmsar gamlar vœr- ingar, sem almenningur vissi of litið um. En Guðlaugur má ekki vera ónotalegur við gagnrýnanda Tímans. Já, sízt af öllu við gagn- rýnanda Tímans. Þó frúin skrifi sérstaklega um flutning þeirra aría, sem niður voru felldar, þá má ekki leggja það illa út. Þetta gæti ver- ið ný stefna; eins konar súrreal- ismi í gagnrýni. Og svo verðum við að muna, að þetta er í blaði, sem bændur lesa öðrum fremur og bœndur kunna áreiðanlega að meta gagnrýni frúarinnar. Það er þó munur að hafa eitthvað skemmti- legt að lesa i heyleysinu. Ójá, þvílíkt skammdegi, þvílík- ar uppákomur. Gísli Sigurðsson.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.