Lesbók Morgunblaðsins - 15.07.1973, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 15.07.1973, Blaðsíða 4
Lesbókin lítur inn hjá hjónum sem giftu sig og byrjuðu búskap fyrir 10 árum FYBIR nokkru talaði Lesbókin við sex nýgiít hjón og forvitnaðist um það, hvernig það væri að stofna ibú í dag. 1 framhaldi af þessu datt okkur i hag, að tala við nokkur hjón, sem hafa verið gift í tíu ár og spyrjast íyrir ium það, sem á dag-a þeirra hef ur drifið. Þau hjón, sem núna er tal- að við, eru eins og hin fyrri valin af handahófi eftir gifting- artilkynning^un í Morgunblaðinu. líkki vildu öll iþau hjón, sem við hrLngdum í láta hafa við- ial vió sig, svo hægt er að láta sér detta í iiug, að betur hafi genglð hjá þeim, sem voru fús til samtals. Ekki er það þó víst. En því má slá. föstu, að þvi unga fólki, sem hóf búskap fyrir tíu árum, hefur g-engið vel og telja mörg þeirra, að verðbólg-an og þær gengisfellingar, sem verið hafa á iþess- um tima haf 1 unnið með þeim. Fólk virðist vera búið að koma sér vel fyrir og laust við helztu Skuldabaggana eftir tiu ára hiiskap. Algengast virðist vera að hjón eigi þrjú ibörn eftir tíu ára búskap, niaðurinn vinnur tvöfaldan vinnudag eða meira, en ekki er einhlitt að konan vinni úti. Loks má skjóta þvi að, að konan virðist vera mjög virkur aðili í búskapnum og ekki annað að sjá en f ullkomið jafnræði sé imeð hjónum. Greinilega þarf Kauð- sokkuhreyfingin að oerjast fyrir sjálfstæðari hugsunar- hætti eldri kvenna en þeirra, sem giftar hafa verið í tíu ár eða jafnvel meira. Erna Margrét Kristjánsdóttir og Trausti Jóhannsson með börnin. FLESTAR TÓMSTUNDIR FARA í HÚSIÐ OG HEIMILIÐ Eftir tiu ára búskap hafa þau hjónin Erna Margrét Kristjánsdóttir og Trausti Jó- hannesson, prentsmiðjustjóri, komið sér upp vönduðu einbýl ishúsi að Vatnsendabletti 32. Heimilið er mjög vistlegt og vel búið öllum nauðsynjum. Börn- in eru fjögur og njóta sín vel þarna úti í náttúrunni, en Vatnsendajörðin er eiginlega sumarbústaðaland rétt' við EU- iðavatn ekki langt frá Rjúpna- hæðinni. Nokkrir sumarbústað ir standa þarna á stangli og á stöku stað hafa verið byggð hús til veturdvalar, annars nýt- ur náttúran sín þarna ósnortin. — Hvernig stóð á þvlí, að þið settust 'héima að hjónin ? — OkkuT 'langaði alltaf tdl að búa fyirir lUtan foorgitna. Upp- hafliega ikeyptu tforeldrar rnin- ir hér land fyrir siumarbústað, segir Erna, og við Ikeyptum þá annan skifca hér lí n'áigrenni við þau, einnig í þeim tilgangi að hafa hér sumarbústað. Þegar við f órium að athuga með foygg- ingu 'á landimu, sem er 2.400 fenmetrar að stasrð, þróað- ist þetta smám saman iupp í heifaársfoústað hjá okkur. Ann ars hóifum ivið okkar búskap 5 Skipasundi, iþar sem foreldrar rrwiir foúa, og ihöfðum þar ífoúð, sem við gátium verið í að vild. — ByigigÖuð iþið þetta hús sjálí ? — Já, við höfum unnið þetta allt svo tffl ein, en kumniogj- arnir hatfa þó litið itil okkair, þegar um stærri verk hefiuir ver ið að ræSa. Faðir konummar, seg ir Trausti, er húsasmlíðajmeist- ari og hefur mikið hjálpað okk 'ur. Þar alf leiðandi höfum við eiiranig haft aðgang að ýmsum áhöldum og tœkjum, isem eru ómissajndi við húsasmiíði og gerð dhTiiféttinga. Ég tel óMleicEt fyir- ir 'fól'k, að ráðast í svona laig- að, nema það geti unnið mifcið við þetta sjóllift og eigi svo eiai- hverja að, sem kurana til slikira veTka. — Hvar í sveit eigið þið heifma? — Þetta laind tilheyrir Kópa- vogi og injótum við alrar þjón- 'Uistu þaðan, en svæðið er ósfcipulagt oig verður þVi hver húseigaindi að gera sér eigiri bruran og va'tnsleiðsQur og einn iig sfcolpleiðslur. Þ'á er óOlilkiegt að 'hiinigað komi hitaveita, því éklki muin eiiga að byiggja meira hér S tfrairwtiíðin'ni. Þetta er fyrir hrulgað isem útivistarsvseði Reyfc vSkiniga, Iþannig að Bllijðaiárdalur tonla að tengjast Heiðmörkininá'. Hörniin sækja sfcóQa í Kópavogi dg er ekið til og frá lí iskólabM. Við höfuan é*t Ml frá þvíí að vdð hófium byigginigarfram- fcvæmkiiirtnar og nú ei'gium við tvo. — Br þetita ekM búin að vera mifcil viona laíðustu itiu láiriin ? — Jú, en þetta hefur borg- að sig, segir Erna, ég huigsa að við verðum ailtatf að dytta eitt- hvað að húsinu og verð- um aidrei búin. Bóndinn vill til dæmis efcki faira tiá úitttanda í s'inwar. Hann vill ifrekar vera heima og halda afiram ýmissi vinnu við húsið. — Við vorum með húsið S smíð- um í tfiimm ár áður en við flutt- ium tan, segir Trauisti, og þa var það ekki nærri ffiulligert. Nú f imm árum siíðar má segja, að við igetum farið að hafa það svoltið rólegt. Við álttum efck- ert, þegar við hófum þessar framfcvæmidir og vorumi bæði við nám, en vogun vdhniur og vogun tapar. Við tókum áhætt- iuna, ef tfólik tefcur aldrei á sig áhættu, verður þvií ekkert ágenigt. Við spöruðum jatfnóð- um saman fyrir því, sem við þuirtetum að 'fcaupa til byigging- ardmnar. Það hetfiur tekið limfl, en maipgboirigað sig, þvd að raú sitjum við ekfci i skulda- súpu. — Þetta hefur auðvdt- að byiggzt á því, að þiS haÆið bæði verið hraust og eklki orð- ið fyrir sérstöku mötlæti? — Ja, reynidar urðum við f yrir mifcidli Hiífsreynsliu, Iþegar við vor um nýifiutt hingað upp eftir, seg ir Erna. Seláisstöðiin. var þá mjög ófiullikiomin og stundiuim erfitt að ná símasambandi. Eldri dótt ir oktoar veifctist þá mjög iskyndilega og ég náði e'kki neimu iðímasamhanidi, en hljóp í næsta hús, þar sem náðist sam- bamd og hljóp svo áleiðis niður ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.