Lesbók Morgunblaðsins - 22.05.1976, Blaðsíða 2

Lesbók Morgunblaðsins - 22.05.1976, Blaðsíða 2
Hann gekk hægt upp garð- stfginn að húsinu stóru og myrkvuðu, vafið bergfléttum, sem hvísluðu lágt í haustblæn- um. Það brá aðeins fyrir Ijósi á fyrstu hæð f herbergi dótt- urinnar og það gladdi hann, að hún beið alltaf eftir' honum. Það var heilög regla. livern miðvikudag fór hann á frímúrarafund, og er hann kom heim, sat dóttirin þarna uppi og beið hans og teið mallaði á samóvarnum. Hann leit f áttina reglu að kalla til hans inálni- kenndri röddu, sem litraði I honum, er hann gekk f gegnum búningsherbergið, og honum fannst skella gremjuþrungin á hnakka sér: — Ert það þú, Vilhelm? — Já, Emmý! — Gððanðtt, Vilhelm! — Góða nótt, Emmý, og svo fór hann inn f sitt eigið her- bergi, með pfpunum, þungu, rauðu gluggatjöldunum, græna lampanum og öllum heimspek- ingunum f ódýru útgáfu Martins f bðkahillunum. Hann hélt meðfram fram- hliðinni í áttina að aðaltröpp- miuni, golan bifaðist f berg- fléttunum og nokkrir syfjaðir gráspörvar vöknuðu f hreiðrum sínum og tfstu. Þessar berg- fléttur voru hinar einu, sem lifað höfðu af f gððborgara- hverfinu hina hörðu frosta- vetur stríðsáranna. Stríð! Hann hafði haldið fyrirlestur fvrir þungur, ráðsettur var sagt. Hann hélt meðfram múrveggn- um og strauk rauða steinana og fann að hann átti þá. Þetta var gott hús, hann hafði komizt yfir það eftir lækni, sem lézt í bfl- slysi, stðrt hús með mörgum herbergjum uppi og niðri. Má vera, hugsaði hann, má vera að hann hafi fengið það mjög ódýrt, en guð minn góður! Það voru krepputímar, og frúin var svo hógvær, sagði ekki neitt, bara sat og snökti og neri augun með vasaklútnum. Þá rak hann augun f, að bfl- skúrsdyrnar voru opnar. Drengurinn var sem sagt kom- inn heiin. Furðulegt með þennan strák, allt öðru vfsi en telpan. Hann fór þangað og lok- aði dyrunum, jú reiðhjólið drcngsins stóð þarna inni, bjánalegt, að hann skyldi aldrei muna eftir að loka á eftir sér. Ekki vegna þess að neitt væri í bflskúrnnm hílinn, hafði TIGNARMERKIN Smösaga eftir Leif Panduro Halldör Stefönsson þýddi að herbergi konu sinnar, myrkvuðu, en hún var ekki sof- andi. Hún svaf aldrei almenni- lega — hún þjáðist af migrene og eigraði um á daginn með dökka bauga undir augunum. Hún hafði einnig þá heilögu bræðurna í kvöid, um það, hvernig striðið byrjaði; ekki sem þjððfélagsleg umbrot heldur f hjarta fólksins, ein- mitt f hjörtum mannanna. Bræðurnir höfðu klappað fyrir honum, það áttu þeir ekki að gera, þeir hefðu heldur átt — bræðurnir voru Ifka hégóm- legir. Hann gekk virðulega, því að hann var svo breiður og © hann scil fyrir löngu, ekkert nema hégðmaskapur að eiga bíl, en dyrnar voru til þess að , þeim væri lokað, þetta voru dyr. Hann sneri lyklinum í aðal- dyrunum ákaflega varlega, þvf að honum þótti gaman að læð- ast inn og koma dótturinni á óvart. Hann fann skyndilega til svengdar, hann hafði ekki tekið þátt í borðhaldinu í kvöld eftir fyrirlesturinn, hann langaði heim. Þetta borðhald var líka frekar kjánalegt, margir bræðranna fengu sér snaps, eins og þetta væri viðskipta- máltíð. Hann hengdi frakkann á herðatré og tók af sér tignar- merkin og lagði þau í kommóðuskúffuna. Svo læddist hann á tánuin upp stigann. Það bárust raddir úr her- bergi dótturinnar, nú, það var vfst drengurinn, jú, nú heyrði hann greinilega að það var drengurinn, sem hló, og skyndi- lega fannst honum ár og dagar síðan hann hafði heyrt dreng- inn hlæja. Hann minntist þess, er drengurinn var líiill, hvernig hann renndi sér á mag- anum og hló að öllu, glugga- tjöldunum og blómunum, hló að öllu. Hann lagði höndina á dyra- húninn, en hætti við og stóð kyrr og hlustaði, hann var annars ekki vanur að hlera, en drengurinn hafði sagt eitthvað! — Bjánalegt, drengurinn skrfkti af kæti, hann stóð þarna og vaggaði sér á iljunum, já, þú veizt hvernig hann gerir, og segir svo, að hann sjái sig neyddan til. . . Niðurlagið heyrði hann ekki því að hlátur stúlkunnar yfir- gnæfði. Nú, þau voru víst að tala um einhvern kennarann. Þau gengu í sama skðla og höfðu sömu kennara. Hann brosti að hugsuninni um andlit drengsins, hann var gðður að hermaeftir. — Bílskúrsdyrnar . . ., hann lagði aftur við eyrun, drengur- inn var að tala um bflskúrs- dyrnar. — Já, hann vill endi- lega að ég loki bílskúrsdyrun- um, dyr eru til að loka, segir hann, og ef ég ekkigeti munað það, sjái hann sig þvf miður neyddan til . . . Þegar ég var Iftill og lék mér að bolta og braut riíðu, sá hann sig þvf miður. . . Nú fyrst áttaði hann sig á, að þau voru að tala um hann. Ilonuni fannst hann knúinn til að ganga inn og segja þeim, að haiin hefði staðið fyrir utan og heyrt til þeirra, en hann gat ekki hreyft sig, hann stóð sem lamaður. Þá ætlaði hann að kalia og opnaði munninn, en ekkert hljóð kom út fyrir hans varir. Hann stðð þarna og hélt krampakenndu taki um hurðar- húninn og vildi ekki heyra það sem þau töluðu um. — Ég skal nefnilega segja þér, sagði drengurinn, að það er orðin mér ðfrávfkjanleg regla, fjandinn hirði mig, að loka ekki dyrunum, og svo í hvert skipti, sem hann kemur af frfmúrarafundi, þá fiýti ég mér heim og ríf dyrnar upp á gátt, og þá geturðu heyrt í honum, digrum og valdslegum, Jahve sjálfum, vaggandi á ilj- unum: Þar sem þú getur ekki lokað dyrunum á eftir þér, sé ég mig þvf miður neyddan til að banna þér að fara á hjóli, eða ég verð að rffa bflskúrinn, eða ég verð að senda þig á upp- eldisstofnun, eða ég verð að gera þetta eða ég verð að gera hitt. Eg verð vitlaus! Og dóttirin rak upp skelli- hlátur. — En þú, hélt drengurinn áfram, þér hefur alltaf tekizt að vefja honum um fingur þér. Þarna læðist hann upp tröpp- urnar eins og leynilegur elsk- hugi, og þú, nei, þú hefur áreiðanlega aldrei heyrt í honum, þó að hann stynji eins og ffsibelgur, þegar hann er að tína af sér tignarmerkin, og 'svo kemur hann inn og þú ert alveg undrandi, já, þú kannt á hann. Það er sko hlægilegt, hann dubbar sig upp í kjól og hvftt og hengir á sig heiðursmerkin. Kjóll upp á þrjátfu þúsund og svo gengur hann inn og heldur einn af sfnum glamuryrtu fyrirlestrum fyrir „bræðurna" . um sjálfsaga og góðvild og frið meðal mannanna, þvf í fjand- anum þarf kjðlklæðnað til þess? — Hvað er klukkan? spurði dóttirin. — Ekki meira en hálf ellefu, hann kemur í fyrsta lagi kl. tðlf. Fyrst heldur hann fyrir- lestur svo þarf að hylla hann, og svo fá þeir sér brauðbita, ekkert sem orð er á gerandi, bara reyktur lax og rækjur og dálítið dramm. Hann stðð frammi á gangin- um og fann hvernig húðin herptist sainan, eins og skinnið væri orðið of þröngt og væri að kæfa hann. Ilonuin varð allt f einu hugsað til kvöldsins er þau sátu niðri í stofunni og töluðu um drenginn, og hann kom svo skyndilega inn og sagðist hafa heyrt hvað þau sögðu. — Nei, sjáðu nú til, sagði dóttirin, ég er ekki eins vitlaus og ætla mætti, það geturðu sjálfur séð, ég fæ allt sem ég óska. Einn iiý.jan kjól, pabbi minn! — K.jólar, fussaði drengur- inn. — Já, kjólar, mér þykir gaman að kjólum, sagði dótt- irin og röddin var blíð. Ég skal fúslega viðurkenna, að ég ætla að drepast úr hlátri þegar hann hengir á sig tignarmerkin. Og þegar hann les fyrirlestrana upp fyrir mig, þá er hann alveg eins og lítill iðinn drengur, sem hefur skrifað gððan stfl, og ég hlusta full athygli á hann og hæli lionuiii, og þá fæ ég nýjan kjöl. Einhver verður þó að hlusta á hann, ekki nennir þú því og mamma er með migrene. En ég skal segja þér nokkuð, þegar hann les upp fyrir mig hlusta ég ekki á það. Augun hennar! Hann hafði alltaf dáðst að augunum, honum fannst hann sjá heila eilífð af sannleika og ástúð í þeim. — Og svo er hann ekki hræddur við að deyja, hann heldur að hann fari upp á æðri svið, ég skil ekki hvernig hann getur hrært öllu saman — Des- cartes og indverskri dulfræði. — Æi, sagði dóttirin, hann hefur nú aldrei lært neitt, beint úr barnaskólanum í verzl- unarnám, en hann hefur verið seigur að græða peninga! — Já, það má hann eiga, sagði drengurinn hlæjandi, veiztu hvað hann borgaði fyrir villuna hérna? Átta hundruð þúsund! — Það er nú ekki hægt að lá honum það, það var krcppa þá! — Það er alltaf kreppa þegar h'anii er að braska! En hvað um það, ekkja læknisins fær ein- hverja aðstoð frá frfmúrurum. Hann stakk sjálfur upp á fyrir nokkrum árum, að þeir létu henni í té smá styrk. Hún hefur meira að segja komið til hans og þakkað honum fyrir með tárin í augunum. — Ég man eftir þegar ég var lftil, sagði dóltirin hlæjandi, að þá hélt eg að þetta væru hans holdlegu bræður. — Jæja, sagði drengurinn og geispaði, ég held ég fari inn til mfn, við getum búizt við honum Framhald á bls. 16

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.