Morgunblaðið - 16.11.2001, Qupperneq 49

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 16. NÓVEMBER 2001 49
✝ Ásgeir Einars-son fæddist við
Bergstaðastræti í
Reykjavík 22. febr-
úar 1927. Hann and-
aðist á Landspítal-
anum í Fossvogi
þriðjudaginn 6. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hans
voru Jakobína
Hansína Þórðar-
dóttir húsfreyja, f.
7. mars 1904, d. 16.
desember 1988, og
Einar Ásmundsson
járnsmiður og
stofnandi Sindra-fyrirtækjanna,
f. 23. ágúst 1901, d. 28. nóvember
1981. Ásgeir var elstur í röð átta
systkina, en þau voru Ásmundur,
Þórður, Sigríður, Óskar, Magn-
ús, Ragnar og Björn. Ásmundur,
Magnús og Ragnar eru látnir.
Ásgeir kvæntist árið 1954 eft-
irlifandi eiginkonu sinni, Maríu
Þuríði Gísladóttur frá Hellis-
sandi, f. 25. maí 1929. Foreldrar
hennar voru Brynhildur Sveins-
dóttir og Gísli Guðmundur Þor-
steinsson. Ásgeir og María eign-
rafmagnsdeild árið 1950. Hann
var aðstoðarvélstjóri á Gullfossi
1950–52, var framkvæmdastjóri
Sindrasmiðju hf. frá 1952–81 og
jafnframt Sindra-Stáls hf. frá
1965 og Hringrásar hf. frá 1989.
Ásgeir starfaði mikið að fé-
lagsmálum. Hann átti sæti í
stjórn Meistarafélags járniðnar-
manna og sambandsstjórn Lands-
sambands iðnaðarmanna og var
virkur félagi í KR, sat í stjórnum
ýmissa deilda félagsins og var
formaður handknattleiksdeildar
um tíma. Ásgeir var einnig virk-
ur félagi í Sjálfstæðisflokknum.
Hann sat í stjórn Heimdallar,
hverfasamtaka sjálfstæðismanna
í Háaleitishverfi og í bygging-
arnefnd Valhallar. Þá hefur hann
setið í sóknarnefnd Grensássókn-
ar og verið félagi í Lionshreyf-
ingunni, formaður Lions-
klúbbsins Þórs og svæðisstjóri og
sæmdur æðsta heiðursmerki
Lionshreyfingarinnar. Ennfrem-
ur hefur Ásgeir setið í stjórn
Sindra-Stáls hf., Sindrasmiðju
hf., Landsmiðjunnar hf., Sindra
hf. og Hringrásar hf. Ásgeir var
einn af stofnendum NRF – Sam-
taka norrænna endurvinnslufyr-
irtækja og virkur félagi í BIR –
Alþjóðasamtökum endurvinnslu-
fyrirtækja. Útför Ásgeirs fer
fram frá Grensáskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
uðust þrjá drengi og
þrjár stúlkur, en einn
dreng misstu þau í
fæðingu. Börn þeirra
eru; Katrín Arndís,
maki Einar Gott-
skálksson og eru
börn þeirra þrjú; Ás-
geir, Guðrún og Ein-
ar Andri. Sveinn,
maki Ingibjörg Hall-
dórsdóttir og eiga
þau tvíburana Maríu
Rún og Ásgeir Arn-
ar. Af fyrra hjóna-
bandi á Sveinn son-
inn Óskar Gísla.
Móðir hans er Birna Óskarsdótt-
ir. Berglind, maki Þorsteinn Sæ-
mundsson og eru börn þeirra
þrjú; Elín María, Sandra Dögg og
Trausti Rafn. Brynhildur. Einar,
unnusta hans er Olga Perla Niel-
sen Egilsdóttir.
Ásgeir stundaði í æsku nám við
Austurbæjarskólann í Reykjavík.
Hann fór síðar í Iðnskólann í
Reykjavík og lauk þaðan prófi
1945. Hann lauk sveinsprófi í eld-
smíði 1947 og vélstjóraprófi frá
Vélskólanum í Reykjavík 1949 og
Elsku pabbi.
Hér sit ég og hugsa, hugsa um
liðinn tíma. Því undanfarna daga
hef ég verið að gera mér grein fyrir
hvað þú varst og hvað þú skilur eft-
ir þig í okkur börnunum þínum og
barnabörnum. Minningar frá æsku-
árunum hrannast upp. Það gekk á
ýmsu í fimm barna hópi og það var
gleði og glaumur. Þú vannst mikið
og vinnan var þér ofarlega í huga,
þú hafðir þar ábyrgð, sem þú taldir
þig þurfa að uppfylla. Allt sem þú
tókst þér fyrir hendur vannst þú af
einlægni og áhuga fyrir heildina og
lagðir hug þinn í það. Þú gast tekið
þarfir annarra fram yfir þínar þarf-
ir og þolinmæði þín gagnvart
breyskleikum annarra gat verið
mikil. Þú varst jafnframt fjöl-
skyldumaður.
Á morgnana vaktir þú okkur oft
með því að syngja góðan daginn.
Minnisstætt er þegar við tókum
þátt í morgunleikfiminni í útvarp-
inu með þér og við fylgdumst náið
með rakstrinum á morgnana og
reyndum jafnvel að leika hann eftir
þegar þú varst ekki sjáanlegur með
misjöfnum árangri. Við sátum oft
hvort á sínu læri þínu og fengum
lestarferð niður tröppurnar með
þér frá svefnloftinu í Hvassaleitinu
á morgnana. Þú varst blíður faðir
og tókst uppátækjum okkar vel. Þú
varst brennustjóri nokkrum sinnum
í Hvassaleitisbrennunni okkar og
var það mikill heiður fyrir okkur
börnin þín að hafa þig þar. Við
höfðum verið að safna í brennuna
með krökkunum í hverfinu og þú
varst einn af okkur og staðan var
mjög virðingarverð í okkar augum.
Þú breiddir yfir okkur sængina á
kvöldin með því að sveifla henni
mjúklega yfir okkur, þannig að hún
legðist yfir okkur eins og ský. Þú
söngst með okkur „Ó, Jesú bróðir
besti“ og þú bjóst til bestu deserta,
oft með jarðarberjunum sem þú
ræktaðir í garðinum okkar. Þú
varst mjög góður maður og trúðir á
það góða í hverjum manni. Þín dýr-
mætasta gjöf fólst ekki í verald-
legum auði, heldur í vináttu, heið-
arleika og trausti. Lions-
hreyfingunni lagðir þú meðal
annars lið og við fengum að vera
þar þátttakendur í gegnum jóla-
merkjasöluna. Þú vildir vera sáttur
við þá sem næst þér stóðu og lagðir
oft mikið á þig til þess.
Umhverfismál voru þér mikil-
væg. Þú barst mikla virðingu fyrir
náttúrunni, bæði í umgengi og í því
sem hún gaf, og þær stundir sem
við áttum með þér úti í náttúrunni
hvort sem við vorum við veiðar eða
á göngu eru ljúfar minningar. Því
hvernig þú blómstraðir í náttúrunni
og varðst eins og eitt með henni
opnaði augu okkar fyrir þeirri feg-
urð sem felst í því að umgangast
jörðina, og það sem hún hefur að
gefa, með virðingu. Þetta höfum við
lagt okkur fram um að koma áfram
til okkar barna með framkomu okk-
ar og leiðsögn á sama hátt og þú
gerðir við okkur. Þú opnaðir augu
okkar fyrir því hversu mikilvægt
hlutverk foreldrar hafa í lífi barna,
sem leiðbeinendur og fyrirmyndir.
Veiðiferðir sem farnar voru sem
fjölskylduferðir með fleiri fjölskyld-
um í Héðinsfjörðinn, austur á
Kirkjubæjarklaustur eða í Borgar-
fjörðinn standa upp úr sem minn-
ingarbrot og þar fengu allir að
veiða, fengur barnanna var oft eld-
aður á kvöldin og þar ríkti gleði og
hamingja.
Síðustu sex ár eftir að þú veiktist
sýndir þú okkur hvað í þér bjó og
lést ekki veikindin buga þig, heldur
tókst á við þau af svo mikilli bjart-
sýni, reisn og sjálfstæði. Þú kunnir
aldrei að sitja auðum höndum og
fannst þér alltaf verkefni og það
sama átti við þessi ár. Þú gafst okk-
ur nýja sýn á lífið. Pabbi, þú varst
alltaf mikil félagsvera en eftir veik-
indin gastu ekki tjáð þið mikið með
orðum, en þú hlustaðir og tjáðir þig
á annan hátt, þú varst óspar á
gleðina og varst opinn og frá þér
streymdi kraftur. Þú dreifst þig
upp á morgnana, fórst út að ganga,
heilsaðir fólki á göngu, last dag-
blöðin, drakkst teið þitt, grúskaðir í
myndum, bókum og tímaritum. Þú
fórst yfirleitt á hverjum degi niður í
Hringrás og naust þess að fylgjast
með. Þessi ár voru einfaldari og í
faðmi fjölskyldu þinnar og nánustu
vina. Ár sem skilja mikið eftir hjá
okkur, börnunum þínum, og ekki
síst barnabörnum sem nú syrgja
afa, sem þau fengu að kynnast náið,
sem talaði við þau á einfaldara máli,
með gleðihrópi þegar þau komu,
innilegu faðmlagi, þau fóru í göngu
með þér upp í móa til að athuga
hreiður eða niður í garð til þess að
sjá hvernig jarðarberjalandinu liði.
Elsku pabbi, ég vil þakka þér fyr-
ir það innlegg sem þú skilur eftir
fyrir okkur til að vinna áfram úr og
takast á við. Megum við takast á við
líf okkar af sömu einlægni, næmni
og ást og þú gerðir.
Lifi minning þín.
Þín dóttir
Berglind.
Góður vinur og tengdafaðir er
horfinn á braut. Leiðir okkar Ás-
geirs lágu saman fyrir um 30 árum,
er ég kom fyrst á heimili hans og
Maríu í Hvassaleitinu í Reykjavík í
fylgd elstu dóttur þeirra, Katrínar.
Allt frá þessum fyrstu kynnum
myndaðist náin og góð vinátta milli
okkar sem þroskaðist og dafnaði í
gegnum árin. Þær voru ófáar veiði-
ferðirnar sem við Ásgeir fórum
saman í, þar sem meistarinn fór
faglegum höndum um lærling sinn,
sem í fyrstu vissi lítið um laxveiðar,
ómæld þolinmæði við kennslu og
frásagnir af hvar laxinn lægi, hvar
hann tæki, hvaða flugu skyldi nú
nota og hvar skyldi reyna. Ógjarn-
an var það fyrsta verk Ásgeirs að
gæta að umgengninni við bakkann
og leggja sitt af mörkum við að
náttúrunni yrði ekki spillt. Um ár-
bakkann skyldi ganga með virðingu
og varkárni, skoða náttúruna, gæta
að hreiðrum fugla og taka myndir
sem var hluti af því að vera með Ás-
geiri við árnar. Þar fór maður um
sem bar fyrst og fremst virðingu
fyrir náttúrunni og tók aldrei
ótæpilega af því sem hún gaf. Þær
voru því margar árnar sem var far-
ið mjúkum höndum um í hans lífi.
Það sýndi sig í störfum og lífi Ás-
geirs hversu miklum mannkostum
hann hafði yfir að búa. Að standa í
forsvari fyrir stóru fjölskyldufyrir-
tæki en geta jafnframt sinnt fé-
lagsmálum eins og Lionshreyfing-
unni, KR, Sjálfstæðisflokknum,
kirkju- og safnaðarstarfi í Grens-
áskirkju og berjast ötullega fyrir
hugsun sinni um endurvinnslu á Ís-
landi í sem víðtækastri mynd. Ás-
geir helgaði stóran hluta af starfs-
ævi sinni endurvinnslu sem seinni
árin átti hug hans allan. Hann var
eldhugi og oft á undan sinni samtíð
og er mér minnisstætt er við sátum
saman fund með opinberum aðilum
þar sem menn voru ekki sammála
Ásgeiri um hvernig standa skyldi
að málum. Ekki liðu mörg ár er
menn sáu að hér hefði betur verið
farið að ráðum hans og hlustað á
reynslu hans. Þegar þrengdi að í
rekstri endurvinnslu á járni og
málmum um 1989 og aðrir sáu ekki
fram úr því að hægt væri að reka
fyrirtæki í endurvinnslu á því sviði
lagði Ásgeir, ásamt fjölskyldu sinni,
í að stofna fyrirtækið Hringrás og
þrátt fyrir mótbyr víða að er þetta
fyrirtæki sterkt og öflugt á sínu
sviði í dag. Hjá Ásgeiri var ekki til
hugtakið að gefast upp.
Hvíl þú í friði, kæri vinur.
Einar S. Gottskálksson.
Elsku afi.
Nú eftir að þú hefur kvatt sitjum
við systurnar og hugsum um allt
það sem þú gafst okkur og kenndir
á þeim tíma sem við fengum að vera
með þér. Minningarnar um þig eru
margar og dásamlegar. Jafnvel
hversdagslegir hlutir sem þú gerðir
eru orðnir sérstakir því að þú gerð-
ir þá á þinn sérstaka hátt. Minn-
ingar frá heimsóknum ykkar ömmu
til Svíþjóðar þegar við vorum litlar
munu aldrei gleymast. Þeim tíma
sem þú varðir með okkur sast þú
aldrei auðum höndum, við fórum út
í snúsnú, þú heimsóttir okkur í
skólann, fórst í gönguferðir um
skóginn og settir þig inn í líf okkar.
Náttúran var eins og fjársjóður í
þínum augum og þú kenndir okkur
að ganga vel um hana og njóta
hennar. Í hvert skipti sem við kom-
um í heimsókn til ykkar ömmu í
Háuhlíðina tók stórt innilegt faðm-
lag á móti okkur og koss á kinn. Þú
mismunaðir aldrei neinum og varst
alltaf jafn jákvæður og baráttuglað-
ur þótt þú hafir veikst. Þú hefur
kennt okkur að allt er mögulegt,
viljinn verður bara að vera til stað-
ar og munum við hafa það að leið-
arljósi í lífinu.
Afi, þú skipaðir stórt hlutverk í
lífi okkar og enginn kemur í þinn
stað, en það sem við getum gert
okkur til huggunar er að rifja upp
minningarnar um þig.
Þú munt alltaf vera í hjarta okk-
ar og munum við alltaf hugsa til
þín.
Þín barnabörn,
Elín María og Sandra Dögg.
Það eru tæp fjörutíu ár síðan
fundum okkar Ásgeirs heitins bar
fyrst saman. Það var á gamla golf-
vellinum við Öskjuhlíð. Ég og vinur
minn vorum að taka okkar fyrstu
spor eða öllu heldur fyrstu sveiflur í
hinni göfugu íþrótt, golfíþróttinni.
Vægt til orða tekið var það oftar en
ekki stóra kúlan, jarðarkringlan
sjálf, sem varð fyrir höggunum í
stað litlu hvítu kúlunnar sem við
ætluðum að hitta. Þá bar þar að
spengilegan mann með golfpoka á
öxlinni, greinilega reyndan golf-
mann, sem ávarpaði okkur byrjend-
urna af ýtrustu tillitssemi miðað við
aðstæður. Hann sagðist heita Ás-
geir Einarsson. Hann gekk með
okkur nokkrar holur og mér er enn
í fersku minni hvað ábendingar
hans voru settar fram af mikilli
hógværð en jafnframt á uppörvandi
hátt sem leiddi fljótlega til þess að
við fórum að hitta rétta kúlu oftar
en áður.
Það liðu þó nokkur ár þar til
fundum okkar bar næst saman en
þá kynntist ég auk þess hans góðu
fjölskyldu, foreldrum og systkinum.
Það voru styrkir stofnar sem stóðu
að Ásgeiri, Einar í Sindra og frú
Jakobína. Þau ágætu hjón settu
svip sinn á samtímann og þeim
gleymir enginn sem var svo hepp-
inn að kynnast þeim. Til þeirra sótti
Ásgeir vafalaust margt það sem
einkenndi hann; dugnaðinn, seigl-
una, framsýni frumkvöðulsins og
ekki síst góða og skemmtilega nær-
veru. Ásgeir var einstaklega ljúfur
maður, vildi hvers manns vanda
leysa og mátti ekkert aumt sjá.
Kynni okkar Ásgeirs í liðlega ald-
arfjórðung voru mjög góð. Sama er
að segja um samstarf okkar og
samvinnu. Við sátum saman í stjórn
Sindra-Stáls hf. og fleiri félaga í
mörg ár og unnum vel saman. Okk-
ur hjónunum eru minnisstæðar
veiðiferðirnar með Ásgeiri og Mar-
íu. Þar var enn kominn hinn ljúfi
kennari Ásgeir í hinni göfugu flugu-
veiðiíþrótt. Ég hef ekki séð marga
bera sig betur að í þeirri íþrótt en
hann. Auk þess þekkti hann flestar
ár hér á landi betur en aðrir menn
og var óþreytandi við að segja okk-
ur hinum til. Hann var góður sögu-
maður og kunni að minnsta kosti
eina góða sögu um hvern veiðistað.
Nú þegar komið er að leiðarlok-
um þakkar stjórn Sindra-Stáls hf.
allt hið farsæla starf Ásgeirs í þágu
félagsins. Við hjónin viljum þakka
Ásgeiri vináttu hans og allar liðnar
ánægju- og samverustundir. Jafn-
framt vottum við Maríu og fjöl-
skyldu okkar dýpstu hluttekningu
og samúð.
Guðrún R. Eiríksdóttir og
Jónas A. Aðalsteinsson.
Í dag minnist ég vinar míns, Ás-
geirs Einarssonar í Sindra, er lést
6. nóvember sl. eftir skamma sjúk-
dómslegu. Erfitt er að skrifa við
hæfi um jafn ágætan mann og Ás-
geir var. Margs er að minnast frá
langri ævi en kynni okkar hófust
fyrir rúmum fimmtíu árum þegar
ég var við nám í Verzlunarskóla Ís-
lands. Ásmundur heitinn Einars-
son, bróðir Ásgeirs var bekkjar-
bróðir minn og lenti ég,
utanbæjarmaðurinn, í vinahópi
hans. Oft var farið upp á Hverf-
isgötu þar sem fjölskyldan bjó og
faðirinn hinn landskunni athafna-
maður, Einar Ásmundsson járn-
smíðameistari og forstjóri Sindra-
stáls, sem flestir þekkja undir
nafninu Sindri í daglegu tali, hafði
aðsetur sitt. Á þessum árum var
heitt í stjórnmálum á Íslandi og
hart barist um það, hvort Ísland
ætti að ganga í Atlantshafsbanda-
lagið eða ekki. Einar var einn af
máttarstólpum Sjálfstæðisflokksins
í Reykjavík á þeim tíma og synirnir
voru virkir í Heimdalli, félagi ungra
sjálfstæðismanna. Á þessum árum
var Ásgeir í Iðnskólanum og síðar í
Vélskólanum í Reykjavík, þar sem
hann lauk vélstjóraprófi 1949. Þrátt
fyrir það var hann í pólitíska hópn-
um okkar, sem Eyjólfur K. Jóns-
son, síðar ritstjóri og alþingismað-
ur, leiddi af miklum skörungsskap.
Það var á þessum árum sem við Ás-
geir bundumst órjúfandi vináttu-
böndum.
Ásgeir Einarsson var óvenjuleg-
ur maður. Hann var hvers manns
hugljúfi. Þar af leiðandi var hann
eftirsóttur félagi og samstarfsmað-
ur. Hann kom því víða við fyrir utan
forustuhlutverk sitt sem einn af að-
aleigendum og framkvæmdastjóri
Sindrastáls ehf. og Hringrásar hf.
Það sem tengdi okkur helst saman
var persónuleg vinátta við hann og
fjölskyldu hans.
Í Sjálfstæðisflokknum kom Ás-
geir víða við sögu, var m.a. í bygg-
ingarnefnd Valhallar, í stjórn
Heimdallar og hverfasamtökum
sjálfstæðismanna í Háaleitishverfi.
Í öllum kosningum, hvort sem um
var að ræða borgarstjórnar- eða al-
þingiskosningar, var Ásgeir mætt-
ur. Hann tilheyrði svonefndu bak-
varðarliði Sjálfstæðisflokksins sem
skipað er hundruðum manna og
kvenna sem skipuleggja og útfæra
kosningastarf flokksins á hverjum
tíma. Þetta er hinn sterki kjarni
ásamt frambjóðendum sem hefur
tryggt áratuga sigra Sjálfstæðis-
flokksins. Enginn flokkur á Íslandi
hefur haldið jafnmiklu fylgi og
Sjálfstæðisflokkurinn frá stofnun
hans árið 1929. Ég nefni þetta við
minningu Ásgeirs Einarssonar
vegna þess að Sjálfstæðisflokkurinn
var honum mjög kær.
Lífsstarf Ásgeirs var á sviði járn-
iðnaðar. Meðan heilsan entist var
hann vakinn og sofinn yfir hags-
munum fyrirtækjanna Sindra-Stáls
og Hringrásar. Hann vildi að fyr-
irtækjunum vegnaði vel og þá ekki
hvað sízt með tilliti til þess að hag-
ur starfsmanna væri sem beztur.
Ásgeir naut vinsælda viðskiptavina
og var viðurkenndur meðal sam-
keppnisaðila fyrir heiðarleg og
vönduð vinnubrögð í oft og tíðum
harðri samkeppni.
Ásgeir Einarsson umgekkst ann-
að fólk af nærgætni og tillitssemi.
Aldrei heyrði ég hann hallmæla
nokkrum manni. Hins vegar reyndi
hann ætíð að rétta hlut þess sem
hallað var á. Hjálpsemi hans og
gjafmildi var orðlögð.
Ásgeir var mikill útivistarmaður.
Hér fyrr á árum átti hann gæðinga
sem hann ferðaðist á vítt og breitt
um landið. Laxveiðimaður var hann
frábær. Fluguveiðar stundaði Ás-
geir í áratugi í helztu laxveiðiám
landsins. Þverá í Borgarfirði og
Víðidalsá voru honum kærar. Þar
áttu Ásgeir og María góðar stundir
með fjölskyldunni og vinum.
Ásgeiri var mjög annt um fjöl-
skyldu sína og vildi veg hennar sem
mestan. Katrín, Sveinn, Berglind,
Einar og Brynhildur, börn Ásgeirs
og Maríu, eru öll dugnaðarfólk sem
hafa verið foreldrum sínum til
sóma. Barnabörnin voru Ásgeiri
mikið yndi. María var Ásgeiri góð
eiginkona og annaðist hann af mik-
illi alúð og styrk í veikindum hans
síðari árin. Aldrei sýndi hann á sér
neinn bilbug heldur sagði jafnan:
„Þetta kemur, aldrei að gefast
upp.“
Við Ragnheiður kveðjum góðan
vin. Við vottum Maríu og fjölskyld-
unni innilega samúð.
Guðmundur H. Garðarsson.
ÁSGEIR
EINARSSON
 Fleiri minningargreinar um Ás-
geir Einarsson bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.